Strefa Gór

Kurs Przewodników Beskidzkich

2012-02-20T01:54:00.000-08:00

Międzyuczelniany Oddział PTTK w Katowicach oraz Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich, serdecznie zapraszają na: Kurs Przewodnicki 2012/2013

7 marca 2012 roku, o godzinie 17:00 odbędzie się pierwsze, informacyjne spotkanie dla osób zainteresowanych uczestnictwem w kursie przewodników beskidzkich. Zapraszamy wszystkich tych, którzy chcą się zapisać na kurs lub dowiedzieć się: czym kurs jest, co się na nim robi i w czym tkwi jego fenomen. Oprócz uzyskania wszelkich potrzebnych informacji, przybyli będą mogli zobaczyć prezentację przedstawiającą "ciężkie kursowe życie" ;]

Gdzie: Wydział Biologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Śląskiego, ul. Bankowa 9 sala 216 ( II piętro)

Kiedy: 7 marca 2012 roku, godzina 17:00

Kto: Wszyscy zainteresowani.

Dodatkowe informacje: Basia 518-482-092, e-mail: basiasz_@op.pl

Zapraszamy serdecznie !

Absurd Expedition 2011 na Kolosach!

2012-02-14T05:40:00.000-08:00

Na nowej stronie Ogólnopolskich Spotkań Podróżników, Żeglarzy i Alpinistów, www kolosy.pl, pojawiła się informacja, że wśród zaproszonych podróżników będzie Piotr ze swą relacją z Absurd Expedition 2011 - gratulujemy!:)

Zdjęcia z rowerowej podróży po Tybecie Wschodnim zakwalifikowały się do konkursu FotoGlob. W tym roku z okazji 10-lecia FotoGlobu nagroda zmienia formułę.

Oprócz dotychczasowej Nagrody Publiczności, zostanie przyznana Grand Prix jurorów.
Po drugie nagrody zostaną przyznane w trzech kategoriach: Natura, Człowiek, Akcja.
Po trzecie konkurs przebiega dwuetapowo.

W etapie pierwszym, po selekcji nadesłanych zdjęć przez jury, fotografie zostały opublikowane na stronie kolosy.pl Do 26 lutego użytkownicy portalu będą mogli oddać głosy na swoich faworytów. Po zarejestrowaniu się na stronie festiwalu (opcja założenia konta pojawia się po kliknięciu zakładki "logowanie" na stronie głównej) można głosować na zdjęcia Piotra, które znalazły się w kategorii Natura. Osiem najlepszych zdjęć, z największą ilością głosów, z każdej kategorii zostanie zakwalifikowanych do II etapu. W tym etapie zdjęcia zostaną zaprezentowane podczas OSPŻiA oraz finału Kolosów w Hali Sportowo - Widowiskowej "Gdynia". Taka formuła pozwoli na wzięcie udziału w głosowaniu większej liczbie osób niż do tej pory.

Zdjęcia Piotra zakwalifikowane do konkursu FotoGlob znane Wam są z jego relacji:

http://absurdexpedition2011.blogspot.com/2011/11/shangri-la.html

Strefa Gór

Górska edycja Tramposfery - 22 luty.

2012-02-13T10:58:00.000-08:00

Najbliższe Spotkanie Podróżników TRAMPOSFERA odbędzie się 22 lutego w Klubokawiarni Mleczarnia przy ul. P. Włodkowica 5 we Wrocławiu. Startujemy o 18.30. Zapraszamy wszystkich góromaniaków i nie tylko;) Wstęp jak zawsze wolny!

Program.

Korsyka - GR 20 (Krzysztof "Ronc" Rąglewski)

Korsykański szlak GR20 jest jednym z najpiękniejszych a jednocześnie jednym z najtrudniejszych szlaków trekingowych w Europie. Na długości 195 km, maszerując z północy wyspy na jej południe, krajobrazy zmieniają się jak w kalejdoskopie dostarczając piechurowi niesamowitych przeżyć. Nie jest to szlak dla każdego, ponieważ wymaga on od turysty dobrej kondycji, doświadczenia w chodzeniu z plecakiem oraz korzystania nierzadko ze spartańskich warunków noclegowych. Nie wszystkim to odpowiada, jednak podjęcie wyzwania przejścia 15 etapów gwarantuje wspaniałą przygodę i wspomnienia do końca życia.

Lawiny (Sebastian Fijak)

Zapraszamy na prelekcję Sebastiana Fijaka – międzynarodowego przewodnika górskiego UIMLA, który opowie jakiego sprzętu użyć by przeżyć w lawinie śnieżnej.

Dowiemy się jak bezpiecznie poruszać się zimą po górach, także tych wysokich i jakie zagrożenie niesie za sobą nieodpowiednie zachowanie na trasie oraz dlaczego praktyka jest taka ważna .

Poznamy prawdę o tym czy sprzęt lawinowy naprawdę może nam pomóc, jakie są sposoby wyjścia z białej opresji a także gdzie możemy uzupełnić swoją wiedzę i odbyć kurs. Będzie to świetna okazja do zobaczenia i zapoznania się z wszelakiej maści sprzętem lawinowym(detektory, sondy, łopaty), także tym mniej popularnym- będzie istniała możliwość zmierzenia się z plecakiem ABS czy detektorem RECCO.

Eksploracja jaskiń w masywie Arabika na Kaukazie (Marek Marecki)

Wrocławska Sekcja Grotołazów już od siedmiu lat organizuje wyprawy w masyw Arabika znajdujący się w zachodnim Kaukazie na terenie Republiki Abchazji. Na swoim koncie mają m.in. dno jaskini Woroniej-Krubera, najgłębszej jaskini na świecie (2140 m), której udaną eksploracja może się poszczycić jedynie niewiele ponad trzydzieści osób. Zapraszamy na pokaz filmów licznie nagradzanych na festiwalach, będący zapisem tego niezwykłego przedsięwzięcia.

www.tramposfera.pl

Zapraszamy!

Dom w Górach. Schronisko PTTK na Wielkiej Raczy.

2012-02-13T05:32:00.000-08:00

Jak wiadomo, zima to nienajlepsza poraroku na uprawianie pieszej turystyki górskiej, zwłaszcza przezniedoświadczonych turystów. Od kilku tygodni w naszym kraju mamy do czynienianiekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, które jeszcze bardziej dają się weznaki w górach. Ujemne temperatury i wschodni wiatr potęgują odczucie zimna,które może spowodować poważne konsekwencje dla naszego zdrowia. Dlatego w tymokresie tak ważny jest odpowiedni ubiór (który można zakupić w naszym sklepieinternetowym), dobre przygotowanie kondycyjne i posiadanie trochę więcejzdrowego rozsądku niż latem. Mimo wszystko wiele osób również zimą przemierzagórskie szlaki. Góry w zimowej szacie są niezwykle malownicze i mają zupełnieinne oblicze niż w promieniach wiosennego słońca. Zwykły świerk przykryty grubąśnieżną pierzyną przybiera bajkowe kształty. Miejscem, które idealnie nadajesię na spróbowanie swoich sił na górskich szlakach, w obecnej porze roku, sąokolice Wielkiej Raczy.

Schronisko PTTK na Wielkiej Raczy (fot. Konrad Połtorzecki).

GrupaWielkiej Raczy, zwana potocznie ze względu na swoje specyficzne ukształtowanie"Workiem Raczańskim", to jedna z trzech grup górskich położonych wBeskidzie Żywieckim. Charakterystyczną jej cechą jest widlasty układ grzbietówi ramion, które przeciętnie przebiegają na wysokości 1000-1100 m n.p.m. Znacznączęść grzbietów pokrywają malownicze górskie hale, które powstały dziękiprzybyłem na ten obszar ludom wołoskim. Region ten jest niezwykle atrakcyjnyturystycznie ze względu na swoje walory przyrodnicze, krajobrazowe i kulturowe.Właśnie tutaj zachowały się fragmenty pierwotnej puszczy karpackiej, która naskutek XIX wiecznej rabunkowej gospodarki leśnej przestała praktycznie istnieć.Worek Raczański to również ostoja dzikich gatunków zwierząt, które żyją tu wswoim naturalnym środowisku. Osoby, które posiadają trochę szczęścia i sprawneoko, mogą zaobserwować największego ptaka grzebiącego europy czyli głuszca, drapieżnikaz rodziny kotowatych – rysia oraz niedźwiedzia. Spotkanie z tym ostatnim, którychoć rzadko odwiedza południowo - zachodni obszar Beskidu Żywieckiego, może byćjednym z najciekawszych wspomnień z całego życia.

"WorekRaczański" , podobnie jak pozostała część Beskidu Żywieckiego, posiadadobrze zachowaną i oznakowaną sieć szlaków turystycznych. Umożliwiają onedotarcie do wybranych miejsc bez większych problemów. Turysta może wybraćszlaki dłuższe, które w większości przebiegają wzdłuż grzbietów górskich ośrednim nachyleniu jak również szlaki stosunkowo krótkie odznaczające sięjednak większą stromizną.

Na WielkąRaczę prowadzą trzy piesze szlaki turystyczne po polskiej stronie i jeden po słowackiej:

· Czerwonyze Zwardonia przez Magurę (5 godzin, z powrotem 4 godziny 15 minut)

· Żółtyz Rycerki Górnej Koloni (2 godziny, z powrotem 1 godzina 15 minut)

· Czerwonyz Przełęczy Przegibek (3 godziny, z powrotem 2 godziny 15 minut)

· Zielony(po słowackiej stronie) z Oszczadnicy przez Chaty na Raczy (2 godziny 45 minut,z powrotem 2 godziny 15 minut)

W okresiezimowym najdogodniejszym sposobem dotarcia do schroniska jest wybór żółtegoszlaku, który prowadzi z Rycerki Górnej. Szlak ten jest przetarty skuteramiśnieżnymi dzięki czemu turyści nie potrzebują zabierać ze sobą rakietśnieżnych. Latem czas potrzebny do pokonania tego szlaku wynosi 2 godziny,natomiast zimą w zależności od panujących warunków atmosferycznych i jakościpokrywy śnieżnej waha się od 2,5 do 3 godzin. Jest to szlak, który wymaga odturysty posiadania średniej sprawności fizycznej, ponieważ w pewnych odcinkachodznacza się on znacznym nachyleniem.

Schronisko PTTK na Wielkiej Raczy (fot. Konrad Połtorzecki)

Po dotarciuna szczyt Wielkiej Raczy, który osiąga wysokość 1236 m n.p.m., przy dobrejwidoczności i niewielkim zachmurzeniu można obserwować wspaniałą panoramęBeskidów Zachodnich, Małej Fatry i majaczących w oddali tatrzańskich grani. Dodatkowopodziwianie pięknych krajobrazów umożliwia powstała w 1997 roku, dziękiinicjatywie Milana Tomana, drewniana platforma widokowa.

Mała Fatra z Wielkiej Raczy (fot. Konrad Połtorzecki).

Będąc na Wielkiej Raczy obowiązkowo należy odwiedzić schronisko położone tuż pod jej szczytem. Zostało ono oddane do użytku turystom 17 grudnia 1934 i w tym czasie posiadało już 4 sale mogące zapewnić nocleg dla 40 osób. Schronisko to w trakcie działań wojennych z racji swojego usytuowania było miejscem stacjonowania wojsk niemieckich – oddziału Luftwaffe. Na samym szczycie zlokalizowane były reflektory przeciwlotnicze i wieża obserwacyjna. Jak większość schronisk górskich w Beskidach, po wojnie zostało całkowicie zniszczone i ograbione. W 1963 roku dzięki staraniom Edwarda Moskały schronisko zostało poddane gruntownemu remontowi.

Obecniepo wielu modernizacjach schronisko na Wielkiej Raczy stanowi nieodłącznyelement krajobrazu tej części Beskidów. Obiekt ten dysponuje 50 miejscaminoclegowymi w pokojach wieloosobowych, które w większości są nowo wyremontowanei wyposażone w bardzo wygodne łóżka z materacami. Cena noclegu wraz z opłatąklimatyczną wynosi 25,90 zł. W przypadku wyczerpania miejsc w pokojach,gospodarze schroniska przewidzieli nocleg zastępczy potocznie zwany „glebą”.Koszt takiej przyjemności wynosi zaledwie 14zł. Z racji zimowej aury idoskwierających mrozów, temperatura w pokojach nie jest wysoka, ale umożliwiaprzyjemny odpoczynek i regenerujący nocleg. W łazienkach dostępne są prysznicez ciepłą wodą. Od niedawna turyści mogą skorzystać z dobrodziejstw saunyfińskiej, której godzinne użytkowanie wynosi 55zł. Dla osób lubiących domową,regionalną kuchnię schronisko oferuje szeroki wybór dań z których z całąpewnością mogę polecić nieśmiertelnego schabowego oraz bigos. W schroniskowymbufecie znajdą państwo posiłki na każdą kieszeń. Dla miłośników złotego trunkugospodarze obiektu przygotowali aromatycznego grzańca, który rozgrzeje nawetnajwiększego zmarzlucha.

Pokój w schronisku na Wielkiej Raczy (fot. Konrad Połtorzecki).

Pozasłużonym odpoczynku i regeneracji sił miłośników białego szaleństwa czeka nielada atrakcja. W bliskiej odległości od schroniska na Wielkiej Raczy, posłowackiej stronie, znajduje się międzynarodowy ośrodek sportów zimowych SnowPark Veľká Rača Oščadnica. Przygotowane trasy zjazdowe mają zróżnicowany poziomtrudności, odpowiedni dla początkujących, jak również dla zaawansowanychnarciarzy. Do dyspozycji turystów jest prawie 14 km, doskonale utrzymanych traszjazdowych, które dodatkowo, w razie potrzeby są sztucznie naśnieżne. Dlamiłośników narciarstwa biegowego przygotowano również trasy biegowe, tzw.„ścieżki zdrowia” o długości 1, 3 i 5 km. Do górnych stacji wyciągówmożna dotrzeć bezpośrednio ze szczytu Wielkiej Raczy podążając zielonymszlakiem. W obecnych warunkach dojście zajmuje około 2 godziny spokojnegomarszu. W związku z tym, iż Polska i Słowacja należą do strefy Schengen do przekroczeniagranicy potrzebny jest jedynie ważny dowód osobisty. Po stronie słowackiejfunkcjonują dwa schroniska, które świadczą usługi noclegowe orazgastronomiczne. Nagrodą za dojście do celu będzie możliwość wypicia kultowegolanego Zlatého Bažanta, któregosmak cieszy się uznaniem wśród większości koneserów złotego trunku.

Dojazd doRycerki Górnej umożliwiają regularne połączenia autobusowe obsługiwane przezprywatnych przewoźników oraz PKS Żywiec. Rozkład jazdy dostępny jest na stronieinternetowej: http://www.pks.zywiec.pl .Do Rycerki można również dotrzeć pociągiem relacji Katowice – Zwardoń orazsamochodem kierując się w Bielsku-Białej na drogę krajową 69 (przykładowydojazd z Katowic: http://g.co/maps/wzyjs).

Wszystkieosoby które chciałyby na własne oczy zobaczyć malownicze zimowe krajobrazyBeskidu Żywieckiego, doświadczyć niezapomnianych wrażeń związanych zuprawianiem sportów zimowych oraz przeżyć niezwykłą przygodę zachęcam doodwiedzenia schroniska na Wielkiej Raczy.

Konrad Połtorzecki

KONKURS NARTY BIEGOWE

2012-02-06T03:18:00.000-08:00

Zapraszamy Was do udziału w konkursie dotyczącym nart biegowych
dedykowanym użytkownikom facebooka.

Aby wziąć udział w konkursie należy:
1. Wejść na stronę: www.facebook.com/strefa.gor do zakładki konkurs (po lewej stronie)
2. pozyskać pytanie
3. prawidłową odpowiedź wraz z podstawowymi danymi osobowymi wysłać na adres: redakcja@strefagor.pl
Nagrody
stanowi jedno miejsce na szkoleniu na nartach biegowych w terenie dla początkujących i sredniozaawansowanych o wartości 180,00 pln.

Miejsce szkolenia:
Bazą będzie Schronsiko na Stogu Izerskim oraz Schronisko na Śnieżniku

Prowadzący zajęcia:
Maciej Talarczyk - instruktor biegów narciarskich SITN PZN
(Stowarzyszenie Instruktorów i Trenerów Narciarstwa PZN)

Nagroda zawiera:
* Dwa dni szkolenia z instruktorem w grupach 10-15 osób
* Nocleg w schronisku z soboty na niedzielę (własny spiwór)

Nagroda nie zawiera:
* Dojazdu na miejsce szkolenia (tutaj znajdziesz informację jak dostać się najwygodniej na miejsce szkolenia)
* Obowiązkowego ubezpieczenia od nastepstw nieszczęśliwych wypadków
* Wypożyczenia sprzętu narciarskiego (koszt około 30 pln)

Nagroda będzie realizowana zgodnie z zasadami oferty szkolenia

Szczegółowy regulamin konkursu: www.strefagor.pl

Szkolenie na nartach biegowych w terenie

2012-02-02T07:00:00.000-08:00

Oferta szkolenia na nartach biegowych w terenie

dla osób początkujących i średniozaawansowanych

Czas i miejsce szkoleń

Terminy weekendowe:
~~25 - 26 luty   miejsce: Schronisko na Stogu Izerskim~~
~~3- 4 marzec miejsce: Schronisko Na Śnieżniku~~
10– 11 marzec miejsce: Schronisko na Stogu Izerskim

Inne terminy w tym terminy nie weekendowe - czytaj na dole strony

Cena szkolenia
180,00 pln

W cenie:

    * Dwa dni szkolenia z instruktorem w grupach 10-15 osób
    * Nocleg w schronisku z soboty na niedzielę

Noclegi są w pokojach wieloosobowych bez pościeli, konieczny śpiwór
/dopłata za pościel 5 pln/
Można przyjechać na miejsce szkolenia już w piątek wieczorem, istnieje możliwość wykupienia dodatkowego noclegu, dopłata wynosi 30,00 pln

Uwaga! Istnieje możliwość wykupienia wyżywienia w schronisku w promocyjnej cenie dla uczestników kursu: 35,00 pln/dzień (wyżywienie obejmuje śniadanie i obiadokolację)

Cena nie obejmuje:
    * Dojazdu na miejsce szkolenia (tutaj znajdziesz informację jak dostać się najwygodniej na miejsce szkolenia)
    * Obowiązkowego ubezpieczenia od nastepstw nieszczęśliwych wypadków
    * Wypożyczenia sprzętu narciarskiego (koszt około 30 pln)

      Tutaj znajdziesz kilka porad jak dobrać właściwy sprzęt dla siebie
      oraz gdzie można wypożyczyć narty wybierając się na szkolenie

Warunki uczestnictwa:
    * posiadanie ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków,
    * posiadanie ubrania, obuwia i ekwipunku odpowiedniego na zimowe działania w śniegu (zobacz co warto ze sobą zabrać!)
    * osoby niepełnoletnie (nie młodsze niż 16 lat) tylko pod opieką starszego opiekuna
    * W przypadku niedostatecznej pokrywy śnieżnej lub innych wydarzeń niezależnych od organizatora zastrzegamy sobie prawo do zmiany/odwołania terminu w porozumieniu ze zgłoszonymi uczestnikami.

Kto prowadzi szkolenia:

Maciej Talarczyk - instruktor biegów narciarskich SITN PZN
(Stowarzyszenie Instruktorów i Trenerów Narciarstwa PZN)

Program szkolenia

I Dzień szkolenia

Wprowadzenie do techniki klasycznej

Rozpoczęcie zajęć około godziny 9:30

» zajęcia na łączce płaskiej

    * zasady ruchu drogowego - kto ma pierwszeństwo i na co uważamy
    * różnice między chodzeniem a bieganiem na nartach
    * bezkrok - czyli krok, który teoretycznie jest najłatwiejszy, a który będziemy używać przy zjeździe lub na finiszu - chcąc przegonić Bjoergen:-)
    * krok naprzemianstronny - podstawowy krok w technice klasycznej - na oko łatwy, ale w szczegółach najtrudniejszy z kroków narciarskich
    * jednokrok - czyli bezkrok z dodatkiem odbicia - fajny krok na lekkie zjazdy, chociaż na początku wydaje się najtrudniejszy:-(

» troszkę odpoczynku i złapania ciepełka
» zajęcia na łączce pochyłej

    * jak poruszać się pod górę - czyli krok naprzemianstronny przystosowany do podejścia
    * jak poruszać się pod ekstremalną górę - czyli jodełka
    * skoro jesteśmy na górze - to zjeżdżamy
    * a skoro zjeżdżamy - to hamujemy pługiem - popularnym u narciarzy zjazdowych
    * wykorzystując pług również zaczynamy skręcać

II Dzień szkolenia

Doskonalenie techniki klasycznej

» zajęcia na łączkach

    * przypomnienie kroków z dnia poprzedniego
    * jak ominąć przeszkodę - czyli wyjście i powrót do torów
    * ...a przy okazji kilka słów o jeździe stylem klasycznym bez torów
    * i na koniec nudnej teorii jeszcze jeden krok – dwukrok

» odpoczynek i...
» wreszcie ruszamy w trasę!

    * przebieżka na naleśniki do Chatki Górzystów...(w przypadku szkolenia na Stogu Izerskim, w opcji szkolenia na Śnieżniku trasa zostanie dobrana do możliwości grupy oraz warunków śniegowych panujących na górze)
    * ... w trakcie której instruktor będzie starał się gonić za poszczególnymi członkami ekspedycji i poprawiać, co się da:-)

UWAGA! W zależności od warunków śniegowych i jakości przygotowania torów przeprowadzenie części zajęć może być utrudnione, a w skrajnych warunkach niemożliwe. Organizatorzy zastrzegają sobie prawo do modyfikowania programu w zależności od potrzeb grupy i warunków śniegowych.

Aby zgłosić chęć uczestnictwa w szkoleniu napisz do nas na adres

redakcja@strefagor.pl odpowiadając na następujące pytania:

1)    Termin szkolenia który Cię interesuje
2)    Ilość uczestników których zgłaszasz
3)    Dane uczestników:
Imię nazwisko
Adres zameldowania
Pesel

Uczestnicy niepełnoletni nie młodsi niż 16 lat mogą wziąć udział w szkoleniu
tylko pod opieką dorosłego opiekuna.

4)    Noclegi jeden czy dwa (tylko z soboty na niedzielę, czy także z piątku na sobotę, dopłata 30 pln do ceny szkolenia)
5)    Noclegi z własnym śpiworem w cenie szkolenia lub z pościelą 5 pln dopłaty
6)    Wyżywienie we własnym zakresie, czy promocyjny pakiet wyżywienia (śniadanie i obiadokolacja) za 35 pln/dzień
7)    Czy zaliczyłbyś siebie do grupy początkującej czy średniozaawansowanej?
8)    Czy masz własny sprzęt biegowy (narty, kije, buty)
9)    Inne pytania

Jak tylko otrzymamy Twoje zgłoszenie odeślemy Ci umowę szkolenia, odpowiemy też na wszystkie ewentualne pytania.

Inne terminy szkoleń, w tym terminy nie weekendowe

Jeżeli jesteś zainteresowany szkoleniem w innym terminie (w tym w terminach w tygodniu),
Mamy także ofertę dla grup liczących od 6 osób.
W zależności od poziomu zaawansowania grupy dobierzemy odpowiedni program szkolenia.
Zapraszamy do kontaktu pod adresem: redakcja@strefagor.pl

Jak dojechać na miejsce szkolenia?

Schronisko na Stogu Izerskim ( www.stogizerski.prv.pl )
Do schroniska najwygodniej jest dotrzeć kolejką gondolową ze Świeradowa Zdrój,
Kolejka w sezonie zimowym kursuje od godziny 9:00 do 22:00, bilety w cenie 22 pln normlane, 18 pln ulgowe.
Pod kolejką znajduje się obszerny parking na którym można zostawić samochód.

Druga możliwość to dojście do schroniska wyratrakowaną drogą dojazdową (około godziny marszu)

Schronisko na Śnieżniku (www.schroniskonasniezniku.pl)
Samochód można zostawić w Miedzygórzu na parkingu (na końcu drogi) najkrótsze dojście do schroniska prowadzi czerwonym szlakiem (przejście około 2,5 godziny w zależności od warunków), ewentualnie niebieskim którym prowadzi zimowy szlak biegowy (przejście około 3 godzin w zależności od warunków)

Zimowy poradnik
Tutaj przeczytasz:
Co warto zabrać ze sobą na zimowy kurs na nartach biegowych w terenie?
Jak dobrać odpowiedni sprzęt biegowy do swojego wzrostu i wagi?

ZAPISZ SIĘ NA KURS!

Edukacyjne wycieczki narciarskie w Gorczańskim Parku Nardowym.

2012-01-31T05:43:00.000-08:00

W minioną sobotę na nowej trasie narciarskiej w Porębie Wielkiej - Koninkach odbyła się pierwsza wycieczka edukacyjna, na nartach biegowych, zorganizowana przez Gorczański Park Narodowy. Inicjatywa bardzo przypadła nam do gustu, żałujemy że tyle kilometrów dzieli nas od Gorców. GPN zaprasza wszystkich miłośników nart i dzikiej przyrody na kolejne wycieczki z przewodnikiem. Terminy pozostałych wycieczek to 11, 18, 25 lutego 2012r. Trasa liczy 7km, przewidywany czas trwania wycieczki to 3 godziny, do pokonania dwustumetrowe przewyższenie. Trasa prowadzi z polany Oberówka doliną potoku Turbacz (znakowaną trasą ścieżki edukacyjnej), potem drogą stokową pod polaną Szałasisko a następnie doliną Olszowego powraca na Oberówkę. Trasę utrzymuje firma Amer Sports z Krakowa.

Nie jest to jednak zwykłe przejście przygotowaną trasą narciarską! Przewodnik z GPN pomoże obserwować różnorodne ślady aktywności zwierząt i nauczy rozpoznawania tropów. Pomoże odpowiedzieć na pytania. Czym różni się trop sarny i jelenia? Ile palców ma wiewiórka? Co kryje się pod nazwą „wilczy trucht”? Być może traficie na ślady „biesiadowania” mieszkańców gorczańskiej puszczy. W leśnej ciszy możecie usłyszeć delikatny głos mysikrólika – najmniejszego ptaka w Europie oraz sympatycznej sikory czubatki. Waszą obecność w lesie zapewne dostrzeże sójka, która jak zwykle podniesie głośny alarm, a jeśli dopisze Wam szczęście to spotkacie najrzadsze w Europie gatunki dzięciołów - trójpalczastego lub białogrzbietego.

Brzmi ciekawie? Jeśli lubicie wędrówki na nartach i chcecie w aktywny sposób poznać przyrodę Gorców zapraszamy w wyznaczone soboty na polanę Oberówka. Szczegóły tutaj.

V Wyrypa Beskidzka. Zimą to wystarczy nam tylko pięćdziesiątka.

2012-01-30T04:03:00.000-08:00

V Wyrypa Beskidzka. Zimą to wystarczy nam tylko pięćdziesiątka: 3 - 4 marca 2012.

"Oj! Góry nasze, góry! Leżąc tutaj na wonnej łączce, w cudowny dzień lipcowy, doznałem wrażenia tak obcego mieszkańcom

równin: uczucia nieograniczonej wolności. Zapomniałem o drobiazgach życia codziennego, zapomniałem o drobnych

nadziejach, marzeniach, zawodach. Tutaj wobec otaczających mnie gór, czułem się tam małym, takim

pyłkiem, ze opanowała mnie żądza dążenia do rzeczy wielkich i szlachetnych."

Mieczysław Karłowicz

Wyrypa Beskidzka to impreza mająca na celu przejście trasy której długość wynosi 100 kilometrów . Ważną sprawą jest to, że podczas marszu nie nocujemy oraz nie robimy długich przerw. W tym roku odbędzie się jej piąta oraz szósta edycja. Po ubiegłorocznej trasie gdzie na starcie zjawiło się ponad 160 uczestników postanowiłem po raz pierwszy zorganizować wersję zimową popularnego rajdu. Z pewnością przejście zimą w jednym ciągu sto kilometrów to poważny problem , więc na początek spróbujmy przejść trasę o połowę krótszą. Z początkiem marca zapraszam do Chaty na Zagroniu , skąd odbędzie się start i zakończenie V Wyrypy Beskidzkiej. Trasa maratonu przebiegać będzie przez bardzo ciekawe i atrakcyjne miejsca Beskidu Żywieckiego. Szlak naszej wędrówki odwiedzi Schronisko na Rysiance, Romankę, Sopotnie Wielką , Halę Miziową oraz Krawców Wierch. Szacowany czas pokonania trasy około 20-24 godziny. Wyrypa Beskidzka nie jest imprezą o charakterze sportowym, wyczynowym ani wyścigowym.

Pierwszy taki maraton górski odbył się w Beskidach w 1999 roku. Wówczas trasa prowadziła z Ustronia głównym szlakiem beskidzkim na przełęcz Głuchaczki. Trasę ukończyły wówczas cztery osoby. Minęło dziesięć lat by taki rajd odbył się ponownie w Beskidach. Na starcie zjawiło się 64 uczestników (między in. z Gdyni, Nowego Sącza, Jeleniej Góry, Wrocławia, Skarżyska Kamiennej). Trasę ze Zwardonia do Węgierskiej Górki ukończyło 29 osób. Wyrypa Beskidzka na stałe zagościła w kalendarzu imprez. W 2010 roku ponad 60 osób zmagało się z stu kilometrową trasą Ubiegłoroczny rajd zgromadził ponad 160 uczestników z całego kraju. W tym roku w dniach 3 - 4 marca odbędzie się wersja zimowa maratonu a z początkiem lipca wersja letnia.

Trasa V Wyrypy Beskidzkiej
Start i meta imprezy Chata na Zagroniu

Chata na Zagroniu - Lipowska - Rysianka - Romanka - Sopotnia Wielka - Przełęcz Przysłopy - Uszczawne - Hala Górowa - Hala Miziowa - Trzy Kopce - Krawców Wierch - Złatna - Chata na Zagroniu. Suma kilometrów wraz z dojściem na metę i z powrotem wynosi 50 kilometrów

Aby uczestniczyć w imprezie należy wysłać zgłoszenie drogą elektroniczną - markoblondi@poczta.onet.pl

Dokładny przebieg trasy oraz regulamin imprezy zostanie wysłany pocztą elektroniczną do zainteresowanych osób na miesiąc przed imprezą.

Zapraszam na stronę o Wyrypie na Facebook : http://www.facebook.com/WyrypaBeskidzka

oraz na: http://www.facebook.com/events/170158479756978/

Marek Bytom

Konkurs fotograficzny schroniska na Wielkiej Raczy - Namaluj z nami zimę!

2012-01-27T05:28:00.000-08:00

Schronisko PTTK na Wielkiej Raczy, w związku z uruchomieniem długiej przerwie nowej strony internetowej, prosi o pomoc w rozbudowaniu strony:) Potrzebują... galerii! W związku z tym został ogłoszony konkurs. Aby wziąć w nim udział wystarczy odrobina chęci i aparat fotograficzny. Wystarczy przesłać zimowe fotografie z okolic Schroniska na Wielkiej Raczy (swojego oczywiście autorstwa) i wziąć udział w losowaniu nagrody (pobyt weekendowy). Więcej szczegółów o konkursie przeczytacie na stronie schroniska: http://www.wielka-racza.pttk.pl/

Największe sprzatanie Tatr w historii!

2012-01-25T03:33:00.000-08:00

Największe sprzątanie Tatr w historii - ostatni weekend czerwca 2012.

Klub Podróżników "Śródziemie" zaprasza wszystkich bez względu na wyznanie, kolor skóry czy ulubione góry. Zaprasza hydraulików, kierowców, kibiców a także żeglarzy, pilotów czy górników. Zaprasza wszystkich ponad podziałami na największe sprzątanie Tatr w historii i lekcję miłości do gór z akcją podniesienia świadomości Polaków o najpiękniejszym kawałku naszej ojczyzny.

Sprzątanie będzie połączone z szeroko zakrojoną akcją edukacyjną na temat Tatr i wszystkiego, co się z tymi górami wiąże.

Akcja zaplanowana jest na ostatni weekend czerwca 2012, a punkt kulminacyjny nastąpi o godz. 15.00 w sobotę 30.06. Miasteczko namiotowe dla wszystkich uczestników akcji zostanie otwarte już w czwartek od godz 16.00. Termin jest nieprzypadkowy. To najdłuższe dni w roku, a niewiele później w Tatry ruszą tłumy. Wówczas to na wszystkich szczytach polskich Tatr dopuszczonych do ruchu turystycznego staną osoby zaangażowane i połączone wspólną ideą (wcześniej zgłoszone na specjalnej stronie).

Schodząc ze szczytów, wszyscy jednocześnie i na wszystkich szlakach, postaramy się zebrać to, co nie powinno znajdować się w tym pięknym skrawku naszego kraju.

Zdajemy sobie sprawę, że chodzić po Tatrach znakowanymi szlakami może teoretycznie każdy, a zbierać śmieci tym bardziej, niemniej chcemy, aby nasza akcja przebiegała w największej zgodzie z naturą oraz z zachowaniem najwyżej idących środków ostrożności.

Pilotażowa akcja sprzątania szlaków przeprowadzona została w trakcie jesiennego Rajdu Pienińskiego.

Akcję wspierają m.in.
TPN
TOPR
PZA
Ministerstwo Ochrony Środowiska
NPM
Taternik
Radio Plus
oraz wiele innych mediów i wiele organizacji górskich oraz turystycznych .

Najnowsze informacje dotyczące akcji możecie śledzić na stronie http://czystetatry.pl/

Aby dołączyć do akcji kliknij tutaj!

I Skiturowy Memoriał im. Edwarda Hudziaka

2012-01-24T01:38:00.000-08:00

I Skiturowy Memoriał im. Edwarda Hudziaka - Markowe Szczawiny 28.01.2012

Ideą Memoriału jest uhonorowanie pamięci Edwarda Hudziaka, który całe zawodowe życie spędził na Babiej Górze jako zawodowy ratownik GOPR. Memoriał jest kontynuacją cyklicznej imprezy skiturowej wymyślonej przez Edwarda - "Tropienie Niedźwiedzia", która jako jedyna odbywała się na terenie Babiogórskiego Parku Narodowego, gdzie normalnie ruch skitourowy jest zabroniony.

Trasa zawodów będzie biegła najpiękniejszymi miejscami "Królowej Beskidów", którymi Edward wędrował, i w które niewiele osób ośmiela się wybrać zimą. To jedyna okazja żeby legalnie, za zgodą BPN, podziwiać piękno Babiogórskiej przyrody na skiturach.

Ideą memoriału jest integracja środowisk turystów indywidualnych i zrzeszonych w PTTK, ratowników zawodowych, ochotników GOPR i TOPR oraz pracowników Parków Narodowych. Organizatorom zależy aby była to impreza, na której pojawią się całe rodziny a nie tylko wyczynowi zawodnicy. Memoriał adresowany jest do wszystkich amatorów skiturów chcących spróbować swych sił w zimowej scenerii Babiogórskiego Parku Narodowego.

Swoje wsparcie sponsorskie już potwierdziły firmy: Backcountry Access, Trangoworld, SCARPA Słowacja, Sklep Górski WELD, BERGHAUS, Wydawnictwo National Geographics oraz COTG PTTK.

Prgram imprezy, trasa memoriału, materiały do pobrania znajdziecie na stronie: http://www.markoweszczawiny.pttk.pl/memoria-im-edwarda-hudziaka.html

Serdecznie zapraszamy!

Zapomniane punkty widokowe polskich gór - Skały Władysława na Ślęży.

2012-01-16T10:06:00.000-08:00

Masyw Ślęży oddalony jest od Wrocławia o około 30km. Dzięki bliskości tak dużej aglomeracji miejskiej w każdy słoneczny weekend szczyt Śląskiego Olimpu oblegany jest przez tłumy turystów. Mogłoby się wydawać, że wszystkie ścieżki, szlaki, skałki, punkty widokowe są turystom doskonale znane a tymczasem Ślęża kryje jeszcze wiele tajemnic. Wystarczy zejść na chwilę z utartego szlaku na ścieżkę czy też nieoznakowaną drogę, by odkryć dawne poniemieckie szlaki, punkty widokowe, pieczary, zagrody dla bydła lub inne niespodzianki. Jednym z takich miejsc są Skały Władysława znajdujące się w odległości około 500m od "autostrady ślężańskiej" czyli czerwonego szlaku, prowadzące na szczyt, z Sobótki.

Jak tam trafić? Najłatwiej ruszyć czerwonym bądź żółtym szlakiem z Sobótki. Przy Rozdrożu pod Kamiennym Krzyżem ruszamy w lewo pnącą się lekko w górę drogą. Jest to fragment ścieżki dydaktycznej oznakowanej zieloną choinką ale znaki nie zawsze są dobrze widoczne. Po około 500m dochodzimy do Skał Władysława. Miejsce to są nazwę zawdzięcza Władysławowi II Wygnańcowi i jego rzekomej rozmowie, w tym miejscu, z palatynem Piotrem Włostowicem (Włostem). Na szczyt prowadzą kamienne schody będące pozostałością dawnego niemieckiego szlaku Eugenweg łączącego się z żółtym i czerwonym szlakiem w okolicach Husyckich Skał.

Ślężańskie Towarzystwo Górskie (niem. Zobtengebirgsverein, ZGV) rozpoczęło budowę tej trasy w 1905 r a ukończyło w 1909. Szlak nazwano Eugenweg by uczcić Eugena von Kulmiza z Górki, który w dużej mierze sfinansował to przedsięwzięcie. W tamtym okresie miejsce to oczywiście nie nosiło imienia Władysława II Wygnańca a zwało się Moltkefels i upamiętniało marszałka polowego Helmutha von Moltke, który do dziś uważany jest za twórcę nowoczesnej strategii wojskowej. Na jednej ze skał znajdował się pamiątkowy medalion.

Skałki Moltkego z medalionem poświęconym feldmarszałkowi Helmuthowi von Moltke (źródło: dolnoslaskie.fotopolska.eu)

Do dziś pozostało tylko puste miejsce na skale po tablicy upamiętniającej feldmarszałka. Skały Władysława zyskały jednak inną płaskorzeźbę, którą możemy podziwiać do dziś. Z inicjatywy ks. Rogowskiego, wrocławskiego teologa i pasjonata gór (Autora między innymi Mistyki Gór) na skałach umieszczono ceramiczną płaskorzeźbę przedstawiającą głowę Jezusa w cierniowej koronie. Zastanawiające jest to, że niektóre źródła podają, iż jest to Chrystus Pantokrator (w ikonografii przedstawienie Jezusa Chrystusa jako władcy i sędziego Wszechświata) przedstawiany w pozycji siedzącej na tronie bądź stojącej z Pismem Świętym w lewej dłoni i uniesioną, w geście błogosławieństwa, prawą dłonią. Skąd więc Pantokrator przy przedstawieniu tylko oblicza Jezusa?

Widok ze szczytu skałek jest dziś bardzo ograniczony przez rosnące drzewa. Przy dobrej pogodzie można jednak dojrzeć choćby Księginice Małe. Powyżej skał znajduje się źródło św. Anny a kamienny schodki prowadzą w górę by połączyć się z głównymi ślężańskimi szlakami.

U podnóża skał, poniżej drogi znajduje się jeszcze jedna atrakcja - Pieczara Władysława. Ponoć można do niej dojść "schodami przy kamiennej podmurówce". Szczerze przyznam, że nie udało nam się zlokalizować pieczary... Znaleźliśmy kilka wnęk w skałach ale jak dla nas były za płytkie by zwać je pieczarą;) Dodatkowo najmłodszy uczestnik wycieczki obudził się i chciał maszerować dalej:) Cóż, na pewno jeszcze tam zawitamy i zlokalizujemy to miejsce;) Jeśli ktoś ma zdjęcie Pieczary Władysława proszę o podesłanie na adres kontakt@strefagor.pl

I jeszcze jedna prośba dla znawców ślężańskich tajemnic. W internecie można znaleźć taką rycinę przedstawiającą punkt widokowy na Eugenweg. Czy jest to właśnie szczyt obecnych Skał Władysława? Niestety nie mam zdjęć szczytowych partii skałek i nie mogę porównać.

Źródło: dolnoslaskie.fotopolis.eu

Ten zakątek oddalony jest od najpopularniejszych szlaków na szczyt Ślęży o jakieś 500m a można się tu poczuć jak prawdziwy odkrywca. Nawet w wakacyjny pogodny weekend możemy być w tym miejscu sami. Warto Skały Władysława odwiedzić by "dotknąć" historii, przespacerować się zapomnianym szlakiem, który z takim trudem zbudowano i zobaczyć jedne z najokazalszych ślężańskich wychodni skalnych. Poza tym jest to piękny, alternatywny sposób dotarcia na szczyt Ślęży.

Łukasz Rogala

Spotkanie 11-13 lutego Schronsko Pasterka - kolejna odsłona

2012-01-16T03:38:00.000-08:00

Witajcie
Nasze spotkanie z każdą chwilą nabiera nowego wymiaru.
Na naszej liście zdarzeń kolejny prelegent:
Joanna Nowak z pokazem "Kiedy podróżujesz sam, jednak nie jesteś sam" - slajdowisko (Peru, Boliwia)

Oddajemy głos Joannie:

Dawno, dawno temu, w czasach mocno podwórkowych rej wśród nas wodził kolega przezywany Machu Picchu. Był to chłopak bardzo charyzmatyczny, który swa niezwykłą wyobraźnią zabierał nas w pradawne czasy Inków. To pod jego przywództwem odkrywaliśmy pradawne, zagarniete przez dżungle miasta, poszukiwaliśmy ukrytych przez podbite plemiona skarbow, walczylismy z najeżdżającymi nas oddziałami Hiszpanów..

Myślę, że to własnie wtedy moja dziecięca dusza została zainfekowana bakcylem Ameryki Południowej. Ale nim odważyłam się pójść za tym marzeniem, musiałam stracić inne.

Stracić, by zyskać.

Dziwna to była podróż. Tym trudniejsza, że samotna, bez znajomości języka i bez wielkiego planu stała się podróżą wielowymiarową, zarówno wertykalną, jak i horyzontalna, podróża wgłąb siebie, ale i przed siebie, samotną wedrówką z plecakiem, z namiotem, w ufności, że coś dobrego czeka za zakrętem..

Zapraszam Was do towarzyszenia mi w drodze.

Joanna Nowak

Kolejna niespodzianka na naszej liście to występ młodego zespołu - GWIAZDY Z ZAGRANICY. Zespół ten otrzymał w ubiegłym roku dwukrotnie nagrodę publiczności - na Wrocławskim Przeglądzie Kultury Studenckiej W górach....oraz na Festiwalu BAKCYNALIA w Lublinie. Koncert zespołu przewidziany jest po prelekcjach Joanny i Piotra.

Więcej o zespole przeczytacie na ich profilu:
http://www.facebook.com/gwiazdyzzagranicy

Szczegółowy opis spotkania, program oraz warunki rezerwacji noclegów
w Schronisku Pasterka znajdziecie tutaj:
http://strefagor.blogspot.com/2012/01/spotkanie-chang-tang-absurd-expedition.html

Zapraszamy także do odnalezienie wydarzenia na Facebooku:
http://www.facebook.com/events/165985573505290/

Zapraszamy!

Tramposfera 3 - wrocławskie spotkania podróżników w Mleczarni już 1 lutego!

2012-01-16T01:25:00.000-08:00

Najbliższe Spotkanie Podróżników TRAMPOSFERA odbędzie się 1 lutego w Klubokawiarni Mleczarnia przy ul. P. Włodkowica 5.

Wstęp wolny!

Program.

Beskid Niski 2011 Survival Expedition - Tomasz Deroń

To kolejna po wyprawach Elbrus 2009 i El Capitan 2010 inicjatywa fundacji Jasia Meli POZA HORYZONTY. Projekty te udowadniają, że osoby niepełnosprawne mogą żyć aktywnie, podróżować, robić rzeczy wielkie. We wrześniu 2011 roku 10 osób niepełnosprawnych zmierzyło się z ok. 150 km trasą w Beskidzie Niskim i Bieszczadach, do dziś najdzikszych pasmach górskich w Polsce. Wyprawę poprowadził doświadczony instruktor survivalu Tomek Deroń. Na Tramposferze opowie o tym niezwykłym przedsięwzięciu.

Więcej na: beskid.pozahoryzonty.org

Wyprawa motocyklowa Na Jedwabnym Szlaku - Piotr Ganczarski , Grzegorz Szczygieł, Maciej Zatoński i Andrzej Pietrzyk

Jest ich czterech: etnolog, dziennikarz, mechanik motocyklowy i podróżnik, któ ry autem dojechał na dach świata. Łączy ich pasja do motocykli i pewien rodzaj pozytywnego, nieszkodliwego wariactwa. Przemierzyli razem na motorach ok 16 tysięcy kilometrów, przejeżdżając przez 16 państw m.in. Turcję, Azerbejdżan, Uzbekistan, Tadżykistan i góry Pamir. Ich trasa wiodła przez Jedwabny Szlak – w czasach starożytności i średniowiecza najdłuższy lądowy szlak handlowy na świecie.

„Człowiek, który przestaje się dziwić jest wydrążony, ma wypalone serce. W człowieku, który uważa, że wszystko już było i nic nie może go zdziwić, umarło to, co najpiękniejsze – uroda życia.” Te słowa należą do Ryszarda Kapuścińskiego. Gwarantuję Wam, że podczas relacji z tej podróży zdziwicie się nie jeden raz :)
Wyprawa została nominowana do Travelerów 2011 w kategorii Podróż Roku!

Więcej na: www.jedwabnyszlak2011.pl

Birma. Zapomniana perła Azji - Łukasz Kędzierski

„Birma to kraj gdzie czas zatrzymał się w miejscu – na ulicy woły zaprzęgnięte do drewnianego wozu to codzienny obrazek, a nie atrakcja tur ystyczna. To cudowny kraj wspaniałych, prawdziwych ludzi dla których liczy się przede wszystkim dru gi człowiek. Kraj gdzie ludzie żyją bardzo skromnie, najczęściej w bambusowych chatkach, tylko bogatsi jedzą raz na jakiś czas mięso na obiad, lecz najważniejsze dla nich to pogoda ducha i uśmiech na twarzy…”

Dla Łukasza w podróżach najważniejsze są: plecak, aparat i niski budżet. Nie potrzebuje wygody, klimatyzacji, hoteli iluś tam gwiazdowych, wystarczy zwykły kąt do spania, lokalna knajpa oraz otoczenie miejscowych ludzi. Pracując na etacie trudno jest mu wyjeżdżać na wielomiesięczne eskapady. Na Tramposferze opowie jak można dobrze wykorzystać 26 dni urlopu.

Zapraszam do obejrzenia fotorelacji z podróży do Birmy, Indonezji, Tajlandii i wielu innych miejsc na www.lkedzierski.com

Konkurs! Napisz relacje i wygraj plecak!

www.tramposfera.pl

SPOTKANIE - Chang Tang Absurd Expedition 2011 – reminescencje

2012-01-10T02:02:00.000-08:00

Termin 11-12 luty 2012

Miejsce: Schronisko Pasterka

Temat: Chang Tang Absurd Expedition 2011 –reminescencje

Wszystkich chętnych zapraszamy na nieformalne spotkanie portali Strefa Gór oraz Projektu W górach jest wszystko co kocham (wgorach.art.pl) do zaprzyjaźnionego schroniska Pasterka W Górach stołowych.

Pretekstem do spotkania jest powrót z 4-miesięcznych zmagań rowerowych naszego przyjaciela i podróżnika Piotrka Milaniaka.

Program:

Sobota:

godzina19:00 pokaz slajdów Piotrka Milaniaka

(przewidywany czas 2-3 godziny)

Chang Tang - zwany najbardziej niedostępnymi nieeksplorowanym miejscem na Ziemi. Jest jednym z trzech obszarów na świecienie zamieszkanych przez ludzi. Wielu podróżników marzyło o przetarciu tychogromnych stepów w celu dotarcia do zakazanego miasta Lhasa w centralnymTybecie. Przewalski, Hedin, Littledale i wielu innych próbowali lecz wszystkieich wyprawy zakończyły się niepowodzeniem. Wszyscy z nich zostali pokonaniprzez potężną wielkość płaskowyżu, ostry klimat i brak możliwości zdobyciajedzenia.

Obecnie zmierzenie się z Chang Tangiemutrudnia dodatkowo napięta sytuacja polityczna na granicy miedzy Chinami iTybetem. Checkpointy, patrole policyjne, bazy wojskowe…

Zapraszamy Was na pokaz slajdów ipodsumowanie 4 miesięcznej samotnej wyprawy rowerowej Piotrka Milaniaka. Trzypróby przedostania się na płaskowyż Chang Tang, nocne przeprawy przezcheckpointy, kontakt z chińską policją, nocleg na posterunku i co z tegowynikło. Dalsza podróż przez pustynię Takla Makan, góry prowincji Qinghai, Sichuan oraz Yunnan.Niesamowite przestrzenie i niecodzienne przygody.

Sobota– część muzyczna

…dopierwszych promieni słońca

Występ młodego zespołu związanego zprojektem W górach (na razie to niespodzianka!)

Liczymy także na Wasze gitary!

Wariantbiegówkowy:

Osoby które na Pasterkę wybiorą się już wpiątek zapraszamy w sobotę przed południem na wspólny spacer na biegówkach.

Powtórka biegówkowych zmagań dlapoczątkujących i zaawansowanych w niedzielny poranek.

Sprzęt biegówkowy do wypożyczenia namiejscu w schronisku w cenie

20 pln za dzień/komplet buty+kijki+narty

Rezerwacja noclegów:
Celemrezerwacji noclegów prosimy o kontakt ze Schroniskiem Pasterka.
telefon: +48 74 871 22 19, 74 662 91 28
można też napisać maila na adres: schronisko@schroniskopasterka.pl.
Uwaga! Ilość miejsc ograniczona!

Więcejszczegółów dotyczących noclegów i dojazdu do Schroniska Pasterka znajdziecietutaj: www.schroniskopasterka.pl

Przybywajcie!

Wydarzenie ma oczywiście swoje odbicie na facebooku:)

Zapraszamy do klikania:

http://www.facebook.com/events/165985573505290/

Wyprawę wsparli:

Konkurs Zapomniane punkty widokowe polskich gór.

2012-01-09T04:06:00.000-08:00

Zapraszamy Was do współtworzenia serii artykułów dotyczących zapomnianych punktów widokowych w polskich górach.

Aby wziąć udział w konkursie należy nadesłać artykuł realizujący temat konkursu:

"Zapomniane punkty widokowe gór polskich"
na adres redakcja@strefagor.pl,
podając także swoje dane osobowe - imię, nazwisko, adres, numer telefonu kontaktowego.
Preferowane są artykuły ze zdjęciami.

Raz w miesiącu wśród opublikowanych artykułów losować będziemy nagrody.

Informacja o nagrodach oraz lista opisanych już miejsc pojawiać się będzie cyklicznie w tym artykule.

Wysłanie artykułu jest jednoznaczne z zaakceptowaniem warunków REGULAMINU.

Nagroda na styczeń:

Lista miejsc już opisanych:
> Żmij w Górach Sowich (autor: Łukasz Rogala Strefa Gór)

Kursy lawinowe!

2012-01-08T07:05:00.000-08:00

Zapraszamy do wzięcia udziału w kursach lawinowych organizowanych przez kompanię przewodnicką Sigil.

Po co kurs lawinowy?

Rakiety śnieżne, skitury, freeride, telemark czy wreszcie sporadycznie zwykłe narciarstwo zjazdowe to coraz bardziej popularne formy spędzania zimowych dni. Jest to wynik większej świadomości turystów jak i lepszej dostępności sprzętu, który stał się osiągalny dla zwykłego Kowalskiego. Wraz ze wzrostem popularności tych sportów niestety rośnie też prawdopodobieństwo spotkania się z lawiną, która spadając nie tylko zmienia teren, ale też ludzkie życia. Stąd pamiętając, że to nie sprzęt czyni mistrza warto zwiększyć swoją świadomość zagrożenia i poznać z jakim śnieżnym „smokiem” mamy do czynienia.

Czego i jak się nauczysz?

Zgodnie z zasadą, że użycie sprzętu ratowniczego jest naszą porażką w prewencji lawinowej- nauczymy Ciebie przede wszystkim rozpoznawać niebezpieczeństwo i mu zapobiegać- w czasie zajęć warsztatowych nauczysz się rozpoznawać rodzaje śniegu, jego przemiany i konsekwencje tych zmian. Dowiesz się jakie procesy są dla nas turystów korzystne, a które wręcz przeciwnie.

Kiedy jednak będziesz świadkiem wypadków, wiedza która nabędziesz pozwoli Ci sprawie przeprowadzić akcję ratunkową. Sprawdzisz się w konfrontacji z licznymi rodzajami detektorów dostępnych na rynku, sondami, łopatami będziesz mógł spróbować swoich sił szukając zasypanych fantomów z pomocą radaru Recco. Będziesz mógł wypróbować róże rodzaje plecaków lawinowych ABS i urządzeń ratowniczych(m.in. Lawinen Ball i Avalung).
Stawiamy na praktykę, dlatego by poznać swojego wroga będziemy kopać i analizować przekroje, czynić testy i ćwiczyć swoją wolę na warsztatach psychologicznych. Te ostatnie to absolutna nowość w polskich realiach szkolenia- stawiamy na nią, gdyż często okazuje się, że to właśnie sam człowiek stanowi najsłabsze ogniwo w prewencji wypadków górskich.

Miejsce i czas zajęć.
Naszą bazą będzie Schronisko na Markowych Szczawinach pod Babią Górą oraz Schronisko na Śnieżniku – dwa doskonałe do nauki miejsca pozwalające niczym w laboratorium obserwować wszelkie procesy rządzące śniegiem i jego przemianami. Z drugiej jednak strony nie uczęszczane i zatłoczone tak jak choćby nasze Tatry czy Karkonosze co pozwoli nam nie niepokojonym pogłębiać Waszą wiedzę. Nasz kurs trwa dwa i pół dnia – zaczynamy około osiemnastej pierwszego dnia, by podsumować nasze wspólne działania około godziny szesnastej trzeciego dnia.

Prowadzący zajęcia.
Zajęcia prowadzić będą wysokokwalifikowani przewodnicy górscy, ratownicy oraz trenerzy psychologiczni. Prowadzącymi są: Sebastian Fijak, Stanisław Mlekodaj, Ismena Ładecka.

Co Ci oferujemy?

wiedzę, która pozwoli w przyszłości Wam bezpiecznie podróżować przez śnieżne pustkowia,
możliwość wypróbowania wielu urządzeń ratowniczych dostępnych na rynku,
naukę w małych grupach- maksymalnie 8-10 osób na instruktora w czasie zajęć terenowych,
darmowe wypożyczenie sprzętu na czas szkolenia,
książka Milana Lizucha „ABC LAWIN” oraz materiały szkoleniowe gratis,
satysfakcje i masę pozytywnych przeżyć,
umiejętności pozwalające pomóc kompanom, gdy tylko zajdzie taka potrzeba,
duże zniżki na zakupy sprzętu lawinowego i górskiego

Patronat:

Babiogórski Park Narodowy, Schronisko PTTK na Markowych Szczawinach, Schronisko na Śnieżniku, Magazyn Poznaj Świat, OEAV, Strefa Gór, wgorach.art.pl

Współpraca:

BackCountryAccess, Sklep górski ALPAMAYO, Lifesystems, Soya.

Terminy:

13-15.01.2012 – Babia Góra

26-28.01.2012 - Babia Góra

14-16.02.2012 – Babia Góra*

17-19.02.2012 - Babia Góra

16-18.03.2012 - Śnieżnik

23-24.03.2012 - Babia Góra

Minimalna liczba uczestników, przy której kurs rusza to 6 osób. Dla grup 6-10 osób możliwość umówienia dowolnego innego wolnego terminu.

(*) specjalna cena zniżkowa 250 zł brutto na wybrane terminy

Cena:

290 zł brutto+ koszty noclegu i wyżywienia w schronisku (we własnym zakresie).

Dla uczestników schronisko na Markowych Szczawinach przygotowało specjalną ofertę na nocleg i wyżywienie.

W cenie:

opieka instruktorów,
materiały szkoleniowe (m.in. książka „ABC Lawin”),
trójca lawinowa (łopata, sonda, detektor) – wypożyczana na czas szkolenia,
dyplom pamiątkowy

Warunki uczestnictwa.

posiadanie ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków,
posiadanie ubrania, obuwia i ekwipunku odpowiedniego do podejmowania działań w warunkach zimowych
osoby niepełnoletnie (nie młodsze niż 16 lat) muszą przedstawić pisemną zgodę rodziców lub opiekunów.
w przypadku niedostatecznej pokrywy śnieżnej lub innych wydarzeń niezależnych od organizatora zastrzegamy sobie prawo do zmiany/odwołania terminu w porozumieniu ze zgłoszonymi uczestnikami

Jak się zapisać?

Zapraszamy do zapisów wysyłając e-mail na zgloszenia@lawiny.com (o treści zawierającej imię, nazwisko, date urodzenia, adres i termin szkolenia) bądź poprzez formularz, który znajdziecie na tej stronie.

Program zajęć.

Dzień 1

18.00-19.00

przywitanie, krótkie przedstawienie kadry i uczestników

19.05-22.30

sprzęt lawinowy :

• Trójca lawinowa z naciskiem na LVS

• ABS

• Avalung + LawinenBall

• Recco

22.30 spotkanie integracyjne

Dzień 2

7.00-8.00 pobudka i śniadanie

8.00-10.00

śnieg i jego przemiany, powstawanie lawin.

a)pokrywa śnieżna

b) pogoda sprzyjająca powstawaniu lawin-wiatr, opad, temperatura, wilgotność

10.05-11.00

organizacja pracy na lawinisku, poszukiwanie detektorem sondowanie i strategiczne

kopanie

11.15- wyjście w teren- szlak na Babią Górę

• test grupowy, noszenie sprzętu, jego przygotowanie do akcji

• odstępy i „rytuały ” poruszania się w terenie lawiniastym

• w czasie wyjścia omówienie optymalnej drogi

• kopanie Rutschblock(w trójkach), test norweski, kompresyjny ew. łopatkowy

• ćwiczenia z kopania i sondowania

16.40- powrót, obiad, przerwa

18.00-20.00 Szukanie fantomów za pomocą LVS

19.45-23.00

c) czynnik ludzki- warsztaty psychologiczne- zjawiska grupowe, komunikacja w zespole,

czynniki indywidualne.

Dzień 3

7.00-8.00 śniadanie

8.05-10.00

d) teren sprzyjający powstawaniu lawin

c)sposoby oceny ryzyka

10.05- 12.00

warsztaty podsumowujące ćwiczenia- wybór trasy w oparciu o mapę i dane

12.15-15.15- wyjście na Małą Babią, ćwiczenia w poszukiwaniu

zasypanych+kopanie

15.30-16.00- podsumowanie, rozdanie dyplomów, ankieta ewaluacyjna

Serdecznie zapraszamy do udziału.

Zapomniane punkty widokowe polskich gór - Żmij w Górach Sowich.

2012-01-05T04:54:00.000-08:00

Widok ze Żmija.

W polskich górach, szczególnie w Sudetach, znajduje się wiele zapomnianych punktów widokowych. Miejsca te, w latach swojej świetności, były często zagospodarowane i tłumnie odwiedzane przez ówczesnych turystów. Dziś, o wielu z nich, nie mamy pojęcia. Nie prowadzą do nich aktualne szlaki turystyczne, ścieżki pozarastały, panoramy bywają ograniczone przez drzewa, nie ma też ich na mapach… Tym artykułem chcielibyśmy rozpocząć cykl opisujący te miejsca. Wiele z nich nadal oferuje piękne widoki, często znajdują się na szczytach grup skalnych, które są atrakcją samą w sobie a i dotarcie do nich może dostarczyć nam wiele frajdy.

Jednym z takich miejsc jest wzniesienie, a właściwie skałki na jego południowym zboczu, w Górach Sowich o interesującej nazwie Żmij (niem. Ottenstein, Otterstein, Otternstein) o wysokości 887 m n.p.m. Obecnie szczyt jest bardziej znany paralotniarzom gdyż na południowo – zachodnim zboczu znajduje się polana, która jest dla nich świetnym miejscem startowym.

Widok z polany na Żmiju na Jugów.

Ze szczytem wiąże się wiele podań i legend. Z opowieściami dotyczącymi Żmija i innych miejsc w Górach Sowich możecie zapoznać się w książce „Legendy Gór Sowich” Krzysztofa Pludro wydanej przez wydawnictwo Edytor i Towarzystwo Przyjaciół Bielawy. Wybór podań z tej pozycji znajdziecie także pod tym linkiem.

Niemiecka nazwa szczytu miała pochodzić od imienia Ottona von Donyna, właściciela dóbr noworudzkich w XIV w. W drugiej połowie XVIII w. ród von Stillfriedów wzniósł w okolicy skałek domek myśliwski. Największym ponoć miłośnikiem tego zakątka był baron Michael R. von Stillfried, który słynął z zamiłowania do polowań i oryginalności – miał jakoby jeździć zaprzęgiem oswojonych jeleni… Niepewne przekazy głoszą, że w pobliżu skałek miał znajdować się gródek służący jako strażnica. Ponoć jego ślady były widoczne jeszcze w latach 30-ych XIX w. Nic jednak nie potwierdza tych doniesień, być może za ruiny strażnicy brano pozostałości po domku myśliwskim Stillfriedów.

W 1937 r. skałki na Żmiju zostały uznane za pomnik przyrody. Były wówczas już bardzo popularnym celem wycieczek i słynęły z bardzo dobrej panoramy na okolice. W 1938 r. odbył się tam nawet… bal kostiumowy nawiązujący do średniowiecznych legend dotyczących szczytu. Jak widać na poniższej widokówce skałki były „zagospodarowane” by ułatwić turystom ich zdobycie.

Niemiecka pocztówka przedstawiająca punkt widokowy na Żmiju (żródło: www.philaantik.at ).

Aktualny widok skałek na Żmiju.

Dziś do skałek na Żmiju nie prowadzi żaden szlak. Bardzo łatwo jednak tam trafić. W pobliżu przebiegają dwa szlaki: żółty (z Nowej Rudy do Bielawy) i czerwony (fragment Głównego Szlaku Sudeckiego). W kierunku polany startowej dla paralotniarzy z tzw. Huzarskiej Drogi, którą prowadzą wspomniane szlaki, prowadzi niewyraźna ścieżka. Aby odnaleźć skałki należy pójść niecałe 100m w kierunku południowym (albo po prostu na lewo przed polanką;) ). Obecnie widoki nie są już zapewne tak imponujące jak w ubiegłym stuleciu ale i tak jest to chyba najładniejszy, naturalny punkt widokowy w Górach Sowich. Skałki są bardzo dobrze zaznaczone na mapie Góry Sowie wydawnictwa Galileos. Polecam to urocze miejsce każdemu kto zawita w Góry Sowie.

Łukasz Rogala

Barką po Ukajali. Iza Rutkowska

2012-01-03T05:09:00.000-08:00

Zapraszamy Was do wysłuchania trzech części opowieści z podróży barką po Ukajali (Peru). Jest to historia opowiadająca o fragmencie wyprawy Izy Rutkowskiej oraz Gośki ciepłej do Peru. Relacja została nagrana podczas pokazu slajdów który odbył się w Radiu Koszalin w 2011 roku. Iza opowiada o kolorycie życia na barce, przeprowadza nas przez dzielnice miasteczek na palach, opowiada o zwyczajach kulinarnych, modzie kapeluszowej i nie tylko. Jeżeli chcecie dowiedzieć się dlaczego w Peru można oberwać balonem z wodą - posłuchajcie! Serdecznie zapraszamy.

Zdjęcia użyte w prezentacji pochodzą z wyprawy i są autorstwa dziewczyn. Nie udało nam się niestety znaleźć zdjęć wizualizujących delfiny, kawę po peruwiańsku - w zamian widoczki, za braki serdecznie przepraszamy:)

Konkurs "Keep Warm" firmy Kwark!

2011-12-28T04:36:00.000-08:00

Zachęcamy do wzięcia udziału w konkursie fotograficznym "Keep Warm" ogłoszonym przez firmę Kwark. Wystarczy przesłać autorskie zdjęcie interpretujące hasło - "Keep Warm". Macie na to czas do końca zimy czyli do 20.03.2012 r. Po tym terminie internauci wybiorą 10 zdjęć. Głosowanie internautów zakończy się 06.04.2012 r. Następnie jury do 10.04.2012 wybierze zwycięzcę konkursu. Nagrodą główną w konkursie jest kurtka High Loft Miś (dla mężczyzny):

lub High Loft Misia (dla kobiety):

Zachęcamy do udziału!

Pełen regulamin konkursu znajdziecie pod tym linkiem.

I Manewry Dryboonkrowe Pamięci Ascety - podsumowanie.

2011-12-13T04:43:00.000-08:00

Dryboonkring królował 10 grudnia w Janówku. "I Manewry Dryboonkrowe Pamięci Ascety" za nami, kolejne mamy nadzieję przed nami. Czas na kilka słów podsumowania.

fot. Maciej Bryński / www.brynski.pl

W Manewrach wystartowało 33 osoby, w tym 6 kobiet, razem z kibicami na miejscu było ok. 60 osób. Zjechali się zawodnicy z całej Polski – zaczynając od północy z Gdańska, Poznania, Warszawy, Łodzi, Kielc, Sosnowca i Krakowa, reprezentujący następujące Kluby z tych miast.

O godz. 10:00 słowo wstępne wygłosił prezes KW Warszawa – Marcin Miotk – przedstawiając sylwetkę patrona Manewrów – Tadeusza Targalskiego „Ascetę”. Następnie Michał Waś, Sędzia Główny przedstawił drogi eliminacyjne, zasady i regulamin. Zawodnicy wspinali się na 4 drogach eliminacyjnych, przygotowanych specjalnie na Manewry.

fot. Maciek Bryński / www.brynski.pl

Jerzy, sędzia na drodze nr 1 przez dłuższy czas się nudził, zapewne z powodu przydługich instrukcji na temat ograniczników mających uchronić letnie przystawki ;)

Ponieważ drogi eliminacyjne nie były trudne większość osób kończyła je wpięciem się w karabinek zjazdowy (zdaniem innych to poziom zawodników był tak wysoki;) ), o wyłonieniu finałowych „trójek” zadecydowały czasy. I tak w kategorii kobiet w finale znalazły się 4 koleżanki a w kategorii mężczyzn do finału zakwalifikowano 8 kolegów.

fot. Maciej Bryński / www.brynski.pl

„W finale było wszystko - emocje, loty, złość i radość i przede wszystkim wyrazisty zwycięzca: Jestem-Dziś-Poza-Waszym-Zasięgiem-Banaś, który zadbał o show adekwatny do prezentowanego poziomu sportowego”. Droga finałowa, jak przystało na tą, która miała wyłonić najlepszych zawodników była zacna. Mimo, że finał żeński został zdominowany przez dziewczyny z Krakowa, to żadnej nie udało się poprowadzić całej drogi. Należy jednak zaznaczyć, że dziewczyny walczyły niezwykle dzielnie i z pasją.

fot. Maciej Bryński / www.brynski.pl

Finał męski był jeszcze bardziej emocjonujący, obfitujący w artystyczne niemalże loty. Jeden z kolegów wprowadził nawet element szkoleniowy pokazując wszystkim zebranym dlaczego należy wspinać się w kasku. Do ostatniej wpinki doszło 5 zawodników ale najwięcej emocji dostarczył Paweł „Michał” Olendzki znany jako Doktor, który do finału dostał się rzutem na taśmę i postawił wysoko poprzeczkę śrubując czas już na samym początku, tak, że inni musieli się mocno spinać by mieć szansę z nim konkurować. Efektem tego były niezwykle efektowne loty. Bezkonkurencyjny okazał się Krzysztof Banasik z UKA, zapewne dlatego, że maksymalnie się odchudził z ubrania – słowem „lajt end fast” króluje.

fot. Maciej Bryński / www.brynski.pl

Nagrody ufundowane przez Yeti (sweter puchowy) oraz Salewę (plecaki oraz termosy) wręczał autor trofeów Piotr Włodarczyk a powędrowały do następujących osób:

Kobiety

1. Ilona Gawęda

2. Iwona Soczyńska

3. Agata Żak

Mężczyźni

1. Krzysztof Banasik

2. Paweł Olendzki

3. Jan Modzelewski

fot. Maciej Bryński / www.brynski.pl

Nagrody pocieszenia, śruby, identyczne z tymi z jakimi wspinał się Asceta trafiły do rąk Justyny Florczak i Borysa Mościckiego. W trakcie niezwykle emocjonującego finału kto mógł raczył się niezwykłym piwem przygotowanym przez naszego klubowego kolegę - Piotrka Juszkiewicza!

Podsumowaniem całych zawodów niech będzie wypowiedź Doktora:

”Puchar od Włodara to cacuszko - stał dziś na środku stołu podczas niedzielnego, rodzinnego śniadanka w Kielcach; cenne nagrody rzeczowe, tudzież uznanie (zwłaszcza w oczach Pań) to sprawy miłe - ale prędzej czy później przeminą - a Puchar będzie trwał - ot co! W finale było wszystko - emocje, loty, złość i radość i przede wszystkim wyrazisty zwycięzca: Jestem-Dziś-Poza-Waszym-Zasięgiem-Banaś, który zadbał o show adekwatny do prezentowanego poziomu sportowego."

fot. Maciej Bryński / www.brynski.pl

Sebastian Miernik

III Wrocławskie Spotkanie Podróżników Rowerowych

2011-12-09T03:15:00.000-08:00

We Wrocławiu, 10 grudnia odbędzie się już trzecia edycja Wrocławskich Spotkań Podróżników Rowerowych. Impreza jest okazją do spotkania i wymiany doświadczeń entuzjastów wycieczek i wypraw rowerowych.

Podczas spotkania zostaną zaprezentowane zdjęcia, slajdy i materiał multimedialny, będące zapisem podróży, o których opowiedzą ich uczestnicy.

Impreza odbędzie się w Dolnośląskim Centrum Filmowym przy ul. Piłsudskiego 64a w sali "Warszawa". Początek o godzinie 14:00. Wstęp wolny! Serdecznie zapraszamy!

Program spotkań:

Organizatorzy: Stowarzyszenie Kulturalne „MDK art” Młodzieżowy Dom Kultury – Śródmieście.

Koncert "W górach jest wszystko co kocham..." - 01.XII.2011 Katowice.

2011-11-28T04:40:00.000-08:00

Zapraszamy na koncert "W górach jest wszystko co kocham..." w katowickim Teatrze Korez, który odbędzie się 01.XII.2011 (czwartek) o godz. 19:00.

Kto uległ magii gór, wie o czym mowa – o nieodpartej potrzebie powrotu, o nieustających wspomnieniach, o tęsknocie, kiedy jest się od gór daleko i euforii, gdy jest się w ich sercu. O tym, że góry stają się osią życia. Z tych wrażeń powstaje coś więcej, wyrasta z nich chęć utrwalenia tego, co ulotne. Utrwalenia, choć – a jakże – jest jasne, że nie da się zatrzymać nieuchwytnego. Coś jednak udaje się nam zachować: muzykę, poezję, a także – co może najważniejsze – przyjaźnie, nawet miłości. Spotkania ludzi, którzy stworzyli wspólnotę dzięki pasji, zapoczątkowały regularne koncerty pod sztandarem hasał :" W górach jest wszystko co kocham" pochodzącym z poezji Harasymowicza. Po raz kolejny spotkamy się w tych magicznych klimatach w Teatru KOREZ. Jeśli chcecie do nas dołączyć, zapraszamy Was na wspólną wędrówkę po górskich szlakach - oraz po szlakach wyobraźni.

W koncercie wystąpią:

Dom o Zielonych Progach to zespół dobrze już znany uczestnikom koncertów W górach w Katowicach. Piosenki tej grupy należą dziś już do kanonu piosenek najczęściej śpiewanych na górskich szlakach. Zespół oprócz muzycznego udziału w sześciu kolejnych edycjach CD W górach…, na których to można usłyszeć kilkadziesiąt autorskich piosenek wydał także w ciągu kilku ostatnich lat dwie autorskie płyty. Pierwsza o nazwie takiej samej jak zespół czyli po prostu Dom o Zielonych Progach , druga, która ukazała się po dwóch latach nosi tytuł JAM. W tym roku grupa obchodzi 10 lecie istnienia, z tej okazji ukazała się płyta koncertowa zatytułowana TATIKA, są na niej znane już kompozycje zespołu w akustycznych aranżacjach, a także nowe piosenki, które nie były wcześniej rejestrowane.

Chwila Nieuwagi to w podstawowym składzie dwuosobowa formacja, która zawojowała już wiele festiwali, podbijając serca publiczności, po raz pierwszy na większą skalę – na Bieszczadzkich Aniołach 2008. Warto wspomnieć też ich pierwszy sukces na Festiwalu Piosenki Europejskiej w rodzimym Rybniku. Jak sami piszą o sobie, ich muzyczne twory mieszczą się w szerokim pojęciu "poezja śpiewana". Śpiewają teksty poetów, wyrywając je jednak z kajdanów kilku molowych akordów. Stąd ich utwory "ocierają się o jazz, blues, a także muzykę folkową". Wcielając poezję w dźwięki, porywają do śpiewu oraz tańca, choć czasem lepiej po prostu wsłuchać się w charakterystyczny, mocny i zadziorny głos wokalistki skompilowany z fachowym gitarowym brzmieniem. Możemy wtedy przenieść się w zakątki rodem z beskidzkiej sielanki. Zespół gra od roku w rozbudowanym składzie muzycznym, w tym roku także ukazała się ich debiutancka płyta pt. „Niepoprawna Muzyka".
Bez Zobowiązań - ten rzeszowsko-krakowski zespół jest częstym bywalcem koncertów "W górach jest wszystko co kocham". Jego skład tworzą obecnie Grzegorz "Śmiały" Śmiałowski – znakomity gitarzysta oraz Robert Marcinkowski – krakowski poeta. "Bez Zobowiązań" to przede wszystkim charakterystyczny, oryginalny styl. Poezja drży tutaj w takt gitarowych nut, niebanalne kompozycje karmią do syta muzyką i wersami strof. Nazwa zespołu mówi sama za siebie – mamy tu do czynienia z luźną grupą górskich przyjaciół, którzy od czasu do czasu ubarwiają koncerty urokliwymi pieśniami. Zespół wydał pod koniec ubiegłego roku swoją autorska płytę pt.: ”Szałasolot".

BILETY w cenie 20 zł (ulgowy) i 30 zł (normalny) do nabycia od 21 listopada w kasie Teatru KOREZ.

Tramposfera 2 - wrocławskie spotkania podróżników w Mleczarni już 14 grudnia!

2011-11-23T02:53:00.000-08:00

Najbliższe Spotkanie Podróżników odbędzie się 14 grudnia 2011 r. w Klubokawiarni Mleczarnia przy ul. Pawła Włodkowica 5 we Wrocławiu. Zaczynamy o 18:30.

Wstęp wolny!

Program.

„Poza czasem czy wręcz odwrotnie?”

czyli: Piechotą na Nordkapp i nie tylko…

…krok za krokiem… człowiek wpada w rytm a myśli swobodnie ulatują we wszystkich kierunkach. Wokół same uśmiechnięte twarze, choć niektóre być może lekko zdziwione. Minuty, godziny, daty po prostu nie istnieją a wszystko nabiera cudownej realności.

Nazywam się Marek Chorąży i od 2009 roku, pokonałem 13 i pół tysiąca kilometrów na piechotę, przechodząc przez terytoria 17 krajów europejskich tylko po to żeby zrozumieć, że te statystyki nie mają kompletnie żadnego znaczenia:)

Zapraszam serdecznie na opowieść(ze zdjęciami) o pielgrzymce do dalekiej Hiszpanii, pieszej wędrówce wzdłuż granic naszego kraju (z dedykacją oraz o marszu na najdalej wysunięty fragment Europy na północ – Nordkapp.

Wszystko co robimy w życiu to droga a na jej końcu … jesteśmy my sami…

Monte Rosa – Spacer po 4tysięcznikach
Agnieszka Kruk i Paweł Kudła

„Kiedy dochodzimy do szczytu jest jeszcze kompletnie ciemno. Powoli wyłaniają się kształty, widoki. Wschodzące słońce wypełnia niebo barwami. Wszystkie okoliczne szczyty oświetlone są na czerwono – Dufourspitze, Zumsteinspitze, Signalkuppe, Parrotspitze, Ludwigshohe, Corno Nero, Balmenhorn, Piramida Vincenta. Dopiero co po nich spacerowaliśmy…”

Podczas jednego wypadu w Alpy zdobyli 10 4tysięczników. Można powiedzieć, że zrobili to „spacerem”, bo każdy z nich wyrastał po sąsiedzku obok namiotu, który rozbili w samym środku masywu Monte Rosa. Ale czy wszystko rzeczywiście było takie proste?

Nowa Zelandia – i jak tam jest?
Piotr ‘Szuwar’ Hornowski

Mówi o sobie, że nie jest podróżnikiem, ale poszukiwaczem trudnych odpowiedzi. Odwiedzając różne kraje, zadaje sobie pytanie – jak by się tu żyło? Czasem taka odpowiedź zajmuje kilka miesięcy, czasem kilka lat. A jak żyłoby się 22 000 kilometrów stąd, na wyspach Nowej Zelandii? Zobaczcie i posłuchajcie…

Zapraszam na bloga emigracyjno-podróżniczego:

http://www.szuwlandia.pl/

Serdecznie zapraszamy!

www.tramposfera.pl

I Manewry Dryboonkrowe Pamięci Ascety - aktualizacja.

2011-11-16T02:24:00.000-08:00

Uwaga - ważne i praktyczne aktualizacje dotyczące Manewrów:)

1. Dojazd na manewry.

Jak dotrzeć na miejsce Manewrów?

Współrzędne geograficzne według google:

52.436283, 20.789584‎
+52° 26' 10.62", +20° 47' 22.50"

PKP - Koleje Mazowieckie:

Wyruszamy z dworca Warszawa Gdańska w kierunku Janówka. Pociąg jedzie 39 minut. Wysiadamy na stacji PKP Janówek, dalej idziemy pieszo zgodnie z opisem na mapce.

Samochodem:

Aby trafić do Janówka samochodem, należy kierować się w stronę Nowego Dworu Mazowieckiego i zaraz za miejscowością Suchocin skręcić w prawo zgodnie z drogowskazami na Janówek. Po ok. 1 km miniemy tory kolejowe oraz stację PKP. Po następnym kilometrze, w Górze, na skrzyżowaniu znów skręcamy w prawo. Dojeżdżamy do końca miejscowości. Po prawej stronie szosy w kępie drzew widać bunkier. Opis na podstawie www.wspinvision.info .

W dniu Manewrów trasa będzie dodatkowo oznaczona, więc nie powinno być problemów z dotarciem na miejsce.

Mapa dojścia na Manewry z przystanku PKP Janówek.

2. Uruchomienie zapisów internetowych na Manewry.

Ze względu na ograniczoną ilość miejsc, zachęcamy do wcześniejszego zgłaszania udziału w imprezie do Michała (manewrydryboonkrowe@o2.pl),– pozwoli nam to oszacować ilość chętnych i sprawniej przeprowadzić zapisy już podczas imprezy.

Sebastian Miernik

I Manewry Dryboonkrowe Pamięci Ascety - 10.XII.2011

2011-11-09T09:31:00.000-08:00

Klub Wysokogórski Warszawa serdecznie zaprasza wszystkich miłośników dry toolingu (i nie tylko) w dniu 10 grudnia 2011 na „I Manewry Dryboonkrowe Pamięci Ascety”. Impreza odbędzie się w Janówku – miejscu kultowym, eksplorowanym od lat przez warszawskie środowisko wspinaczkowe.

Dla uczestników Manewrów przygotowanych zostanie 5 dróg konkursowych w różnym stopniu trudności. Na najlepszych zawodników czekać będzie droga finałowa, która wyłoni najlepiej wspinające się Panie i Panów i pozwoli na wręczenie nagród:) Oprócz dróg konkursowych przewidujemy także przygotowanie dróg rekreacyjnych – obitych i na wędkę.

Klub zapewnia zaplecze gastronomiczne w postaci ciepłej herbatki, zimnego piwa i kiełbasek do podgrzania na ognisku.

Garść informacji o Manewrach:

Formuła – otwarta – wspinać się będzie mógł każdy. Uwaga, ze względu na niedużą ilość dróg i krótki zimowy dzień, organizatorzy rozważają możliwość ograniczenia ilości zawodników – w takim przypadku poinformujemy o takiej decyzji i wprowadzimy rejestrację internetową.
Start - o godzinie 10:00 sędzia główny wygłosi słowo wstępne, przedstawi drogi i zasady – jest to równoznaczne z otwarciem imprezy. Potwierdzenie startu i zapisy na listę oraz sprawy formalne (oświadczenia...etc) od godziny 9:00, na miejscu. Koniec części zasadniczej i wyłonienie najlepszych zawodników 15:00-15:30. Finały zaczniemy o 15:30-16:00.
Drogi – w nienaturalnych, ale jakże pięknych i ciekawych formacjach o różnych, o trudnościach do M7. Drogi przygotowane będą do prowadzenia – powiesimy komplet ekspresów, zawodnicy powinni posiadać swoją bądź pożyczoną linę dynamiczną.
Oprócz dróg konkursowych przewidujemy także przygotowanie dróg rekreacyjnych – obitych i na wędkę.
Po finałach i rozdaniu nagród planowane jest dla wszystkich obecnych na Manewrach piwko i kiełbaski.

Uwaga: zastrzegamy sobie możliwość zmiany terminu w przypadku niesprzyjających warunków atmosferycznych lub (w najgorszym przypadku) odwołania Imprezy - wszystko to powodowane jest troską o bezpieczeństwo uczestników.

Szczegółowe zasady punktowania oraz przebiegi dróg zostaną przedstawione na miejscu, przez sędziego głównego.
Po części sportowej, która wg naszych szacunków zakończy się w granicach godziny 17:00 (założenie optymistyczne), planujemy kontynuację w postaci ogniska integracyjnego w otoczeniu bunkrów.

Formalności – Potwierdzenie startu i zapisy na listę startową, podpisanie stosownych oświadczeń, odbiór okolicznościowych naklejek, będzie można dokonywać od godz. 9:00, na miejscu.

Więcej informacji (tj. mapka dojazdu, regulamin, oświadczenia – w następnych komunikatach).

W niedzielę dla uczestników Manewrów darmowe wejściówki na wspinanie w Centrum Sportów Ekstremalnych 2 Wieże - http://www.2wieze.pl/

Nagrodami za pierwsze miejsca w Manewrach są swetry (damski i męski) Superlight ufundowane przez markę Yeti.

Asceta, czyli Tadeusz Targalski zmarł w październiku 2007 r. Tak wspomina go w „Głosie Seniora” (nr 11/2007) Jacek Rządkowski:

"nie był może wyróżniającym się dokonaniami wspinaczem, mimo to od wielu lat ubarwiał swoją obecnością życie taternickie "taborów", a szczególnie zapisał się w pamięci stałych bywalców sławetnej "Chatki" na Włosienicy, pełniącej długi czas funkcję "zimowej bazy taternickiej" dla rejonu Morskiego Oka, którą na miarę swoich możliwości zarządzał..."

Jacek Kierzkowski wspomina go tymi słowami: "Lekko nie miał... To był "do rany przyłóż" człowiek. Skromny, oddany, zdystansowany i autoironiczny a jednocześnie bardzo serdeczny i uczynny. To był jeden z tych, jak to mówią, "z którym można konie kraść" i "ten co by ostatnią koszulę oddał"! Miłośnik gór, w szczególności Tatr a zwłaszcza rejonu MOKa. Zapalony szachista i świetny rozmówca. Dla mnie, wraz z nim ubyło jakiegoś kolorytu w całym tym bałaganie zwanym wspinaniem..."

Sponsorzy:

Klub Wysokogórski Warszawa – www.kw.warszawa.pl
Yeti
Salewa
Centrum Sportów Ekstremalnych 2 Wieże

Patroni medialni:

Taternik – www.taternik.org
wspinanie.pl
Górski Magazyn Sportowy Góry – www.goryonline.com
drytooling.com.pl
Strefa Gór – www.strefagor.blogspot.com, www.strefagor.pl
Planeta Gór – www.planetagor.pl

Sebastian Miernik.

"Martwym ku pamięci - żywym ku przestrodze."

2011-10-31T08:18:00.000-07:00

Listopad to czas kiedy przyroda powoli przygotowuje się do zimowego snu. Drogi i chodniki przykryte są kolorowymi liśćmi, które dopiero co opadły z drzew. Taka jesienna aura sprzyja do refleksji nad przemijaniem ludzkiego życia. W polskiej tradycji właśnie miesiąc listopad ściśle związany jest z pamięcią o zmarłych, których odwiedza się na ich grobach. Ten piękny zwyczaj ma swoje korzenie już za czasów rzymskiego imperium, gdy na grobach pierwszych chrześcijan, w katakumbach, modlono się wspominając zmarłych. Życie ludzkie to nieustanna wędrówka, podróż, która wiedzie niekiedy krętymi i urwistymi traktami. Ludzie, którzy jako cel i przestrzeń swojej ziemskiej pielgrzymki wybrali góry niejednokrotnie właśnie w nich ukończyli swoją podróż. Często były to ogromne tragedie, które pochłaniały życie młodych osób. Pewnie każdy z nas ma w pamięci jedną z najgłośniejszych tragedii w Tatrach, która miała miejsce w 2003 roku, gdy grupa 13 licealistów z Tychów podczas zimowego wejścia na Rysy została zabrana przez lawinę. Zginęło wtedy sześciu licealistów, student i opiekun, przeciwko któremu został wytoczony proces sądowy. Pewnie wiele z śmiertelnych wypadków można byłoby uniknąć, gdyby nie brawura, brak odpowiedniego sprzętu czy niewystarczające umiejętności turystów poruszających się w trudnym górskim krajobrazie. Analizując statystyki TOPR, można zauważyć, że większość wypadków w Tatrach nie wydarza się w najniebezpieczniejszych rejonach np. na Orlej Perci, ale właśnie w najbardziej popularnych i najliczniej odwiedzanych miejscach przez turystów. Często bagatelizowanie łatwo dostępnych szczytów kończy się tragicznie.

Tablice pamięci ofiar na Symbolicznym Cmentarzu Ofiar Tatr pod Osterwą. Żródło: wikipedia

„Martwym na pamiątkę, żywym ku przestrodze” to motto przyświecające powstaniu jednego z najbardziej magicznego miejsca w Tatrach jakim jest Symboliczny Cmentarz Ofiar Tatr pod Osterwą. Położony jest on po słowackiej stronie Tatr w pobliżu jednego z najliczniej odwiedzanych miejsc w tej części Doliny Mięguszowieckiej czyli Popradzkiego Stawu. Cmentarz znajduje się na wysokości 1523 m n.p.m. i jest łatwo dostępny dla turystów. Dotarcie do niego wymaga tylko 45 minutowego marszu żółtym szlakiem prowadzącym ze schroniska nad Popradzkim Stawem. Osobą, bez której powstanie tego symbolicznego miejsca pamięci o ofiarach Tatr byłoby niemożliwe, był czeski taternik i jednocześnie artysta – malarz Otokar Štáfl. To jego idea z 1922 roku, zgromadzenia symbolicznych tablic upamiętniających ludzi, którzy zakończyli swoje życie wśród tatrzańskich grani czy żlebów, została zrealizowana w latach 1936 – 1640 wg projektu słowackiego architekta z Popradu Róbert Vosyka. Zaprojektował on kapliczkę w tradycyjnym ludowym spiskim stylu, w której został umieszczony obraz Otokara Štáfla „Ofiarom gór”, który niestety nie przetrwał do dzisiejszych czasów. Oficjalne otwarcie cmentarza odbyło się 11 sierpnia 1940 roku. Było to duże wydarzenie nie tylko dla mieszkańców Podtatrza ale i też całej Słowacji, gdyż uczestniczył w niej sam prezydent Józef Tiso.

Żródło: wikipedia

Pomysł stawiania tablic i drewnianych krzyży w górach, w miejscach wypadków jest podobny to tego co obserwuje się wokół polskich dróg. Przyjaciele i rodziny zmarłych stawiają je, aby upamiętnić bliską im osobę i jednocześnie ostrzec żyjących przed czyhającym na nich w tych miejscach niebezpieczeństwie. Aby nie zaśmiecać gór metalowymi tabliczkami zebrano je w jedno miejsce i tym sposobem na Symbolicznym Cmentarzu ludzi gór znajduje się obecnie blisko 300 tablic upamiętniających ponad 400 ofiar nie tylko Tatr, ale też i innych wyższych łańcuchów górskich np. Jerzego Kukuczkę i Piotra Morawskiego. Oprócz tablic, zmarłych turystów, upamiętniają również drewniane krzyże tzw. detwiańskie, wykonane przez ludowego rzeźbiarza ze wsi Detva Jozefa Fekiača – Šumného. Dodatkowo atmosferę zadumy nad losem ludzi którzy oddali swe życie w górach podkreśla co godzinę bicie dzwonu ufundowanego przez mieszkankę Pragi. Za wstęp na Cmentarz pobierana jest symboliczna opłata, która przeznaczana jest na renowację pamiątkowych tablic i krzyży, w zamian dostaniemy małą ulotkę ze spisem upamiętnionych w tym miejscu osób. Co roku na początku listopada ratownicy TOPR i HZS (Horská záchranná služba) gromadzą się pod Osterwą aby razem uczcić pamięć osób które straciły swoje życie w górach.

Źródło: wikipedia

W październiku 1995 roku w Dolinie Żarskiej w Słowackich Tatrach Zachodnich został otwarty Symboliczny Cmentarz, który upamiętnia ofiary Tatr Zachodnich.

Źródło: wikipedia

Podobne cmentarze znajdują się w innych pasmach górskich np. w Małej Fatrze w Dolinie Wratnej czy w Karkonoszach gdzie u podnóża Kopy (1377 m n.p.m.) w górnej części Kotła Łomniczki, położony jest Cmentarz Ofiar Gór. Został on założony z inicjatywy Jeleniogórskiego Koła Przewodników Sudeckich, a jego otwarcia dokonano w czasie święta przewodników górskich 10 sierpnia 1986 roku.

Źródło: wikipedia

Te wszystkie miejsca mają jeden wspólny cel – aby pamięć o ludziach, którzy przedwcześnie odeszli nie zginęła wraz z nimi między zimnymi skałami, ale aby trwała w ludzkich sercach i umysłach. Pamiętajmy podczas tegorocznych odwiedzin cmentarzy o tych, którzy tak jak my kochali góry, ale już nigdy nie staną na górskim szlaku.

Konrad Połtorzecki

VII Wrocławski Przegląd Kultury Studenckiej 18 - 20.XI.2011

2011-10-24T10:10:00.000-07:00

Już niedługo, w dniach 18-20 listopada 2011 r., odbędzie się VII edycja Wrocławskiego Przeglądu Kultury Studenckiej, jednego z najważniejszych festiwali organizowanych pod szyldem fundacji "W górach jest wszystko co kocham".

Piątek zapowiada się jako wielkie święto poezji, organizowane pod hasłem „Będę koncert grać ten na trąbki i skrzypce!”. Ubarwią je swoimi występami m.in. Ola Kiełb, Marek Andrzejewski, Leszek Kopeć i Agata Rymarowicz wraz z Tadeuszem Krokiem. Obok nich wystąpią: Basia Beuth, piosenkarka wyjątkowo ceniona przez festiwalową publiczność oraz znany z poprzednich edycji Przeglądu zespół „Ze Starej Szuflady”, którego misją jest ratowanie od zapomnienia pięknych, zakurzonych już pieśni.

Sobota to dzień niezwykle różnorodny, inspirowany przede wszystkim górskimi wędrówkami. Wędrowanie wyzwala w nas przeróżne uczucia – najważniejsze z nich z rockowym zacięciem przedstawi zespół „Słodki Całus od Buby”, obchodzący 25-lecie swojej twórczości. Nieco spokojniejszą nutę zaprezentuje kołobrzeska „Cisza Jak Ta”, w góry zaś zaniosą nas „Dom o Zielonych Progach” oraz „Myśli Rozczochrane Wiatrem Zapisane”. Wieczór dopełni koncert Janusza Saługi oraz występy grup Celtic Tree, „Ostatnia Wieczerza w Karczmie Przeznaczonej do Rozbiórki” i YesKiezSirumem.

Tegoroczna niedziela na pewno na długo zapadnie w pamięć gości naszego festiwalu. Na dobry początek zobaczymy koncert „Małżeństwa z Rozsądku” i zespołu Bohema, nieco później na scenę Przeglądu wyjdą dwie wielkie gwiazdy folku – „Orkiestra Dni Naszych” i ukraińska grupa AtmAsfera.

Ale to nie wszystko! W sobotę odbędzie się koncert konkursowy, w którym wyłonieni zostaną najlepsi młodzi wykonawcy. W zeszłym roku liczba uczestników była iście rekordowa, tym razem organizatorzy również spodziewają się wielu kandydatów i wysokiego poziomu rywalizacji. Zwycięzcy zaprezentują swój repertuar w niedzielę o godz. 15:00.

Wszelkie niezbędne szczegóły znadują się na oficjalnej stronie Przeglądu. Zapraszamy również na profil festiwalu na Facebooku!

Tramposfera - spotkania podróżników we wrocławskiej "Mleczarni"!

2011-10-20T05:35:00.000-07:00

W najbliższą środę 26 października we wrocławskiej Klubokawiarni Mleczarnia przy ul. Pawła Włodkowica 5 odbędzie się Tramposfera - spotkania podróżników. Jedną z głównych misji Tramposfery jest pokazanie, że dalekie wyprawy są domeną nie tylko Wielkich podróżników, znanych nam z książek, telewizji, ale są w zasięgu każdego z nas. Nic jednak samo do nas nie przyjdzie. Przygotowanie wyprawy to czasem ciężka praca w którą trzeba zaangażować 200% naszej mocy.

Spotkania rozpoczną się o godz. 18:30 a wstęp kosztuje... 1 uśmiech (obowiązuje 50% zniżka studencka czyli wstęp za... pół uśmiechu ;) ).

Szczegółowy program.

Tadżykistan. Pieszo przez Wysoki Pamir.

Marek Kamiński

„Pewnego pięknego dnia obudziłem się i zrozumiałem, że muszę ruszyć zwiedzać świat. Podróżowanie stało się moją pasją. Staram się chłonąć świat wszystkimi zmysłami, wpatrywać się w cuda natury, wciągać w nozdrza zapach przypraw na bazarze i słuchać gwaru ulic najbardziej egzotycznych miast świata. Uzależniła mnie adrenalina krążąca we krwi. Nie wyobrażam sobie życia bez poznawania nowych miejsc.

4 osobowa grupa wariatów z Wrocławia postanowiła przejść pieszo w poprzek Wysoki Pamir. Udało się! Chciałbym opowiedzieć Wam jak wspaniałym krajem jest Tadżykistan, jak ciepło przyjmują gości Pamirczycy i jak bardzo mogą dać w kość góry Pamir w zamian za niesamowite widoki. Zapraszam wszystkich, którzy chcą posłuchać o tym jak wygląda podróżowanie po dachu świata.”

Polecamy blog Marka www.wyprawomania.pl

Madagaskar. Lemury jadły nam z ręki.

Monika Macioł

Bagaż globtroterskich doświadczeń zdobyła na czterech kontynentach. Raczkowała po Europie, pierwsze kroki stawiała w Ameryce Północnej, ostatnio odkryła Azję, w której się zakochała. Przyszedł czas i na Afrykę.

Podróżując, stara się unikać miejsc, do których gonią wszyscy turyści, odwiedzający dany kraj. Szuka zakątków mniej znanych, położonych na uboczach, pomijanych przez popularne przewodniki. To miejsca, gdzie spotyka się ludzi bardziej autentycznych, niezmanierowanych przez tłumy zwiedzających.

Madagaskar to zaproszenie do świata alternatywnego, odmiennego od szarej codzienności i towarzyszącemu jej obłędu wyścigu ku niedoskonałej rzeczywistości. Zaproszenie do świata, w którym zatrzymał się czas, gdzie zatarły się granice między realnym a fantastycznym, prostym a skomplikowanym.

Zimowa wyprawa na Ural Subpolarny. Jak przygotować się do zimowej wędrówki.

Magdalena Jarocka, Jarosław Jóźwicki

Jak to jest gdy wychylając nos rano z namiotu wita nas 30 stopniowy mróz? Z butów zrobiła się zmarznięta skorupa i za nic nie chcą wejść na nogę. Żeby napić się ciepłej herbaty musimy najpierw stopić śnieg. I po co to wszystko?

Tym razem, realizując projekt zdobywania najwyższych szczytów europejskich państw, za cel obraliśmy sobie Ural. W tym paśmie górskim znajduje się najdalej wysunięty na wschód szczyt Korony Europy – Narodnaja. Decyzja o wyjeździe na ten kraniec nie była przypadkowa. Postanowiliśmy pokazać, że są kwestie, w których cała Polska od dawna jest już na końcu Europy. Chodzi o problem wielu tysięcy ludzi w naszym kraju, o chorobę, która może z niewiadomych przyczyn dotknąć każdego: stwardnienie rozsiane (SM). Badania dotyczące dostępności i sposobów leczenia osób cierpiących na tę chorobę bezlitośnie wykazują, że w Polsce jest pod tym względem niemal najgorzej w Europie.

Podczas prezentacji dowiecie się o przygodach i o ludziach spotkanych podczas wyprawy, ale przede wszystkim będziemy chcieli opowiedzieć o tym, jak przygotować się do zimowej wędrówki i zachęcić Was do tego typu turystyki.

Zapraszamy na stronę wyprawy www.dziaba.com

Niespodzianki przygotował sklep Świat Podróżnika Pietros.

Zapraszamy!

Wyjątkowi goście festiwalu Wiatraki!

2011-10-19T02:31:00.000-07:00

VIII Raciborski Festiwal Podróżniczy WIATRAKI, to nie tylko suche wysłuchiwanie prelekcji i pokazów, ale także (a może przede wszystkim?) spotkania z wyjątkowymi ludźmi! To rozmowy, pytania, autografy i pogawędki zakulisowe.

Kim są nasi goście? Gdzie mieszkają, co robią na codzień, ile mają lat i kiedy zaczęli podróżować? Przedstawiamy w kolejności wychodzenia na scenę;)

Leszek Szczasny

Raciborzanin (ur. 1975), z wykształcenia politolog i filozof (UJ), a z zamiłowania społecznik, fotograf i przede wszystkim niezależny globtroter. Autor książki podróżniczej pt. "Świat na wyciągnięcie ręki". W Raciborzu mocno zaangażowany w działalność społeczno-samorządową. Jest członkiem Inicjatywy Rowerowej SOFT CITY, współorganizatorem słynnych raciborskich „Rowerowych Mas Krytycznych” i członkiem zarządu RSS Nasze Miasto. Ma dwa zupełnie zielone rowery, które pomalował własnymi rękami. Kiedy zjawi się na potańcówce, najprawdopodobniej zejdzie z parkietu jako ostatni!

Więcej na: www.leszekszczasny.blogspot.com

Marcel Kwaśniak

Absolwent kulturoznawstwa na Uniwersytecie Śląskim i Etnologii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Antropolog kultury, podróżnik, pilot wycieczek trampingowych do Azji. Współzałożyciel i wieloletni Prezes Stowarzyszenia Antropologicznego "Archipelagi Kultury". Podróżował do Tybetu i do Dharamsali odwiedzając ośrodki buddyjskie i tybetańskich uchodźców. Pełnił funkcje kierownika studenckiej wyprawy naukowej "Mongolia – Chiny - Tybet 2001", której celem było poszukiwanie wybranych wątków we współczesnej mitologii miejskiej. Prowadził badania dotyczące mongolskich i tybetańskich rytuałów pogrzebowych. Pracował w wydawnictwie "Bezdroża", specjalizującym się w wydawaniu przewodników turystycznych. Publikował artykuły w National Geographic, Gazecie Krakowskiej, Miesięczniku "Tarniny" i Piśmie Antropologicznym "Barbarzyńca". Jest współautorem przewodnika po Kolei Transsyberyjskiej oraz przewodnika "Lhasa" (wyd. Gazety Wyborczej). Obecnie właściciel wydawnictwa AMART Media.

Bartolomeo Koczenasz

Ten radosny człowiek to działacz na rzecz uśmiechu w Polsce. Jest kreatywnym fotografem, radosnym studentem filozofii, twórcą podróżniczego projektu Smiley Planet (Uśmiechnięta Planeta) i organizatorem Światowego Dnia Uśmiechu w Krakowie. Jego pasja do podróżowania wyciągnęła go w przeróżne zakątki naszego globu. W Indonezji pracował jako przewodnik surfingowy, w Brazylii na pogotowiu i w szpitalu psychiatrycznym, a teraz większość jego wyjazdów skupia się na ludziach, ich życiu codziennym i uśmiechu. Obecnie mieszka w Krakowie, gdzie studiuje, tworzy i prowadzi zajęcia z Jogi Śmiechu. Członek grupy slajdowiskowo-wyprawowej Bezkres.

portoflio: www.bartsmiles.com

projekt: www.smileyplanet.org

Anna Olej - Kobus i Krzysztof Kobus

Podróżnicy, fotografowie i dziennikarze, którzy łączą pasję poznawania i opisywania świata. Są autorami zdjęć do blisko 25 albumów (z czego większość poświęconych jest Polsce), gdyż uważają, że nasz kraj jest absolutnie niezwykły i wart dokładnego poznania. Ich zdjęcia ilustrują liczne artykuły i książki, można je też zobaczyć na stronie www.travelphoto.pl. Od kiedy ich rodzina powiększyła się podróżują z dziećmi. Michaś podczas pierwszego roku życia przejechał 35 000 km od Bugu do Odry i od Bałtyku po Tatry podczas pracy nad albumem „Polska wielu kultur”, a gdy na świecie pojawił się Staś okazało się, że podróżowanie z dwójką dzieci jest nadal możliwe, choć wymaga nieco więcej logistyki. Efektem licznych doświadczeń zebranych podczas podróży było stworzenie portalu Małego Podróżnika (www.malypodroznik.pl).

Wojciech Kukuczka

Główne obszary jego działania to fotografia, multimedia, projektowanie graficzne oraz film. Absolwent Technikum Fotograficznego, Studiów Magisterskich Fotografia i Multimedia na ASP Wrocław oraz Komunikacji Wizualnej AKI Academy of Fine Art w Holandii. Uczestnik ponad 30 wystaw fotograficznych między innymi w BWA Wrocław, CSF w Katowicach, CCK Chorzów, reprezentant ASP w dziedzinie fotografii w ramach „Foto Festiwalu” w Łodzi 2008 oraz w ramach festiwalu „The World Photography Awards - Cannes” we Francji 2007. W roku 2010 otrzymał nagrodę za najlepszy film polski na Przeglądzie Filmów Górskich w Lądku Zdroju. Inicjator akcji kulturalnej 3440 Metrów Nad Poziomem Świata, założyciel Galerii Negatyw w Katowicach, autor dwóch kalendarzy fotograficznych 2009 oraz 2010. Stypendysta Wydziału Kultury Urzędu Marszałkowskiego woj. śląskiego oraz Wydziału Kultury miasta Wrocław, laureat nagrody dla Młodych Twórców Kultury, Wydziału Kultury miasta Katowice.

Zespół Free Village (ex Folkoperacja)

Nazwę Free Village nasuwa fonetyczne skojarzenie ze słowami nawiązującymi do miejsca, skąd pochodzą muzycy, czyli do Trójwsi Beskidzkiej. Three – trzy, tree – drzewo i ogólny klimat swobody - wolności (Free), panującej w tych górskich miejscowościach. W tym zespole tylko nazwa jest nowa i wokalista, ponieważ wcześniej zespół nazywał się Folkoperacja, a kapela powstała już w roku 2004 z inicjatywy perkusisty - Piotra Kohuta, gitarzysty - Wojtka Zubrzyckiego oraz wokalisty - Bogdana Bartnickiego. W roku 2006 do zespołu dołączył basista Martin Wałach z Jaworzynki, a w 2010 Patryk Sobek z Ustronia, grający na instrumentach klawiszowych. Muzyka Free Village to prawdziwy synkretyzm gatunkowy. Możemy usłyszeć w ich utworach różne style muzyczne (reggae, pop, funk, rock). Wokalista Wojciech Zowada gra także na wielu różnych instrumentach ludowych, co powoduje bardzo ciekawą fuzję z muzyką elektroniczną. Autorem muzyki i tekstów w formacji jest perkusista Piotr Kohut z Istebnej.

Mariusz Mitrowski

31 l. zam. Teresin, Mazowieckie - pasją podróżowania z sakwami zaraził się dosyć późno, a podróż przez Afrykę to jak do tej pory najważniejsze jego doświadczenie. Po przeżyciu malarii w Etiopii i aresztu w Sudanie zdecydował się odwiedzić Racibórz. Opowie o Afryce, jakiej (raczej) nie znacie.

Tomasz Grzywaczewski

Podróżnik, dziennikarz i producent filmowy, prawnik z wykształcenia. Z Berberami w górach Atlas jadał kuskus z jednej miski, a na bezkresnych stepach zażywał mongolską tabakę. Pomysłodawca i organizator wyprawy „Long Walk Plus Expedition” z Jakucka na Syberii do Kalkuty w Indiach, śladami polskiego bohatera Witolda Glińskiego. Współautor filmu „Długi marsz 70 lat później”, książki „Długi marsz do wolności” oraz wystawy fotograficznej „Długi marsz”. Rzecznik prasowy Explorers Festival, jednego z największych na świecie festiwali gór, przygody i sportów ekstremalnych. Współpracownik działów podróżniczych we „Wprost” oraz „Dzienniku. Gazecie Prawnej”. Zafascynowany bogactwem Samotnej Planety, której nigdy do końca nie poznamy, ale którą możemy spróbować odkrywać. W życiu oraz w podróżach, zgodnie ze słowami Roberta Frosta, „z dwóch dróg wybiera zawsze tę mniej uczęszczaną”.

Mieczysław Bieniek

Ślązak z krwi i kości. W średnim wieku, średniego wzrostu. Żona, dorosła już córka i zadbane mieszkanko w blokach na katowickim Nikiszowcu. Do tego górnicza emerytura. Przymusowa, bo po wypadku w kopalni "Wieczorek", nie było już mowy o tym, żeby Mietek jeszcze mógł zjeżdżać pod ziemię, fedrować węgiel. Kiedy zawaliła się ściana w "Wieczorku", Mietek ledwo uszedł z życiem. Doznał zapalenia nerwu krzyżowego, częściowo stracił wzrok i słuch. Musiał przejść na emeryturę… Nie usiadł jednak w kapciach, przed telewizorem. Zaczął podróżować. Właściwie to "za jeden uśmiech", bo z kasą u Mietka raczej krucho. Na początek zaliczył Indie, potem przejechał prawie całą Azję, był w Afryce. Przywozi zdjęcia z odległych zakątków i historie, w które nie każdy chce wierzyć. A on, kiedy ma odłożone sto dolarów, już planuje kolejną podróż. Podczas swoich wypraw stara się przede wszystkim dotrzeć do ludzi, poznać ich świat, ich myśli i serca. Jako prawdziwy górnik fedruje nowo poznawaną rzeczywistość, drąży w niej - to zaś bardzo często przynosi nieoczekiwane rezultaty. Na szczęście zawsze ląduje na cztery łapy…

Mirosław Hermaszewski

Polak podróżnik, który zawędrował w najbardziej obce i najdalsze możliwe miejsce dostępne człowiekowi, w kosmos. Jest urodzonym showmanem. Nie dopadła go choroba gwiezdna, ale nie jest też fałszywie skromny. Zna swoją wartość. W końcu na świecie jest ich zaledwie 480 - ludzi, którzy zobaczyli Ziemię z kosmosu. W tej elicie elit jest jedynym Polakiem. Urodził się 15 września 1941 roku w Lipnikach na Wołyniu. Swoją przygodę z lotnictwem zaczął od szybowców, a skończył na pilotowaniu samolotów ponaddźwiękowych. Każdy poziom swojej edukacji lotniczej kończył z wyróżnieniem. W 1976 roku trafił do grupy kandydatów na kosmonautów i rozpoczął szkolenie w Gwiezdnym Miasteczku pod Moskwą. W 1978 został wyłoniony z grona kilkuset polskich pilotów jako kandydat do lotu kosmicznego w ramach międzynarodowego programu Interkosmos, utworzonego przez ZSRR. 27 czerwca 1978 wystartował z kosmodromu Bajkonur na statku Sojuz 30 pod dowództwem kosmonauty radzieckiego, pułkownika Piotra Klimka. Po dwóch dniach załoga połączyła się ze stacją orbitalną SALUT-6, gdzie wykonano program badawczy. Lot trwał ok. 8 dni. Dokonano 126 okrążeń Ziemi, a przy okazji ustanowiono kilka rekordów Polski, zatwierdzonych przez Międzynarodową Federację Lotniczą. Za udział w tym locie odznaczony medalem "Złotej Gwiazdy", Orderem Lenina i tytułem honorowym Bohatera Związku Radzieckiego. Kosmiczny lot Hermaszewskiego sprawił, że stał się on jednym z najbardziej znanych i popularnych ludzi w Polsce. Po zakończeniu wyprawy pełnił służbę w Sztabie Generalnym LWP, później był komendantem dęblińskiej Szkoły Orląt, a w roku 1988 (kiedy zajmował to stanowisko) otrzymał nominację generalską. W latach 90-tych został dowódcą Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej, pełnił funkcję szefa bezpieczeństwa lotów WLiOP, a następnie został inspektorem ds. Sił Powietrznych w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego. Obecnie generał brygady w stanie spoczynku. Jest członkiem Komitetu Wykonawczego Stowarzyszenia Kosmonautów i Astronautów Świata, członkiem Kapituły medalu Akademii Polskiego Sukcesu i członkiem Komitetu Badań Kosmicznych i Satelitarnych PAN oraz Stowarzyszenia Odkrywców.

Grzegorz Pinior

Należy do Raciborskiej Hałaburdy Kajakowej JOOONYYY... W ocenie Jooonków to zdrowa dawka informacji. Zanosi się na hałaburdę…

Joanna Dwornik

Pochodzi z Bielska - Białej, jednak na swoje miasto bazowe wybrała Racibórz. Absolwentka socjologii na Uniwersytecie Śląskim, menadżerka Przystanku Kulturalnego „Koniec Świata” i barmanka uwielbiająca Campari. Ponad wszystko jednak - podróżniczka. Zwiedziła znaczną większość krajów europejskich i kilka azjatyckich. Po naszym kontynencie porusza się autostopem, wierząc w życzliwość obcych ludzi. Uważa, że podróżowanie to nie jednorazowe wycieczki, ale styl życia. Autorka projektu "Zadzieram Kiecę i Lecę - świat z perspektywy kobiet" promujący inne kobiety - podróżniczki. Marzy o długiej wyprawie do Ameryki Południowej. Zakochana w Hiszpanii - w kulturze, języku, muzyce i tamtejszym jedzeniu. Nazywa siebie "mentalną Hiszpanką". W wolnym czasie zajmuje się gotowaniem obiadów, jogą i amatorskim kajakarstwem.

Golf Balkans Tour Team

Beata Galant

27 lat, dożywotnio włóczykij. Zimuje w Raciborzu. Najbardziej na świecie kocha góry, własne treki i plecak.

Ala Weiner

Ciekawa ludzi i świata, cieszy się każdą chwilą. Lubi podróże, muzykę, tulipany, wiatr i słodycze. Jest niepoprawną optymistką. Wierzy, że dzień jutrzejszy będzie lepszy od dnia dzisiejszego

Patrycja i Krzysztof Dziedzioch

Dzielą wspólne zamiłowanie do klasycznych samochodów. Oboje nie potrafią wysiedzieć zbyt długo na jednym miejscu, co skutkuje nieszablonowym zachowaniem. Ona realistka - On optymista.

Marzanna i Dariusz Poborscy

Marzanna Poborska

Krakowianka z urodzenia, zmieniała wielokrotnie miejsca zamieszkania i studia. Na dłużej zakotwiczyła w Norwegii i Anglii, obecnie obywatelka Jankowic koło Raciborza. Studiowała prawo, psychologię, filologię polską, filomoznawstwo i biznes międzynarodowy. Pracowała jako PR-owiec w prasie i HR manager w amerykańskiej korporacji. Sternik jachtowy, uwielbia narty, wiele lat jeździła konno. Planując podróże najchętniej zamknęłaby oczy i wskazała dowolne miejsce na mapie świata.

Dariusz Poborski

Poznaniak z Jeżyckiej, ekonomista z wykształcenia, obecnie prezesuje firmie wdrażającej systemy informatyczne. Mieszka w Jankowicach nieopodal Raciborza. Szef stada dziesięciu psów zaprzęgowych i jednej żony. Człowiek wielu pasji. Przez wiele lat rolkarz streetowy, maszer od 12 lat zajmujący się psami zaprzęgowymi, nurek, fotograf, znawca muzyki i multimediów. Kocha wszystkie rejony świata, które są zimne i bezludne.

Więcej na: www.wiatraki.rosynant.pl

Kurtka Mohawk Montane.

2011-10-14T12:18:00.000-07:00

Brytyjska firma Montane wsparła wyprawę Chang Tang Absurdexpedition 2011 przekazując Piotrowi Milaniakowi odzież do testów. Podczas kilkumiesięcznej wyprawy Pepe sprawdzi ich produkty w najróżniejszych warunkach. Będzie pustynia, będą wysokie góry będzie zimno, będzie mokro i wietrznie – mówiąc krótko da tym produktom popalić;) Jednym z testowanych modeli jest kurtka Mohawk.

Kurtka eVent Mohawk Montane

Prezentowany model, według producenta, przeznaczony jest dla osób poruszających się w górach szybko i szukających lekkiej, wytrzymałej i wygodnej ochrony przed najtrudniejszymi warunkami, Kurtka została wyprodukowana z dwóch różnych materiałów. W korpusie użyto lekkiego, trójwarstwowego laminatu eVent Super Lightweight 3 Layer a jako wzmocnienie na rękawach, barkach i kapturze posłużył elastyczny, trójwarstwowy Dermizax EV Stretch 3 Layer. Dermizax zastosowano z dwóch powodów. Po pierwsze, dzięki wyższej gramaturze służy za wzmocnienia, po drugie dzięki swej elastyczności nie krępuje ruchów podczas, na przykład, wspinaczki. Dzięki zastosowaniu tych lekkich laminatów i przemyślanemu krojowi kurtka jest wytrzymała i lekka zarazem – w rozmiarze L waży 460g.Mohawk ma techniczny, dopasowany krój (Active Mountain według kategoryzacji Montane) z lekko przedłużonym tyłem.

Mohawk.

Zintegrowany, obszerny kaptur mieści kask wspinaczkowy czy nawet rowerowy. Kaptur można zrolować gdy nie jest nam potrzebny, ściągacze bez problemu można obsłużyć jedną ręką, linka ściągacza znajduje się w osobnym tunelu dzięki czemu ściągnięty kaptur doskonale przylega i obraca się wraz z naszą głową nie zawężając pola widzenia. Także ściągacze regulujące kaptur zostały wszyte w tunele i podczas silnego wiatru nie będą uderzać nas po twarzy. Kaptur posiada daszek z elastycznym „drutem”, dzięki któremu możemy uformować go zgodnie z naszymi potrzebami. Streczowy materiał na szyi i kapturze powoduje lepsze dopasowanie kaptura i poprawia „współpracę” z kaskiem.

Kaptur Mohawka na kasku rowerowym.

Mohawk ma dwie duże kieszenie piersiowe i jedną, elastyczna kieszeń wewnętrzną. Wszystkie ściągacze można obsługiwać jedna ręką. Ściągacz w pasie został ukryty wewnątrz kurtki i dostęp do niego mamy przez duże kieszenie napoleońskie. Dla zwiększenia bezpieczeństwa zostały dodane odblaskowe elementy. Profilowane rękawy są ściągane taśmą velcro. W opisywanym modelu, zarówno w zamku głównym jak i w kieszeniach piersiowych dla zwiększenia bezpieczeństwa i lepszej ochrony przez wodą użyto zamków Riri Aquazip.

Zamek Riri Aquazip.

W odróżnieniu od popularnych zamków bryzgoszczelnych z poliuretanową powłoką te wydaja się być eksponowane i nieszczelne. Nic bardziej mylnego! Szwajcarska marka Riri słynie z doskonałych zamków z tworzyw sztucznych używanych głównie w odzieży żeglarskiej. Zamki z powłoką z PU to w gruncie rzeczy klasyczne zamki pokryte na zewnątrz powłoką. Warstwy PU nachodzą na siebie ale pośrodku zostaje niewielka przestrzeń, przez którą w niesprzyjających warunkach woda może przedostać się do wnętrza. Dodatkowo, suwak przesuwając się po powłoce może ją uszkodzić. Szwajcarskie zamki posiadają plastikowe, odlewane zęby, które podczas zapinania zachodzą szczelnie na siebie nie pozwalając wodzie na przedostanie się do wnętrza. W tym przypadku suwak przesuwa się tylko po plastikowych zębach a nie poliuretanowej powłoce, która znajduje się po obu stronach ząbków zamka. Bardzo dobrze obrazuje to grafika ze strony www.crux.uk.com

Źródło: www.crux.uk.com

Zamki Riri wydają się także być łatwiejsze w obsłudze, nie zacinają się i wszystko wskazuje, że będą prostsze do obsługiwania w trudnych warunkach. Zamek główny jest dwubiegunowy, pozwala to na łatwy dostęp do kieszeni w odzieży znajdującej się pod kurtką. Dla większego bezpieczeństwa pod zamkiem głównym umieszczono listwę ochronną. Laminowane kieszenie piersiowe umieszczone są wysoko nie kolidując tym samym z pasem biodrowym plecaka czy uprzężą wspinaczkową.

Elastyczna kieszeń wewnętrzna.

Na uwagę zasługuje także bardzo dobre wykonanie kurtki. Brak odstających nitek, szwy są równo poprowadzone, zamki posiadają „parkingi”. Szwy podklejone są wąską taśmą o szerokości 15mm.

Laminowana kieszeń piersiowa z "parkingiem" na zamek.

Kurtka sprawia doskonałe wrażenie. Lekka, wytrzymała i doskonale oddychająca. Jak sprawdzi się w ciężkich, zmiennych warunkach Tybetu? O tym będziecie mogli przeczytać po powrocie Piotra;)

Mohawk Jacket

Waga: 460 g (r. L)

Materiał: eVent Super Lightweight 3 Layer (89g/m2, wodoszczelność 30 000 mm/H2O, oddychalność 16 000g/m2/24h);

Toray Super Lightweight Dermizax EV Stretch 3 Layer (1o7g/m2, wodoszczelność 20 000 mm/H2O, oddychalność 20 000g/m2/24h)
Kurtka dostępna jest w trzech wersjach kolorystycznych niebieskiej, pomarańczowej i czarnej.

Piotr Milaniak, Łukasz Rogala.

VIII Raciborski Festiwal Podróżniczy Wiatraki 28-30.X.2011

2011-10-13T04:40:00.000-07:00

Tegoroczna, ósma już edycja festiwalu odbędzie się od 28 do 30 października w gościnnych progach, nowo wyremontowanego, Zamku Piastowskiego w Raciborzu (ul. Zamkowa 2).

SZCZEGÓŁOWY PROGRAM FESTIWALU

Piątek, 28 października 2011

BLOK SZKOLNY:

Na blok szkolny zapraszamy grupy zorganizowane, po wcześniejszym dokonaniu rezerwacji - 502 557 238. Bilet na jedno spotkanie w bloku szkolnym: 6 zł / pokaz.

8.30: Leszek Szczasny: „Mauretania, czyli muchy groźniejsze od Al-Kaidy”

Slajdowisko „Mauretania, czyli muchy groźniejsze od Al-Kaidy” jest efektem trzytygodniowego oswajania się z mało przyjaznym, pustynnym, dusznym i zmilitaryzowanym charakterem tego kraju. W cieniu toczącej się wojny z afrykańską odnogą Al-Kaidy toyotami 4X4 przemierzam szlaki, którymi podążął niegdyś rajd Paryż-Dakar. Piję przesłodzony bissap, do jedzenia podają mi mięso wielbłąda. Nie rozumiem, dlaczego tak wiele osób nosi niewygodne bubu. Podziwiam zabiegi kosmetyczne tutejszych kobiet. Telepię się najdłuższym pociągiem świata. Oglądam wyjątkową w skali Afryki mieszankę arabsko-murzyńską. Tonę w śmieciach i wszędobylskim pyle, wściekle odganiam się od much. Wiem, że jestem w prawdziwym trzecim świecie, który nie ma wcale ochoty na zmiany. I o tym wszystkim emocjonalnie opowiadam i pokazuję na zdjęciach, których wiele musiałem robić z ukrycia. www.leszekszczasny.blogspot.com

10.00: Marcel Kwaśniak: „Syberia, Mongolia, Tybet - miejsca święte”

Dysponując stosunkowo niewielkim budżetem można wybrać się w wyjątkową podróż na Wschód. Koleją transsyberyjską docieramy nad Bajkał - tam na środku olbrzymiego jeziora znajduje się wyspa Olchon - święte miejsce syberyjskich szamanów. Kontynuując podróż koleją docieramy do Mongolii- zobaczymy wnętrze jurty, tradycyjne ubiory i największe mongolskie Święto- Naadam - festiwal jeździectwa, łucznictwa i tradycyjnych zapasów. W Pekinie z najdłuższej, transsyberyjskiej magistrali przesiądziemy się na kolej tybetańską – położoną najwyżej na świecie. Dotrzemy do Lhasy. Zobaczymy niezwykłe buddyjskie świątynie i Potalę - malowniczy pałac Dalajlamów…

11.30: Bartolomeo Koczenasz: „Smiley Planet: Brazylia”

Smiley Planet to podróżniczo-edukacyjny projekt, które ma pokazać, jak wielką siłę ma uśmiech i pozytywne nastawienie do życia, nie tylko w czasie podróżowania, ale także w każdej chwili naszego wspaniałego życia.

Czy w Brazylii rzeczywiście ludzie uśmiechają się częściej niż w Polsce? Czy z kim przestajesz takim się stajesz? Bartolomeo przez opowieść o swym wyjeździe do Brazylii chciałby zabrać was do świata, którego doświadczył, pokazać jak potężną moc ma uśmiech i optymizm. Podróż ta udała się w niesamowity sposób. Wyjazd każdego dnia i w każdym detalu był o niebo bardziej spontaniczny, a niżeli mógł on się tego spodziewać. Udało mu się przejechać tysiące kilometrów, odwiedzić ciekawe miasta, wyspy i najmniejsze wioski. Jednak, największy wkład w całość mieli ludzie, których poznawał, z którymi mieszkał i którzy potrafili przekazać mu czym dla nich są szczęście, radość i problemy. Byli to rybacy, surferzy, ksiądz i wielu innych równie interesujących osobowości. Całość sfotografował, spisał i sfilmował. Teraz ma ogromną przyjemność zaprosić Was do obejrzenia slajdowiska i wysłuchania historii tego radosnego i szczęśliwego wyjazdu, który zaraża uśmiechem.

18.00: OTWARCIE FESTIWALU – GOŚCIE SPECJALNI:

18.00: Anna Olej - Kobus i Krzysztof Kobus: "Namibia - 9000 km afrykańskiej przygody”

Podróż do Namibii była niezwykłą wyprawą. Podczas sześciu tygodni z naszymi synkami Michasiem (3 latka) i Stasiem (2 latka) przejechaliśmy 9000 kilometrów odkrywając różnorodne oblicza tego kraju. Między pomarańczowymi wydmami pustyni Namib szukaliśmy wody i wschodu słońca, odkryliśmy kto mieszka w piasku i ile lat mają najstarsze rośliny. Odnaleźliśmy najmniejsze miasto Namibii (Solitaire) oraz poznaliśmy co znaczy camping w afrykańskim stylu. W Luderitz odwiedziliśmy miasto duchów porzucone przez poszukiwaczy diamentów, zaś w Fish River Canyon spojrzeliśmy na największy wąwóz Afryki. W Purros jeździliśmy korytami wyschniętych rzek śladami pustynnych słoni, zaś koło granicy z Angolą zaprzyjaźniliśmy się z ludem Himba słynącym z tego, że ich kobiety nigdy się nie myją a mimom to są uważane za najpiękniejsze kobiety Afryki! Podczas pokazu dowiemy się co łączy ciemnoskóre damy Herero w wiktoriańskich sukniach z ich półnagimi siostrami Himba, w Etoszy przeżyjemy ekscytujące polowanie lwów na zebry i zostaniemy otoczeni przez stado słoni, zaś Buszmeni zdradzą nam tajniki przetrwania na pustyni Kalahari.

19.00: Wojciech Kukuczka: "Lhotse - pokerowa rozgrywka" + film Jerzego Porębskiego „Kukuczka” (2011)

Film ten jest próbą przedstawienia południowej ścianie Lhotse z perspektywy Jerzego Kukuczki. Trzy i pół kilometrowa pionowa ściana została określona przez Reinholda Messnera „problemem XXI wieku”. Do dzisiaj uważana jest przez wielu za najtrudniejszą w Himalajach. Poprzez opowieść o największym wyzwaniu tamtych czasów, nasuwa się możliwość lepszego zrozumienia himalajskiej idei Jerzego Kukuczki, jego sposobu myślenia, celu wspinaczki oraz sensu życia. Po spotkaniu i filmie Wojtka Kukuczki, zobaczymy najnowszą produkcję w reżyserii Jerzego Porębskiego „Kukuczka”

Trailer:

Film opowiada o Jerzym Kukuczce, jednym z najwybitniejszych himalaistów świata, drugim zdobywcy Korony Himalajów. "Kukuczka" nie jest pierwszym filmem opowiadającym o tym wspaniałym wspinaczu, jest jednak pierwszym, który w całości został poświęcony wyłącznie tej postaci. Jego historia została tu opowiedziana słowami jego bliskich, przyjaciół, rodziny oraz innych himalaistów. Reżyser, Jerzy Porębski mówi: "Mnie się wydaje, że film pokazuje postać Jurka, ale nie tylko. Pokazuje ludzi kochających góry. Ich pasję. O tej pasji jest ten film." Czym się wyróżniał? Co wniósł do światowego himalaizmu? Jak go widzą i wspominają inni legendarni himalaiści oraz najbliższa rodzina? Jakie były i są obecnie cele i motywacje w górach wysokich? Czy w obecnej dobie może być wzorem dla innych? Góry, przygoda czy komercja?

20.30: koncert zespołu FREE VILLAGE (ex. Folkoperacja)

Miejsce: Przystanek Kulturalny KONIEC ŚWIATA, ul. Karola Miarki 3a Nazwę Free Village nasuwa fonetyczne skojarzenie ze słowami nawiązującymi do miejsca, skąd pochodzą muzycy, czyli do Trójwsi Beskidzkiej. Three – trzy, tree – drzewo i ogólny klimat swobody - wolności (Free), panującej w tych górskich miejscowościach. W tym zespole tylko nazwa jest nowa i wokalista, ponieważ wcześniej zespół nazywał się Folkoperacja, a kapela powstała już w roku 2004 z inicjatywy perkusisty - Piotra Kohuta, gitarzysty - Wojtka Zubrzyckiego oraz wokalisty - Bogdana Bartnickiego. W roku 2006 do zespołu dołączył basista Martin Wałach z Jaworzynki, a w 2010 Patryk Sobek z Ustronia, grający na instrumentach

klawiszowych. Muzyka Free Village to prawdziwy synkretyzm gatunkowy. Możemy usłyszeć w ich utworach różne style muzyczne (reggae, pop, funk, rock). Wokalista Wojciech Zowada gra także na wielu różnych instrumentach ludowych, co powoduje bardzo ciekawą fuzję z muzyką elektroniczną. Autorem muzyki i tekstów w formacji jest perkusista Piotr Kohut z Istebnej.

WSTĘP NA KONCERT – WOLNY !

Sponsorem koncertu jest Przystanek Kulturalny KONIEC ŚWIATA

Sobota, 29 października 2011

13.00: Zwiedzanie Browaru Raciborskiego (10 zł z degustacją)

Spotkanie o 12.45 pod zamkiem piastowskim

Raciborskie, Twierdzowe, Miodowe, Zielone i Ciemne… od kilkunastu miesięcy podbijają całą Polskę! Po wielu latach nieobecności, dziś są dostępne na krakowskim rynku, zakopiańskich Krupówkach i nadmorskiej Ustce. Wygrywają konkursy, zdominowały rynek lokalny. Na czym polega tajemnica jednego z najwspanialszych produktów eksportowych ziemi raciborskiej? Na wielowiekowej tradycji? Na sąsiedztwie zamku? Na tradycyjnym przepisie i otwartych kadziach? Na tym, że nasz browar piwo tworzy, kiedy inni je po prostu produkują? Zapraszamy na wycieczkę po najstarszym browarze Śląska, wraz z degustacją i możliwością zakupu jego produktów! Wycieczka dla osób pełnoletnich! Ilość miejsc ograniczona! Obowiązuje rezerwacja miejsc i wykupienie wycieczki do piątku 28.10.2011 (w biurze festiwalowym na zamku) Zapisy tylko drogą mailową: wiatraki@rosynant.pl

15.00 – Bartek Koczenasz: "74 autostopy w poszukiwaniu odpowiedzi"

To wyjazd będący kolejną częścią “Smiley Planet” - podróżniczego projektu o uśmiechu. Bartolomeo w 2010 roku podróżując samotnie autostopem z Krakowa do Andaluzji poszukiwał ludzi szczęśliwych i uśmiechniętych, którzy mogliby mu coś opowiedzieć o uśmiechu. Było to wspaniałą okazją do poznania wielu interesujących osób. W wielu przypadkach ludzie Ci gościli Bartolomea w swoich domach i opowiadali o życiu. Byli to: rzeźbiarze, farmerzy, imigranci, studenci, podróżnicy, gitarzysta flamenco, psychiatra oraz wielu innych. Wszystkich tych ludzi w wyjątkowy sposób połączył jeden uśmiech - fotografia dziecka z Indonezji. “Przekonałem się, że są miejsca na południu Europy, gdzie ludzie się wcale tak często nie uśmiechają, jakbyśmy się tego spodziewali. Widziałem miejsca gdzie uśmiechnięci ludzie żyją w tipi i jurtach, w zakątkach gór Sierra Nevada. Sprawdziłem, że flamenco przenosi ludność Andaluzji w inny świat i że Generał Franco odebrał pewnym hiszpanom uśmiech z twarzy. Po raz kolejny przekonałem się, że uśmiech to nie tylko coś na naszej twarzy, ale także moc w nas i każdy może poczynić coś, aby go z siebie wydobyć.” Podsumowaniem całego wyjazdu jest prezentacja portretów napotkanych osób wzbogacona odpowiedziami na 6 pytań o uśmiech.

16.00 – Mariusz Mitrowski: „Welocypedem przez Afrykę, z Kairu do Kapsztadu”

Niemal 9 miesięcy zajęła trzem Polakom przejechanie Afryki rowerami z północy na południe. Maciej Czapliński, Ryszard Karkosz i Mariusz Mitrowski pokonali 13 tys. km dzielące Kair od Kapsztadu by przekonać się jak inna jest Afryka od stereotypowego wizerunku nadawanego jej przez media. Inspiracją do tej wyprawy była postać i przygoda Kazimierza Nowaka - polskiego podróżnika, który w latach 1931-1936 jako pierwszy człowiek na świecie przebył samotnie kontynent afrykański z północy na południe i z powrotem (40 tys. km pieszo, rowerem, konno oraz czółnem).

17.00 – Tomasz Grzywaczewski: „Long Walk Plus Expediotion. Jakuck – Kalkuta; 1941 – 2010”
Dzięki pomocy i wsparciu operatora sieci Plus trzech młodych polskich podróżników - Tomasz Grzywaczewski, Bartosz Malinowski i Filip Drożdż - wyruszyło w niezwykłą wędrówkę pod nazwą Long Walk Plus Expedition. Podążyli śladami Witolda Glińskiego i jego towarzyszy, którzy w 1941 roku uciekli z syberyjskiego łagru i pieszo przedarli się do Indii. Ta nieprawdopodobna historia została opisana w książce "Długi marsz" autorstwa Sławomira Rawicza, do dziś uznawanej za jedno z najważniejszych dzieł podróżniczych w historii. Na jej kanwie powstał film Petera Weir'a „Niepokonani”, wyświetlany także w polskich kinach. Tomek, Bartek i Filip wyruszyli w drogę w maju 2010 r., a 6 miesięcy później, po pokonaniu ponad 8.000 km, dotarli do Indii. Najważniejszym celem ekspedycji nie było samo pokonanie tej morderczej trasy, lecz przypomnienie światu bohaterów, którzy swoją ucieczką rzucili wyzwanie sowieckiemu imperium. Efektem wyprawy Long Walk Plus Expedition jest m.in. film dokumentalny „Długi marsz 70 lat później” w reżyserii Marcina Mamonia. Więcej na: www.longwalkplus.pl

18.00 – Mieczysław Bieniek: „Hajer jedzie do Dalajlamy”

Jego Świątobliwość XIV Dalajlama Tenzin Gjaco to głowa państwa i duchowy przywódca Tybetańczyków. Audiencja u niego stanowi cel wypraw setek tysięcy ludzi łaknących jego mądrości. To marzenie poznania Dalajlamy stało się także udziałem Mieczysława Bieńka, hajera - górnika przodkowego z Katowic, z Nikiszowca. Nasz gość po ciężkim wypadku w kopalni zabrał się za wojaże po świecie, a w 2006 roku odbył kilkumiesięczną podróż lądem do Jego Świętobliwości. Bieniek – wybitny gawędziarz i Ślązak z krwi i kości, rusza w szaloną podróż do Indii – bez znajomości języków, bez przewodników i map. Niejeden nie wierzy w jego opowieści… Punktem kulminacyjnym i swoistą esencją tych odkrywanych światów jest jednak spotkanie z Dalajlamą, audiencja, w którą nie wierzył nikt oprócz samego autora. Tam, w Dharamsali, uczestnicząc w prywatnych modłach Dalajlamy za najbliższych i za rodzinę, Bieniek udowadnia, że wszystko jest możliwe. Prezent podarowany Jego Świętobliwości, śląska makatka z wyhaftowanymi łabędziami, jest symbolem zwycięstwa nad samym sobą, swoimi ograniczeniami, słabościami i kompleksami. Bieniek mówi, że „marzenia to pojazd unoszący Cię do gwiazd”, a film, który nam pokaże udowadnia, że pojazd ten napędzają humor, luz, beztroska i otwarta głowa…

19.30: gość specjalny: Mirosław Hermaszewski: „Polak w kosmosie”

Niedziela, 30 października 2011

9.00: SPŁYW ODRĄ „Krzyżanowice – Racibórz”

Spływ Odrą na odcinku Krzyżanowice – Racibórz zorganizują dla nas członkowie Raciborskiej Hałaburdy Kajakowej Jooonyyy, wspierani przez firmę Aktywni.net.pl Spływ zajmie nam około 4 godzin. Początkowo popłyniemy z dala od dróg i domów, spokojnymi i zupełnie dzikimi odcinkami rzeki, potem wzdłuż żwirowni, by po przekroczeniu śluzy przy RAFAKO poznać piękno samego Raciborza, widziane z zupełnie nowej perspektywy. Spotkamy się o 8.30 pod raciborskim zamkiem (tu można zostawić samochody) i wyruszyć do Krzyżanowic (transport zorganizujemy siłami naszego stowarzyszenia). Spływ zakończy się ok. 13.00 – 13.30 w miejscu naszego porannego spotkania tj. pod zamkiem. W samochodzie warto zostawić suche ubranie (na wszelki wypadek). W spływie uczestniczą tylko osoby pełnoletnie potrafiące pływać! Ilość osób mogących wziąć udział w spływie jest ograniczona, co oznacza, że jeśli wiesz, że chcesz spróbować kajakarskiej przygody, to musisz zarezerwować sobie miejsce! Im szybciej, tym lepiej! Zapisy: kaj@jooonyyy.pl, a ostatniej chwili także 505 712 732 (Paweł Żółciński) Koszt: 40 zł / os (wynajem kajaka i jego transport, dojazd do Krzyżanowic)

14.00: Grzegorz Pinior: „Odrom we kajaku, ze wsi Racibórz do Berlina”.

Jak przyznaje sam autor: „Przygoda daleka od Amazonki”. My jednak wiemy trochę więcej. Kto bowiem pogrzebie trochę na stronie www.jooonyyy.pl należącej do jonków, ten dowie się, że… Chyba kożdy miyszkaniec wsi, odczuwo roz na czos silno poczeba odwiedzynia miasta, bez jakiego cylu, łod tak, ganz einfach i jusz, oglondnyć Rzym i umrzyć. Nojczynściej jedze sie tam PKS-ym, nieroz jeszcze furmankom, a jo żech doł koniom siana i dlo odmiany popłynyłech se do miasta kajakym. Nojbliższym miastem je oddalony o 600 km Berlin… Ganc zapomniołech pedzieć, że Odrom sie do Berlina dopłynyć nie do. Na 550 kmetrze, we Eisenhüttenstatd, tsza skryncić ze Odry na kanał Odra-Szprewa, bo inakszy dopłynie sie do Szczecina, abo Świnoujscia, abo i Kopenhagi, a nawet Roterdamu, a i do Nowego Jorku sie do, potym Kanał Panamski, Ocean Spokojny,

Ocean Indyjski, Kanał Sueski, Cieśnina Gibraltarsko, zaś Roterdam, Kopenhaga, Świnoujście, Szczecin, Koźle i gupio sie gały wybałuszo, że żeś sie je nazot w Raciborzu, a nie w Berlinie. Szluk kawy pozwalo nie przespać skryntu na Berlin…

14.30: Raciborska Hałaburda Kajakowa JOOONYYY: „Historia i chwała”

Raciborska Hałaburda Kajakowa Jooonyyy to niewątpliwie zjawisko niespotykane i jedyne w swoim rodzaju. Historycy podają, że to najstarsze działające obecnie zgrupowanie kajakarskie funkcjonujące w Raciborzu, sięgające swymi korzeniami przełomu XX i XXI wieku. To wielki kontynuator najlepszych tradycji kajakarskich Stadt Ratibor sięgających okresu, kiedy na kajak mówiło się tutaj „Der Paddelboat”. To ekipa najsilniejszych mężów i najpiękniejszych dziewcząt ziemi raciborskiej. To niezwykle romantyczna gwardia, którą połączyła przyjaźń do górskich rzek i zapach kleju do łatania dziur w dmuchanych czeskich palavach. To silny zespół, który gotów jest dotrzeć nad każdą górską rzekę Polski i Czech: autem, piechotą lub pociągiem (wspominałem już, że sprzęt kajakarski mają zawsze przy sobie?)… Gdziekolwiek fala rzeczna przybiera na sile; rozpościera się zapach białej groźnej kipieli, albo spokojnej słodkiej beherovki; czy to mordercza walka z żywiołem czy też walka o miejsce w kolejce po kiełbaskę… tam są ONI… Kto nie wierzy, niech se wejrzy:

www.jooonyyy.pl/index.php/galeria/category/33-performance-raciborz.html

A na serio: to nieformalna i samowystarczalna grupa miłośników kajakarstwa, wody, przygody i czeskiego piwa, która w zupełnie niezobowiązującym stylu przypomniała Raciborzowi, że leży nad Odrą - rzeką, która zasługuje na uwagę, zachwyt, turystyczne wykorzystanie i wyeksponowanie w krajobrazie miasta. To oni ponownie „odkryli” Odrę i wiele jej tajemnic, przy okazji penetrując jej dorzecze zarówno po stronie polskiej, jaki czeskiej. Nieformalnym szefem grupy jest Paweł Żółciński – raciborska legenda; współautor przewodnika kajakowego „Górna Odra”; człowiek, który zawsze chętnie i bezinteresownie dzieli się swoją wiedzą i pasją z innymi.

15.00: Joanna Dwornik: „Fiesta, siesta…España”

Asia Dwornik na półwyspie Iberyjskim była cztery razy i zapowiada, że to na pewno nie koniec eksploracji tego magicznego miejsca. W tym roku spędziła miesiąc w Hiszpnii i Portugalii. Pomimo wielkiej sympatii do Barcelony, skupiła się na poznawaniu Andaluzji, która całkowicie ją zaczarowała . Do Hiszpanii dojechała autostopem, jednak wewnątrz kraju postawiła na lokalne środki transportu. Swoją uwagę skupiła nie tylko na zabytkach, ale przede wszystkim na obserwacji życia codziennego i obyczajów mieszkańców.

16.00: Projekt GOLF BALKANS TOUR 2011

Zanosiło się na nudny wyjazd nad morze, prażenie się na słońcu i po 2 tygodniach powrót do domciu. Jednakże stało się zupełnie inaczej, zachciało nam się przygody, tak więc postanowiliśmy że kupimy jakieś stare auto i pojedziemy w "dzikie krainy" (jak nam się wydawało wtedy). No i w ten sposób zwiedziliśmy byłą Jugosławię. Poznaliśmy gościnność Serbów, temperament Bośniaków, zobaczyliśmy kontrasty Albanii czy Kosowa oraz uroki Czarnogóry. Sypialiśmy w hotelach, w namiocie nad Dunajem a nawet u dobrych ludzi na podłodze. Tego się nie da odpowiedzieć. To trzeba zobaczyć…

17.00: Marzanna i Dariusz Poborscy: "Ziemia Ognista i Patagonia - wyprawa na koniec świata"

Fin del Mundo. Koniec świata. Najbardziej na południe wysunięty kawałek Ziemi… Wyprawa na Ziemię Ognistą i do Patagonii w Argentynie miała miejsce na wiosnę 2011. Początkiem miesięcznej wyprawy stała się Ushuaia. Wyprawy nie byle jakiej! Wyprawy z namiotem i plecakami, na spotkania psów zaprzęgowych, pingwinów, kondorów na Tierra del Fuego, poprzez pampasy pełne guanach i bydła, po Lodowiec Patagoński u stóp Cerro Torre. Wyprawy z uśmiechem na twarzy wobec ogromnej sympatii do Polaków, i w rytm wspólnego siorbania mate po szczęśliwym zejściu z lodowca.

BILETY:

blok szkolny: 6 zł / pokaz

bilety 1-dniowe: piątek i niedziela: 8 zł; sobota: 12 zł

billet 3-dniowy: 20 zł

rezerwacja biletów: wiatraki@rosynant.pl

WYSTAWA „Inny Świat” – Galeria za Szafą

Przystanek Kulturalny KONIEC ŚWIATA, ul. K. Miarki 3a

Wystawa zdjęć poświęcona polskiemu, podwodnemu pejzażowi.

Serdecznie zapraszam w podróż po tajemniczym, nie wszystkim znanym świecie. Celem jest ukazanie pięknego obrazu w naszych polskich wodach. Zobaczymy zdjęcia, które zmuszą nas do zastanowienia czy to już nie przekłamanie. Nie musimy wyjeżdżać poza granice Polski, żeby doświadczyć tak niezwykłych wrażeń, jakim jest widok pod wodą. „Cudze chwalicie, swego nie znacie”, więc poznajcie to, co swoje, a może pochwalicie…

W imieniu organizatorów serdecznie zapraszamy do Raciborza!
http://www.wiatraki.rosynant.pl/

Przegląd Filmów Górskich w Lądku Zdroju - podsumowanie.

2011-10-03T08:18:00.000-07:00

Himalaiści, narciarze, wspinacze, biegacze i fotografowie - Przegląd Filmów Górskich zamknięty

Do Lądka Zdroju w ciągu sześciu dni Przeglądu im. Andrzeja Zawady zjechał potężny skład ludzi gór, nie tylko himalaistów i wspinaczy, lecz także fotografów, filmowców, biegaczy i narciarzy. W piątek gwiazdą wieczoru był Davo Karnicar, słoweński narciarz ekstremalny, który zjechał z Mt. Everestu i całej Korony Ziemi na nartach. Podczas pokazu filmu „7 Summits” i rozmowy z publicznością powiedział, że nieśmiało myśli o zjechaniu z K2, choć to jeszcze odległy plan i nie chce o nim mówić przy żonie Petrze, która przy tym temacie wyjątkowo się niepokoi. Ale obecny na Przeglądzie Darek Załuski, zdobywca tegoż szczytu, obiecał Davo przekazać kilka zdjęć góry… Poza tym Davo przyznał, ze najtrudniej nie było zjechać z Everestu, co zajęło mu 4h 25minut, lecz z Mount Kościuszko w Australii, gdzie zaskoczyła go okropna zamieć śnieżna i siarczysty mróz. W rozmowach kuluarowych przyznał, ze może przyjedzie kiedyś w nasze Tatry, po słowackiej stronie już był i bardzo mu się podobało.

Załuski, Kaszlikowski i Śnieżna Pantera

Natomiast w sobotę największą publiczność zgromadził Darek Załuski, który podczas wyprawy z Gerlinde Kaltenbruner w sierpniu, wszedł na szczyt K2 w Karakorum i zrobił to jako pierwszy Polak od 15 lat. Miło było zobaczyć tego niezwykle skromnego człowieka, jak opowiada o trudnej wspinaczce, i któremu bije brawo z pierwszego rzędu sali kinoteatru Piotrek Pustelnik, kolega i zdobywca Korony Himalajów.

Na Przeglądzie odbyło się też kilka ważnych spotkań, min. z Davidem Kaszlikowskim i Elizą Kubarską, podczas którego para obszernie odpowiadała na ważne pytania dotyczące ich życia i pracy. Ciepło przyjęci przez publikę, pokazywali też swoje zdjęcia i filmy z egzotycznych wyjazdów. Slajdy z muzyką w tle zaprezentowała także Ola Dzik, która w lipcu weszła na Gasherbrum II a w zeszłym roku skompletowała wszystkie pięć siedmiotysięczników byłego ZSRR, i od tej pory dzierży tytuł Śnieżnej Pantery. Na to wyróżnienie miał też ochotę Tomek Kowalski, i to w rekordowo szybkim czasie, ale po wejściu na cztery szczyty w jeden miesiąc musiał zrezygnować z powodu pogody. On też spotkał się z publicznością.

Biegający wysoko - Shustrov z Elbrusa i Lądek Trail

W trakcie tych kliku dni zorganizowana została wycieczka samochodami off-road na Górę Borówkową oraz zawody Lądek Trail - bieg na 15km, nordic walking na 7,5km oraz zabawa dla dzieci na dystansie 200 metrów. Bieg główny wygrał Marcin Świerc, a wśród kobiet Danuta Piskorowska. Marcin tego samego dnia, wraz z kolegami z zespołu biegowego Salomon Suunto, był także gościem Przeglądu, i odpowiadał na pytania jak to jest przebiec 80km przez Bieszczady i następnego dnia móc normalnie chodzić. Zaraz po nich z publicznością spotkał się Nikolay Shustrov, organizator biegu na najwyższy szczyt Kaukazu „Elbrus Race”. To w tych zawodach w 2010 roku młody Polak Andrzej Bargiel pobił rekord i wbiegł na szczyt 5642m npm w czasie 3h 23minut…

Konkurs filmowy dla „Trou de Fer”

W konkursie filmowym jury przyznało wyróżnienia dla dokumentu „Kukuczka” Jerzego Porębskiego oraz filmów „The Pinnacle” i „Dolpo Tulku”. W kategorii najlepszy film polski nagrody nie przyznano, a grand prix festiwalu i nagrodę publiczności zdobył obraz Słowaka Pavol Barabasa „Trou de Fer” („Żelazna Dziura”) o zejściu do kanionu na wyspie Reunion.

Do zobaczenia za rok!

Przegląd w tym roku miał sporo atrakcji, czasem w jednej chwili odbywały się trzy pokazy lub spotkania. Dla rodziców z dziećmi przygotowaliśmy „Króliczka Wędrowniczka”, czyli pokazy zdjęć z podróży z małymi dziećmi oraz warsztaty, jak to robić. Przez trzy dni było też otwarte przeglądowe przedszkole, gdzie można było zostawić swoje pociechy pod wykwalifikowana opieką.

Zaproszeni podróżnicy prezentowali wyprawy w cyklu „Montana Incognita” o górach nieznanych, a ostatniego dnia rozegrano grę miejską, w której wyprawę trekingową do sanktuarium Annapurny, ufundowaną przez GoEverest, wygrał Adam Leksowski. Podczas sześciu dni można było także nauczyć się jak robić zdjęcia w podróży, zapisywać szlaki GPS z serwisem Trail.pl, chodzić po slackline, ratować człowieka w górach wysokich (prezentacja Roberta Szymczaka, który zdobył dwa ośmiotysięczniki). A przede wszystkim można było poznać osobiście takich ludzi, jak Marek Arcimowicz - fotograf, Mietek Bieniek - górnik i obieżyświat, Anna Czerwińska i Ryszard Pawłowski - himalaiści czy Piotr Kłosowicz i Tomek Grzywaczewski - podróżnicy. Przegląd w niedzielny wieczór zamknęła Anna Milewska, żona Andrzeja Zawady i dobra dusza spotkania w Lądku Zdroju. Jak w dzisiejszy ranek przyznał Maciek Sokołowski, dyrektor PFG, jeśli kogoś nie było, niech żałuje, ale nie za długo. W 2012 roku Przegląd Filmów Górskich odbędzie się ponownie.

www.przeglad.ladek.pl

I My tam byliśmy z naszym stoiskiem:) Dziękujemy za odwiedzenia naszego stoiska i miłe rozmowy na tematy przeróżne:) Do zobaczenia w Lądku za rok albo gdzieś w górach:) Atmosfera na Przeglądzie była naprawdę fantastyczna. Gdzie można, na tak małej przestrzeni, spotkać tyle gwiazd Świata Gór?;) Przegląd to już nie tylko pokazy filmów ale slajdowiska, wystawy, warsztaty, koncerty i wiele imprez towarzyszących. Po prostu kilka dni dobrej zabawy. Zapraszamy wszystkich na kolejną edycję.

Strefa Gór

Norwegia – kraj gdzie Tak(k) znaczy dziękuję! Trekking w Parku Narodowym Rondone.

2011-09-29T03:19:00.000-07:00

Wszystko zaczyna się od tego, że tanie linie lotnicze nie latają w środy do Barcelony, która miała być naszym pierwotnym celem, na szybki tygodniowy urlop. Po czasie okazuje się że: „to nawet dobrze”. Hasło to staje się mottem przewodnim całego naszego wyjazdu.

To nawet dobrze że linie lotnicze nie latają w środy do Barcelony, bo... latają do Oslo. Zobaczyliśmy kierunek, zarezerwowaliśmy bilety i tak oto rano, 15 czerwca jesteśmy na pokładzie, jak zwykle troszkę przyciasnego samolotu sercu bliskiej linii Rayan Air. Po 1,5 godziny lądujemy na gościnnej norweskiej ziemi. Lądujemy oczywiście nie w samym Oslo, ale na lotnisku tanich linii Oslo Rygge. Na pasażerów wszystkich lotów czeka autobus, który w kolejne 1,5 godziny dowozi nas na Oslo Sentralstasjon czyli do głównego węzła komunikacyjnego.

Z Sentralstasjon odchodzą pociągi i autobusy we wszystkich możliwych kierunkach. Ze względu na górzyste ukształtowanie kraju oraz mocno wcinające się w ląd fjordy sieć kolejowa w Norwegii nie jest zbyt rozbudowana. Najdalej na północ można dojechać pociągiem do Mo i Rany, poza tym do Stavanger, Bergen, Trondheim. Możliwości nie jest wiele ale za to warunki przejazdu naprawdę luksusowe. Właściwie każdy skład pociągu poza super wygodnymi fotelami lotniczymi, ogromną, czystą toaletą wyposażony jest w wagon restauracyjny, a nawet wagon dla dzieci, będący w gruncie rzeczy wielką bawialnią na kołach.

Jestem ogromnym pasjonatem pociągów. Kocham je wszystkie i nawet tradycyjne firanki z PKP potrafią mnie wzruszyć swoją okropną sraczkowatą barwą. Dworzec, peron, pociąg - oznacza zawsze zbliżającą się wielkimi krokami przygodę. Do myślenia daje jednak fakt że nadal zaskakuje mnie to że w pociągu może być CZYSTO. Wielki Kolejarzu od naszego ICC, PKP i nawet plastikowego Inter Regio – równajmy do lepszych!

Kolejna cecha która wyróżnia pociągi w Norwegii to to że są: drogie. Właściwie - super drogie. Za przejazd na trasie liczącej 500 km (np. Oslo – Trondheim) można zapłacić nawet 800 koron, czyli około 400 pln. Norwegia powszechnie uważana jest za kraj drogi do podróżowania. Pierwszy wniosek jest taki – Norwegia jest tania dla ludzi dobrze zorganizowanych (którymi my z pewnością nie jesteśmy, ale doceniamy możliwości J).

Rezerwacja z wyprzedzeniem miejsca w pociągu w promocyjnej cenie tzw Minipris pozwala na przejechanie dowolnej trasy za 199 koron (100 pln). Bilety można rezerwować przez bardzo dobrze działający system rezerwacji on-line: nsb.no.

Zakup przez internet, lub w specjalnych samoobsługowych automatach, które można znaleźć między innymi na Oslo S (Sentralstasjon), uprawnia do dodatkowych zniżek i jedynym minusem jest to że bilety te nie podlegają zwrotom ani możliwości przebookowania daty. Tak jak wspomniałam wcześniej – to oferta tylko dla osób dobrze zorganizowanych.

Zwiedzanie Oslo zostawiamy sobie na drogę powrotną, jesteśmy spragnieni gór – nasze miejsce docelowe to Park Narodowy Rondone. Pierwszy Park Narodowy w Norwegii założony w 1962 roku. Trekking po Rondone poruszając się komunikacją lokalną, a nie samochodem który daje znacznie większe możliwości, można zacząć od dwóch stron: z Otta lub z położonego bardziej na północ Dombas.

Plan powstaje właściwie z minuty na minutę i jest kształtowany w dużej mierze przez dostępne jeszcze tego dnia połączenia autobusowe startujące z Oslo S. Chcemy wystartować z Otta i przez dwa parki narodowe: wspomniany już Rondone oraz Dovre dotrzeć do Dombas.

Wiem że chcielibyście już wreszcie dotrzeć z nami w góry, ale muszę jeszcze wspomnieć kilkoma słowami o fenomenie połączeń autobusowych w Norwegii. Autobusem można dotrzeć dosłownie wszędzie, za stosunkowo rozsądną cenę i bardzo wygodnie. Każdy autobus wyposażony jest w toaletę, niezależnie od tego czy jedzie na krótkiej czy długiej trasie. Rozkłady jazdy wszystkich przewoźników opracowane są w małych, przejrzystych i powszechnie dostępnych mapkach. Nor-Way Bussekspress – największy przewoźnik reklamuje się hasłem: „wolne miejsca gwarantowane”. Rzeczywiście na trasie z Oslo do Otta w całym autobusie jedzie z nami może 10 osób. Co więcej dwie podróżujące razem osoby to dla norweskiego systemu przewozów już grupa i nawet do 25% niższa cena biletów! Przez część drogi nie daje nam spokoju fenomen OPŁACALNOŚCI utrzymywania tak rozbudowanej linii autobusowej przy oczywistym fakcie, że Norwegowie poruszają się głównie samochodami. Prawdopodobnie utrzymanie miejsc pracy dla kierowców, serwisu, obsługi, jest lepsze i bardziej opłacalne niż utrzymywanie setek bezrobotnych… Człowiek szybko przywyka do luksusu – koncentrujemy się na przepięknych krajobrazach migających za oknem.

Nasz kolejny krok w stronę gór uzależniamy przede wszystkim od możliwości kupienia nabojów do kuchenki gazowej. Nie udało nam się znaleźć żadnego sensownego sklepu turystycznego w pobliży Oslo S, mimo to zadanie jest prostsze niż przypuszczaliśmy – na pierwszej stacji benzynowej znajdujemy wybór butli – wkręcanych, wbijanych jak i klików – pełen wybór opcji i pojemności.

Do Otta dojeżdżamy po 21. Cały dzień spędziliśmy w podróży mimo to cierpimy na syndrom niepokoju nóg – jak najszybciej chcemy w góry!

I tu pierwszy raz padamy ofiarą za dobrze zorganizowanych Norwegów. 15 czerwca to dokładnie dwa dni przed rozpoczęciem sezonu turystycznego. W związku z tym do miejscowości Mysuseter z której zaczynają się właściwe szlaki po prostu nie ma jak się dostać. Nie jeżdżą jeszcze autobusy turystyczne, z rozkładów jazdy nie jesteśmy w stanie nic się dowiedzieć, a Informacja Turystyczna o tej godzinie oczywiście jest już nieczynna. Od upragnionych gór dzieli nas może 15 km, z tego ponad połowa to mozolnie wspinające się pod stromą górę serpentyny. Perspektywa kilkugodzinnego marszu pod górę może by nas nie straszyła gdybyśmy mieli na zdobywanie Rondone więcej czasu. Mamy jednak tylko zaplanowane, urlopowe, bardzo dorosłe siedem dni. Zwycięża rozsądek – udajemy się na niedaleki Camping polecony nam przez bardzo serdeczną Panią z kawiarni w centrum, problemem przedostania się na parking Spranget z którego startują szlaki zostawiamy sobie na następny dzień.

Pojęcie dnia i nocy są właściwie nawet w Centralnej Norwegii o tej porze roku umowne. Około północy zapada faktycznie zmrok, ale noc jako taka w ogóle nie nadchodzi. Na Otta Camping Og Mottel za 100 koron dostępne są wszystkie udogodnienia. W pełni wyposażona kuchnia, łazienki, dostęp do ciepłej wody w nieograniczony sposób. Dodatkowo płatny jest prysznic, jednak pojedyncze kabiny z ogromnymi umywalkami dają ogromne możliwości. Rozbijamy namiot, robimy sobie bardzo późny obiad, mimo to sen nie chce nadejść. Koło 24:00 poddajemy się i wyruszamy na spacer do oddalonego jakieś 1,5 km Otta w poszukiwaniu piwa. O tej porze panuje tu ledwie zmierzch, mimo to palą się wszystkie latarnie, a miasteczko wygląda dosyć upiornie, żadnych ludzi, żadnych samochodów, tylko szczelnie pozasłaniane żaluzjami okna. Na stacji benzynowej przeżywamy rozczarowanie – żadnego alkoholu. Na szczęście kilkukilometrowy spacer pomógł, wreszcie zasypiamy.

Pierwsze kroki rano kierujemy do Informacji Turystycznej, właściwie żeby potwierdzić że na parking Spragnet nie dostaniemy się w żaden turystyczny sposób. Mimo to wizyta jest bardzo owocna – kupujemy szczegółowe mapy regionu, uzyskujemy też wyczerpujące informacje na temat pogody w najbliższych dniach. Niestety nie ma takiego przepisu który mówi że podczas Twojego wymarzonego urlopu musi świecić słońce. Pogoda ma być w kratkę i ta prognoza spełnia się co do joty.

Informacja Turystyczna w Otta to niesamowite miejsce. Prowadzą ją przemili i bardzo kompetentni ludzie, którzy, jak wszyscy Norwegowie, mówią świetnie po angielsku. Nasz plan na przejście dwóch parków narodowych wzbudza pewien poziom szacunku, zwłaszcza że nie robimy rezerwacji w schroniskach tylko planujemy przejście z namiotem. Po rozważeniu wszystkich opcji transportu od marszu, przez stopa decydujemy się na hańbiącą podróżników…taksówkę. Z perspektywy, biorąc pod uwagę przewyższenie które pokonaliśmy oraz fakt że pod drodze na Spragnet spotkaliśmy 1 (słownie: jeden) samochód jadący dokładnie w przeciwną niż my stronę, taksówka była jedyną słuszną opcją. Czy też zgodnie z duchem naszej wyprawy: to nawet dobrze że wybraliśmy taksówkę.

W pewnym momencie miły Pan taksówkarz wyłącza taksometr, chyba pokonany naszymi ochami i achami na temat miejsc przez które nas wiezie. Nie zmienia to faktu że był to najdroższy przejazd taksówką w moim życiu i do zapłaconej kwoty nigdy nikomu się nie przyznamy J

Wreszcie jesteśmy! Parking Spragnet, przed nami przepiękna panorama gór z Storronden (drugim najwyższym szczytem Parku Rondone). Ruszamy przez skalisty płaskowyż najbardziej uczęszczaną z tej strony trasą do malowniczo położonego Schroniska Rondvassbu.

To chyba najodpowiedniejsze miejsce żeby napisać trochę na temat zaplecza noclegowego w norweskich górach. Schroniska to właściwie kompleks budynków, które rządzą się różnymi prawami odnośnie obsługi, standardu i co za tym idzie – ceną.

Pierwsza i najdroższa opcja to spanie we właściwych schroniskach, które mają właściwe standard hoteli górskich. 2 – 3 osobowe pokoje, przestronne wspólne łazienki, zaplecze kuchenne, możliwość wykupienia pakietów noclegowych z pełnym wyżywieniem. Często w schroniskach oznaczonych jako Staffed lodges nie można spać we własnym śpiworze, trzeba mieć swoją pościel, lub wykupić pościel na miejscu.

Inna opcja to tak zwane The self-service cabins. Są one wyposażone we wszystko co turyście potrzebne do szczęścia – drewno na opał, urządzenia kuchenne, koce, poduszki, a także wybór jedzenia w puszkach, suchego prowiantu, kawy, herbaty. W takim miejscu można zaopatrzyć się na drogę, w zapasy, które wystarczą do kolejnego celu wędrówki. Takie rozwiązania powodują że Norwegowie w większości podróżują po górach na lekko, niosąc w plecakach tylko rzeczy niezbędne. Aby korzystać ze schronisk samoobsługowych trzeba być członkiem DNT (Towarzystwo Górskie), a następnie wypożyczyć za kaucją (100 koron) specjalny klucz, który można zamówić także przez internet (szczegóły: www.turistforeningen.no). Opłaty za pobrane jedzenie uiszcza się na miejscu zostawiając gotówkę w specjalnych skrzynkach, lub czekiem, a w skrajnych sytuacjach zostawiając po prostu swoje namiary wraz z listą pobranych rzeczy z prośbą o wystawienie i przesłanie rachunku. Takie rzeczy tylko w Norwegii.

Trzecia opcja to No-service cabins wyposażone prawie tak samo dobrze jak schrony samoobsługowe, jednak bez możliwości zdobycia aprowizacji.

Pozostaje nam jeszcze inna możliwość – stary dobry namiot. Na mocy prawa Allemannsretten (w tłumaczeniu Prawo wszystkich ludzi) w Nowegii a także w Szwecji i Finlandii można rozbijać namiot wszędzie (teren prywatny, Park Narodowy) na maksymalnie 48 godzin. Jedynym obowiązkiem jest szanowanie dzikiej przyrody oraz nienaruszanie prywatności właściciela terenu. Zaleca się zachowanie odległości minimum 150 metrów od najbliższych zabudowań, prawo to jednak opiera się przede wszystkim na szacunku i przestrzeganiu tak prostych zasad jak ta, że przed rozbiciem namiotu będąc w swoim prawie, grzecznie jest zapytać najpierw właściciela ziemi o zgodę. Prawo to wynika z przekonania, że człowiek jest integralną częścią przyrody a cywilizacja ma z nią współistnieć, a nie rywalizować.

Allemensretten ma jeszcze jedno, nieco cyniczne, oblicze. Przekonaliśmy się o tym z Wojtkiem gdy po 12 godzinie marszu musieliśmy zdobyć się na kolejne 3, aby dotrzeć do miejsca gdzie poza tym że można, fizycznie dałoby się rozbić namiot. Całe kilometry kamienistego płaskowyżu po prostu uniemożliwia wygodny nocleg :).

W każdym razie ruszamy! Mijamy gościnne progi schroniska Rondvassbu i decydujemy się na trasę prowadzącą przez dwa przepiękne dwutysięczniki Vinjerondan (2044) oraz Rondslottet (2178). Potem czeka nas zejście w dolinę Langglupdalen, tam o godzinie 2 – 3 nad ranem rozbijemy namiot i zakończymy pierwszy dzień wędrówki.

To nawet dobrze że linie lotnicze Rayan Air wymuszają maksymalnie 15 kg bagażu na człowieka. Dzięki temu pakowaliśmy się rozsądnie i nasze plecaki mimo że nie najlżejsze (to pierwszy dzień wędrówki, także zapasy jedzenia mamy właściwie nienaruszone) umożliwiają nam w miarę swobodną wspinaczkę. Poziom trudności wybranej przez nas drogi jest porównywalny z turystyczną drogą w Tatrach. Miejscami jest to wejście na Granaty, miejscami Orla Perć. Jedyne czym się różnią to, to że odległości do pokonania są nieporównywalnie większe. To nawet dobrze że w tym okresie słońce w Norwegii zachodzi dosyć opornie. Na szczycie Rondslottet lądujemy dopiero około północy, z tego miejsca czeka nas jeszcze kilka godzin mozolnego zejścia po niezbyt przyjaźnie omszonych, na szczęście suchych kamieniach w dolinę.

Szczerze mówiąc braliśmy pod uwagę nocleg pod szczytem. To nawet dobrze że zdecydowaliśmy się iść dalej, w rozbitym w końcu w dolinie namiocie spędzamy kolejne 30 godzin podczas których nieustannie pada deszcz. Wolimy nie myśleć jak wyglądałoby nasze zejście ze szczytu po tych samych kamieniach, tyle że mokrych i w potokach deszczu.

Ogromny urok norweskich bezkresów polega na tym że podczas kilkudniowej wędrówki właściwie nie spotykamy ludzi. Szlaki są wprawdzie oznaczone (oznaczenie które dla nas wygląda jak ogromna akcja marketingowa T-mobile – patrz zdjęcie), jednak nikomu nie robi różnicy czy będziesz szedł szlakiem, czy wyznaczysz własny. W górach przebywasz na własną odpowiedzialność i to do Ciebie należy odpowiednia ocena swoich możliwości fizycznych i psychicznych. Nikogo specjalnie nie zachęcam do powtarzania naszej trasy z tego dnia. Jest to oczywiście wykonalne, jednak trzeba przyznać że mieliśmy sporo szczęścia zwłaszcza jeżeli chodzi o pogodę. Przez te naście godzin wędrówki i chwilami wspinaczki, nie spadła ani jedna kropla deszczu, co w tym terenie oznacza po prostu dziki fart.

Po 30 godzinach w namiocie, wypoczęci aż zanadto i ponownie zmęczeni leżeniem w klaustrofobicznie małym (już nie przytulnym) namiocie czekamy na jakąkolwiek przerwę w deszczu. W konsekwencji na kolejny odcinek drogi ruszamy w okolicach 5 rano. Fizyczny czas naprawdę przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie. Od tej chwili będziemy rozbijać namiot kiedy poczujemy zmęczenie, lub zmuszeni deszczem i będziemy ruszać w drogę jak tylko poczujemy się wypoczęci.

Nasza trasa wiedzie wzdłuż Langglupdalen, a następnie Bergedalen. Idziemy cały czas wzdłuż malowniczych górskich strumieni, po prawej stronie mając szczyty Digerronde, Midronden oraz Hogronden. Ponieważ pogoda faktycznie jest w kratkę, bierzemy pod uwagę przenocowanie w schronisku Doralseter, jednak kiedy tam docieramy okazuje się że schronisko zostanie otwarte dopiero następnego dnia wraz z oficjalnym początkiem sezonu turystycznego. Tu po raz pierwszy (i ostatni) podczas naszego pobytu w Norwegii trafiamy na problemy z porozumieniem się po angielsku, nie udaje nam się uzyskać żadnych praktycznych informacji, ani przekonać (na migi) właścicieli abyśmy mogli przenocować pod dachem mimo że sezon turystyczny jeszcze się nie zaczął.

Trochę zrezygnowani rozbijamy namiot, robimy sobie dobry obiad i po krótkiej drzemce postanawiamy…ruszyć dalej. Idziemy przełęczą Doralsglupen wciśniętą między dwa szczyty o wysokości około 1700 metrów. Muszę przyznać że w całej historii trekkingu jest to miejsce które odbiło się na mnie mocnym piętnem. Zaraz ponad schroniskiem startuje ścieżyna którą podchodzi się kilkaset metrów w górę wzdłuż bardzo malowniczych mchów i górskiego strumienia. Następnie krajobraz zmienia się drastycznie i przez kolejne 3 godziny droga wiedzie nieskończenie długim trawersem przez skalisty kanion, porośnięty charakterystycznym czarnym mchem, pośród zamykających się nad głową osuwisk skalnych. Każdy krok odbija się echem gdzieś nad głową i niech miarą naszego skupienia będzie, że przez te kilka godzin nie odezwaliśmy się do siebie z Wojtkiem ani słowem. Trasę pokonywaliśmy w nieustającej mżawce, co nie ułatwiało spawy, miejscami przechodziliśmy przez mało zachęcające płyty śnieżne (raz nawet udało mi się prawie zjechać Wojtkowi na głowę, a właściwie zjechać, ale prawie na głowę). Jeżeli faktycznie miarą kawalera jest to jak łapie swoją damę, to Wojtek złapał mnie na szczęście skutecznie i to mi wystarcza, mniejsza o grację.

Z ulgą powitaliśmy koniec doliny. Wrażenie jest tym bardzie niesamowite że w Rondone po przejściu Doralsglupen, przez nas zwanej na własne potrzeby Morią, otwiera się zupełnie inny górski świat. Świat zielonych połonin, brzozowych zagajników i ukwieconych łąk. Może to ostatnie to troszkę przesada, ale kwiatki były, gdzieniegdzie.

W jednym z brzozowych zagajników nad brzegiem rzeki Haverdalsae rozbijamy się obozem i po raz pierwszy podczas naszej wyprawy udaje nam się rozpalić ognisko. Suszymy buty i ciuchy, gratulując sobie nawzajem dobrze spakowanego sprzętu.

O tym że to nawet dobrze że Rayan ma takie a nie inne wymogi dotyczące bagażu już pisałam, konsekwencje tego faktu są między innymi takie, że jako maniacy sprzętu górskiego (tak, tak jesteśmy maniakami i nie wstydzimy się tego) postanowiliśmy sprawdzić kilka rozwiązań, z którymi wcześniej nie mieliśmy do czynienia.

Rzeczy które się sprawdziły i których już nigdy nie wyjmiemy z plecaka:

Bluzy z Powerstretchu – nasze firmy Kwark – model z kapturem i łapkami. Trzymają komfort nawet kiedy są wilgotne, szybko odparowują wodę, nie śmierdzą (za bardzo) mimo długiego i intensywnego używania. Dla mne – wiecznego zmarżlaka w ręce, łapki są rozwiązaniem idealnym. To takie rękawiczki których naprawdę nie da się zgubić.

Legginsy z Powerstretchu – także Kwark – idealne na chłodniejsze dni, wyrzekłam się dla nich nawet moich ulubionych spodni w kratkę firmy RoejOice, które mimo że super wygodne, nie dają takiego komfortu temperaturowego no i nie chcą aż tak szybko wysychać.

Bluzy Catalyst Hoody Under Armour z kapturem i długim rękawem. Super oddychająca i super lekka, idealna do długiego marszu z plecakiem, szybkoschnąca.

Sporki – mała rzecz a cieszy J Lekkie sztućce polikarbonowe, nie ważą nic (16g) i przetrwały mimo mieszania nimi rozgrzanego tłuszczu i podsmażanej cebulki. Nie do końca chciało nam się w to wierzyć ale Sporki są odporne na wysoką temperaturę. Ostatni argument (nie dla każdego istotny) - ładny to gadżet J

Potwierdziliśmy też – od następnego wyjazdu wymieniamy nasze historyczne Gore-Texy na lżejsze rozwiązania – obstawiliśmy już czarnego konia tej gonitwy - kurtki firmy Montane.

Kolejny dzień przynosi nam dwie niespodzianki, piękną pogodę i bardzo sympatyczną i/bo jedyną na szlaku parę turystów z Niemiec. Spotykamy ich na Gravhoe, skąd oni zmierzają do „Morii”, a my na pierwszy luksusowy nocleg do schroniska Grimdalshytta.

Z całą odpowiedzialnością mogę powiedzieć że Grimdalshytta nas zachwyciło. Wielka w tym zasługa Gospodyni schroniska, niezmiernie gościnnej, sympatycznej i jak się okazało znającej w naszej ojczystej mowie wiele mówiące słowo – krowa. Schroniska DNT działają na podobnych zasadach jak nasze rodzime PTTK-i, tylko lepiej J.

Mają swoich sezonowych dzierżawców, którzy otrzymują stałą pensję za prowadzenie obiektu, cały dochód płynący ze sprzedaży łóżek trafia na konto DNT, natomiast z gastronomii i małych sklepików z pamiątkami i rzeczami pierwszej potrzeby – do dzierżawcy. Grimdalshytta to połączone szklanym łącznikiem dwa budynki. Stara część schroniska którą widać na zdjęciach, to sprowadzona w to miejsce i zrekonstruowana stara chata, z zachowanymi historycznymi elementami wnętrza. Stara część służy jako pokój dzienny, bawialnia i ciekawostka turystyczna. Regały pełne są książek i albumów dotyczących regionu, turystyki w Norwegii – większość jest co najmniej dwujęzyczna. Znajdziecie tam także mnóstwo gier planszowych oraz, co szczególnie nas urzekło, na stanie znalazła się nawet gitara!

Do Grimdalshytta trafiliśmy dzień po oficjalnym otwarciu sezonu turystycznego, nasza Gospodyni otworzyła schronisko dwa dni przed naszym przybyciem, w związku z tą matematyką nie mogliśmy się nadziwić koronkowym obrusikom, kwiatkom w doniczkach, na oknach i stołach oraz niesamowicie dobremu obiadkowi.

Wstał kolejny dzień i nastała dla nas pora powrotu z gór do Oslo. Ponieważ pogoda nadal realizowała swój plan bycia w kratkę, postanowiliśmy zamiast górami,zachęcającym do wędrówki szutrem mając cichą nadzieję na przypadkowego stopa. Zmierzaliśmy do pierwszej miejscowości, z której mieliśmy nadzieję złapać jakiś transport w stronę Oslo – Dovre. W najgorszym wypadku czekało nas kilkanaście km marszu. W drugiej godzinie wędrówki minął nas ten jeden, jedyny samochód, którym wraz z przemiłą starszą parą dotarliśmy do Dovre.

Tu po raz drugi padliśmy ofiarą zbyt dobrze zorganizowanych Norwegów. Ze względu na rozpoczęty już sezon turystyczny i zakończony rok szkolny przez Dovre przestały jeździć jakiekolwiek autobusy. Ponieważ jest to mówiąc delikatnie miasteczko w bok od szosy, autostrada E6 mija je o kilka km, po raz drugi skorzystaliśmy z przypadkowo przejeżdżającej taksówki, którą dojechaliśmy kilkanaście km do Dombas - pierwszego autobusowego i kolejowego węzła komunikacyjnego. Zgodnie z zasadą to nawet dobrze, że..złapaliśmy z Dombas ostatni pociąg do Oslo, w którym wylądowaliśmy koło 21:00.

Nocleg w Oslo znaleźliśmy w Anker Hostel. Dwa wcześniej wytypowane adresy z przewodnika Pascala okazały się niestety nieaktualne. Nasz praktyczny przewodnik pochodzi z 2007 roku więc ryzyko było wkalkulowane J. Anker to chyba największy Hostel w Oslo. Z pewnością nie jest to najbardziej romantyczne miejsce noclegowe, tym bardziej że ze względu na brak rezerwacji wylądowaliśmy w Dormie, czyli w bloku przypominającym bardzo przeludniony i kiepsko wietrzony akademik. Jedną noc można się przemęczyć, zwłaszcza po luksusach malutkiego namiociku J. Pokoje mają swoje łazienki z prysznicem i mały aneks kuchenny. Plusem jest to że po jednej nocy można w Anker zostawić cały swój bagaż na cały dzień bez dodatkowych opłat i odebrać go o dowolnej godzinie, nawet w środku nocy. Biorąc pod uwagę że nasz ostatni dzień w Oslo był też całym dniem oczekiwania na autobus na lotnisko, który wyruszał z Oslo S o 3 rano, brak bagażu był nam naprawdę na rękę.

W Anker można też na miejscu kupić bardzo praktyczne Oslo Card. Kartę turystyczną ważną 24 godziny (także 48 lub 72 w zależności od potrzeb). Z Oslo Card (cena 200 koron – czyli 100 pln za osobę) można wejść bez dodatkowych opłat do właściwie wszystkich ważniejszych muzeów w mieście, poruszać się cała komunikacją miejską w tym promami (!) również bez dodatkowych opłat, poza tym karta uprawnia do zniżek w Hostelach a także w sieciowych restauracjach, przy wynajmie rowerów itp.

Przyznajemy się z Wojciechem że niezbyt z nas muzealne typy, no z Wojtka bardziej z racji wieku muzealny eksponat. Trzeba jednak Norwegom przyznać że potrafią przekazywać wiedzę. Norweskie muzea to w gruncie rzeczy bardziej prezentacje multimedialne na ciekawe tematy. Zwiedzanie nie przypomina w niczym chodzenia w miękkich kapciach od gabloty do gabloty.

Swoją podróż rozpoczęliśmy od przeprawy promowej na półwysep Bygdoy gdzie odwiedziliśmy muzeum Kon – Tiki. Jeżeli nie słyszeliście nigdy o Thorze Heyerdalu – zachęcam do lektury: www.kon-tiki.no. W muzeum stoi oryginalna tratwa Kon – Tiki na Której Heyerdal przepłynął Pacyfik w 1947 roku. Można zobaczyć wiele materiałów multimedialnych, w tym fragmenty filmu z podróży na tratwie z 47 roku. Zobaczcie sami:

Nasz kolejny przystanek to Muzeum Framm – najsłynniejszego statku w historii Norwegii. Statku na którym pływali Fridtjof Nansen oraz Roald Amundsen. W wielkim hangarze stoi Framm, którego można dotknąć, wejść na pokład, zajrzeć wszędzie od maszynowni po koło sterowe. Robi wrażenie.

Norsk Folkemuseum, to podróż przez wszystkie epoki życia w Norwegii. Na jednym ogromnym obszarze umieszczone są na linii czasu charakterystyczne Stavkirke, drewniane domy czasów Wikingów, aż po stację benzynową z lat 60-tych, aptekę, bank i winiarnie. Mimo dopiero rozpoczętego sezonu turystycznego w oknach domów rosną pelargonie, w ogródkach szczypiorek, a na łąkach pasą się krowy. Ponad to w każdej chałupie znajdzie się człowiek w stroju z epoki który w trzech językach opowie Ci gdzie się znajdujesz, poczęstuje naparem ziołowym z paleniska lub poczęstuje wypiekiem.

Cały dzień błądziliśmy po muzeach, uliczkach i zakamarkach Oslo. Najwięcej czasu spędziliśmy jednak na dachu Opery, która zachwyciła nas pod każdym kątem. Jako rozwiązanie architektoniczne oraz kultowe miejsce spotkań. Jest to jedno z miejsc, jakie można znaleźć w stolicach europejskich, jednocześnie nowoczesne i tętniące życiem, gdzie wystarczy siedzieć i patrzeć, aby trochę bardziej zrozumieć ducha obcego miasta.

Koło północy odebraliśmy nasze leciutkie już plecaki z Anker i pojechaliśmy na Oslo S, gdzie wmieszaliśmy się w tłum podróżnych czekających na pierwsze autobusy. Na zakończenie ciekawostka, na dworcu autobusowym można siedzieć o dowolnej porze i dowolnie długo, nie wolno jednak zasnąć. Kiedy tylko któryś z podróżnych zasypia, od razu pojawia się strażnik, który grzecznie ale stanowczo przypomina o panujących zasadach. Do trzeciej rano graliśmy w statki i oglądaliśmy zdjęcia zrobione podczas wyjazdu.

Na pewno wrócimy do Norwegii, tym razem odkryć daleką północ.

Norwegia - tak(k)!

Więcej zdjęć znajdziecie Tutaj.

XXXIII Jesienne Bacowanie na Jasieniu (21-23.X.2011) - impreza pod patronatem Strefy Gór.

2011-09-20T06:15:00.000-07:00

Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich w Katowicach zaprasza Was Koleżanki i Koledzy na XXXIII rajd Górski „Jesienne Bacowanie” na Jasieniu. Jest to impreza cykliczna odbywająca się co roku w październiku w szałasie na Polanie Skalne pod Jasieniem. Rajd zawsze organizowany jest przez aktualnych kursantów Kursu Przewodnickiego, pod nadzorem licencjonowanych przewodników i Zarządu SKPB Katowice. Wydarzenie składa się z dwóch części. Pierwsza to oczywiście wędrówka jedną z kilku zaproponowanych tras, druga to wspólna zabawa na mecie rajdu.

W tym roku bacowanie odbędzie się w klimacie górskiego PRL-u:) W związku z tym wskazane jest górskie wyposażenie z lat 70-ych. Przekonajcie się na własnej skórze jak chodziło się po górach gdy nie było jeszcze gore – texowych kurtek, tytanowych naczyń, butów na Vibramie, plecaków z pasami biodrowymi a termosy się tłukły bo miały szklane wkłady:) Za najciekawsze atrybuty przewidziano nagrody! Na mecie przewidziano ciepły posiłek w klimacie PRL-u czyli pyszny bigos, konkursy z atrakcyjnymi nagrodami i zabawę przy dźwiękach muzyki gościa specjalnego – zespołu Siudma Góra. Program tegorocznego zjazdu przewiduje wykonanie 300% normy dobrej zabawy, jednak bez Waszej pomocy się nie uda! Pomożecie?:)

Koordynator rajdu: Marek Karweta, tel. 668 842 377, e-mail: m.karweta@gmail.com

Góry z dzieckiem dla każdego.

2011-09-19T12:59:00.000-07:00

Podczas Przeglądu Filmów Górskich w Lądku Zdroju będziecie mogli posłuchać o podróżach po świecie z małymi dziećmi. Z najmłodszymi podróżnikami odwiedzimy między innymi Nową Zelandię, Chiny czy Oman - miejsca egzotyczne, odległe i nie zawsze dla każdego dostępne. A przygoda czeka na nas tuż za rogiem czy zakrętem. Wystarczy wziąć pociechę do nosidełka, chusty czy ostatecznie wózka, dobrze zaplanować trasę (adekwatnie do „środka transportu” dziecka) i ruszyć w polskie góry! Piękne, łatwo dostępne, z dobrą bazą noclegową, wieloma idealnymi trasami dla naszych pociech. Mimo iż cele nieodległe to zaręczam, że przygód będzie co niemiara! Uwierzcie, w terenie, zwykłe przewijanie może dostarczyć wielu niezapomnianych atrakcji;)

Jak zapewniają organizatorzy Przeglądu Filmów Górskich w Lądku Zdroju można łączyć rodzicielstwo z przygodami i podróżami. Narodziny potomka to naprawdę nie koniec wyjazdów i wędrowania po górach. Najlepiej przekonać się o tym na własnej, i dziecka, skórze;) Nie trzeba zaraz lecieć na koniec świata. Podróż z dzieckiem, nawet w dobrze nam znane rejony, pozwoli spojrzeć na nie z innej perspektywy, odkryć wiele miejsc na nowo. Polecam Króliczka Wędrowniczka a dla tych, którzy obawiają się ruszyć z dzieckiem w góry, a do Lądka nie będą w stanie przybyć, już niedługo (oczywiście po dokształceniu się na lądeckich warsztatach;) ) garść praktycznych porad „na początek”.

Łukasz Rogala.

Podróżowanie z dziećmi - warsztaty, pokazy i porady w Lądku Zdroju.

2011-09-18T04:58:00.000-07:00

W trakcie Przeglądu Filmów Górskich w Lądku Zdroju (20-25 września) odbędą się specjalne pokazy i warsztaty o rodzicach i z rodzicami podróżującymi po świecie z małymi dziećmi. Takich spotkań jeszcze w Polsce nie było! Szczegółowy program na www.przeglad.ladek.pl

Kiedyś wydawało się, że pojawienie się na świecie potomka oznacza zakończenie pewnego etapu życia związanego z przygodą, wyjazdami, podróżami a rozpoczęcie nowego związanego z kupkami, zupkami i tym podobnymi atrakcjami. Całe szczęście okazało się, że jednak można połączyć jedno z drugim.

I o tym właśnie są Spotkania Młodych Podróżników czyli "Króliczek Wędrowniczek". O podróżowaniu w różne dziwne miejsca z dzieckiem jako pełnoprawnym uczestnikiem wyprawy. Będzie czas i miejsce na wymianę doświadczeń, zainspirowanie się nowym kierunkiem i zwyczajny odpoczynek.

Dlaczego "Króliczek Wędrowniczek"?

Otóż Iwo Sokołowski z tytułowym króliczkiem nie rozstawał się na krok. Przypadkowe zostawienie króliczka w przedszkolu powodowało konieczność natychmiastowego powrotu. Z czasem króliczek zrobił się tak ważny, że miał na etacie sobowtóra, co nieco łagodziło sytuacje ekstremalne...

A chcąc nie chcąc króliczek również został podróżnikiem....

Zapraszamy bardzo serdecznie, nie tylko rodziców oczywiście.

3000 MIL DO MAROKA

(Anna i Marcin Szymczakowie)

To nie był prosty wybór. Zbuntowany 3-latek, trochę ograniczony budżet i dwa miesiące wolnego. Bałkany wydały nam się zbyt turystyczne, Turcja za gorąca, a że bardzo chcieliśmy powędrować po górach wybór padł początkowo na Pireneje. Z czasem okazało się jednak, że Europa zrobiła się dla naszej trójki trochę za ciasna. Nasze oczy skierowały się więc ku Maroku... Kraj ten pokazał nam swe dwa oblicza – niesłychanie turystyczny Marakesz, ale też zagubione wioski w górach Atlasu, bezkresne wydmy Erg Chebi, czy sztormowe wybrzeże Atlantyku w pobliżu Sidi Ifni. Dwa miesiące spędziliśmy bardzo aktywnie – przemierzając 13500 kilometrów nierzadko w prawie 50 stopniowym upale...

NAMIBIA - 9000 KM AFRYKAŃSKIEJ PRZYGODY

(Anna Olej-Kobus i Krzysztof Kobus)

Podróż do Namibii była spełnieniem naszych marzeń o odwiedzeniu tego niezwykłego kraju. Podczas sześciu tygodni z naszymi synkami Michasiem (3 latka) i Stasiem (2 latka) przejechaliśmy 9000 kilometrów odkrywając różnorodne oblicza Namibii. Między pomarańczowymi wydmami pustyni Namib szukaliśmy wody i wschodu słońca, odkryliśmy kto mieszka w piasku i ile lat mają najstarsze rośliny. Podczas pokazu dowiemy się co łączy ciemnoskóre damy Herero w wiktoriańskich sukniach z ich półnagimi siostrami, w Etoszy przeżyjemy ekscytujące polowanie lwów na zebry i zostaniemy otoczeni przez stado słoni, zaś Buszmeni zdradzą nam tajniki przetrwania na pustyni Kalahari.

ŁOMATKO ŁOMAN! (Karolina Szamborska i Maciej Sokołowski)

Oman to jedyny kraj na literę „O“. I na tym w zasadzie powszechna wiedza o Omanie się kończy. A to fantastyczny kraj, chyba najlepszy do pierwszego spotkania z islamem. W zasadzie, nieodkrycie przez masową turystykę sprawia, że zwiedzanie jest pełne autentycznych doznań, a nie trawieniem turystycznej masowej papki. Ma wszystko co porządny kraj mieć powinien – piękne wybrzeże, wysokie góry no i... duża piaskownicę – taką zajmującą ¾ powierzchni kraju. A skoro już o dzieciach mowa – to także kraj bardzo bezpieczny. Nie spotkała nas żadna, nawet budząca tylko cień wątpliwości, sytuacja.

Wraz z niespełna trzyletnim Iwem przemierzyliśmy Oman z północy na południe i ze wschodu na zachód.

HOP!... AROUND NOWA ZELANDIA (Beata, Błażej, Berenika i Bernard Kotełko)

Zapraszamy na prezentację opowiadającą o nowozelandzkim etapie rodzinnej podróży z plecakami i dzieciakami dookoła świata - hoparoundtheglobe.com- którą zakończyliśmy rok temu. Opowiemy trochę o naszej podróży (czyli jak się wybrać z dziećmi na rok dookoła świata, jak zaplanować trasę, jak uczyć dzieci w drodze), ale przede wszystkim pokażemy piękno tego odległego zakątku globu, gdzie przebywaliśmy 6 tygodni przemierzając ponad 6 tysięcy kilometrów i robiąc tysiące zdjęć. Szukaliśmy gór, natury, widoków, przygód oraz śladów Władcy Pierścieni. Opowiemy też i pokażemy na zdjęciach jak naprawdę przecudne miejsca i widoki może tam znaleźć każdy turysta – ten podróżujący z dziećmi lub bez.

BABYCAMINO - OD WIETRZNEGO CABO DA ROCA PO CISZĘ BAJKAŁU (Jola i Jarek Kania)

Ile bagażu potrzebuje podróżująca 8-miesięczna dziewczynka, a ile jej rodzice? Czy z małym dzieckiem można nocować w remizie? Dlaczego warto mieć blond włosy w Portugalii i czemu w Moskwie trudno spotkać kogoś z dziecięcym wózkiem? Podróżując z małym dzieckiem otwiera się przed nami zupełnie nowa rzeczywistość, której nie dostrzegamy podróżując w „dorosły sposób”. Jola i Jarek Kania realizując projekt BabyCamino spełniają swoje marzenia świetnie się przy tym bawiąc z całą swoją rodziną.

PARKI NARODOWE USA - PIERWSZE KROKI W YOSEMITE (Agnieszka i Łukasz Wroczyńscy)

Do Parków Narodowych USA wyruszyliśmy dzień po pierwszych urodzinach Mateuszka, z przyjaciółmi i Jasiem, starszym o trzy miesiące kolegą synka. W planach mieliśmy podróż po zachodnim wybrzeżu Stanów – jak najwięcej pieszo, na szlaku i pod namiotem. W wulkanicznym Yellowstone rodziców zachwyciły gorące źródła i inne zjawiska geotermalne, a w Grand Teton – granitowe czterotysięczniki. Chłopcy natomiast w obu Parkach najchętniej zajmowali się wrzucaniem kamyków do górskich strumieni. Wakacje zakończyliśmy kilkudniową wędrówką przez Park Yosemite, gdzie pod słynnymi ścianami El Capitan i Half Dome, w krainie gór, wodospadów i gigantycznych sekwoi, Mateuszek postawił swoje pierwsze w życiu, samodzielne kroki.

MAŁY TYBET - Z MAŁYM DZIECKIEM (Iwona i Jurek Maronowscy)

Ladakh - kraina nad Indusem, pełna pięciotysięcznych przełęczy na zachodnim krańcu Himalajów. To tu najlepiej zachowała się kultura Tybetu, i najwięcej jest pięknych klasztorów. Wybierzemy się na pieszą wędrówkę przez pustynne góry z dwoma osiołkami i 2,5 roczną Zosią w nosidełku, pod parasolką, docierając do niezwykłych wiosek, w których czas zatrzymał się przed kilkuset laty, a my nieśpiesznie smakowaliśmy każdą chwilę. Obecność małej Zosi pomaga zaznajomić się z niezwykłymi mieszkańcami tej krainy i otwiera nam wiele drzwi, które dla innych, spieszących się wędrowców pozostają zamknięte.

JUNNAN - NA POŁUDNIE OD CHMUR (Sylwia i Marek Kulczykowie)

Chiny budują autostrady w Europie, Chiny wykupują Afrykę, Chiny trują świat i zalewają nas zabawkami z kocim włosiem, ale tak naprawdę, jaki jest ten odległy, znany z gazet kraj? Ciekawość pchnęła nas do górzystego Junnanu, może przez sentyment do dobrej herbaty?

Podróżowaliśmy w pełnym rodzinnym składzie – z dziesięcioletnim Stasiem i siedmioletnim Wojtkiem. Dzięki nim dogłębnie poznaliśmy zawiłości zniżek transportowych, hucznie świętowaliśmy dzień Dzień Dziecka i dowiedzieliśmy się co nieco o realiach chińskiej szkoły. Było zaskakująco, było ładnie, jest co wspominać. I ku własnemu zdumieniu mamy coraz większą ochotę tam wrócić. Ciekawe, co na to chłopcy?

FERIE NA RÓWNIKU - EKWADOR, KOLUMBIA I WYSPY GALAPAGOS (Agnieszka i Sławomir Bieniek)

Relacja z dwóch wypraw rodzinnych (zrealizowanych w latach 2009 i 2011) wraz z dziećmi w równikowe zakątki północno-zachodniej części Ameryki Południowej. W 2009r. Agnieszka i Sławek odwiedzili z półtorarocznym wówczas Filipkiem i 10-letnim Andrzejkiem Ekwador i Wyspy Galapagos odbywając podróż: po stolicy Ekwadoru- Quito, pod Pomnik Środka Świata, przez amazońską dżunglę, na indiański targ w Otavalo oraz placówki polskich misjonarzy w Tulkan i Santo Domingo, na szczyty lub zbocza wulkanów: Pichincha, Pululaua i Cotopaxi oraz na osławione przez Karola Darwina i jego teorię ewolucji, pełne unikalnej fauny i flory Wyspy Żółwie.

RODZINNE PODRÓŻOWANIE - Warsztat dla rodziców (Anna Olej-Kobus i Krzysztof Kobus)

Po co podróżować z dziećmi? Co i w co spakować? Jak ułożyć program wyjazdu i co zrobić gdy dziecko ma inne plany zwiedzania? Czym nakarmić głodomorka i jak uniknąć chorób tropikalnych? Przed wyjazdem rodzice mają dziesiątki pytań i wątpliwości. Podczas półtoragodzinnego spotkania podzielimy się naszymi doświadczeniami oraz porozmawiamy o tym jak przygotować się do wyjazdu, by stał się on wspaniałą rodzinną przygodą.

GÓRSKIE WĘDRÓWKI Z DZIECKIEM - Warsztat dla rodziców (Anna i Marcin Szymczakowie)

Górskie wędrówki od zawsze były naszą wspólną pasją. Gdy na świat przyszła Iga postanowiliśmy pokazać jej piękno gór. Od pierwszych miesięcy życia zabieraliśmy ją na szlak. Na początku w pobliskie Bieszczady i Tatry, a później w odleglejsze nieznane nam dotąd rejony świata. Podczas tych wyjazdów najważniejsze było dla nas bezpieczeństwo i wygoda naszego dziecka. Iga ma dzisiaj cztery lata, a wędrowała już po Alpach, Pirenejach, hiszpańskiej Sierra Nevada i marokańskim Atlasie, a także po górach Omanu, Rumunii i Nowej Zelandii. Uwielbia w ten sposób spędzać czas z rodzicami, a my cieszymy się, że zaszczepiliśmy w niej miłość do gór.

Podczas warsztatów chcielibyśmy podzielić się naszymi doświadczeniami w wędrowaniu z dzieckiem w różnym wieku, latem i zimą oraz w różnych typach gór.

Wyruszmy więc razem na szlak!

OPRÓCZ WARSZTATÓW zapraszamy na POKAZY SPECJALNIE DLA DZIECI.

Szczegółowy program na stronie festiwalu.

Sprzątanie Świata - Polska 2011.

2011-09-15T05:15:00.000-07:00

Zapraszamy Was do wzięcia udziału w akcji związanej z dorocznym Sprzątaniem Świata, które zaczyna się już w nadchodzący weekend (16-18 wrzesnia 2011) w tym roku pod hasłem "Lasy to życie - chrońmy je". Zachęcamy wszystkich do włączenia się do akcji i do pozbierania śmieci na szlaku podczas weekendowych wycieczek w góry (i nie tylko!)

Wszystkie osoby które przyślą nam zdjęcie ze swojej akcji Sprzątania Świata uhonorujemy specjalnym stałym "zielonym" rabatem wysokości 10% na wszystkie produkty nie objęte promocja w sklepie internetowym strefa gór!

Zdjęcia można wysyłać do końc września na adres: redakcja@strefagor.pl.

Zapraszamy Was do współtworzena galerii Posprzątaj Nasz Świat!

*rabat nie łączy się z innymi rabatami przyznanymi użytkownikom sklepie Strefa Gór (strefagor.pl)

**Zdjęcia nadesłane przez Uczestników akcji Sprzątanie Świata nie podlegają zwrotowi. Uczestnik jednocześnie oświadcza, iż przysługują mu autorskie i majątkowe prawa do wykonanych zdjęć, które nie są ograniczone na rzecz osób trzecich. Uczestnik oświadcza również, iż zdjęcia nie naruszają praw i uczuć osób trzecich. Za treść zdjęcia całkowitą odpowiedzialność ponosi uczestnik.

Dom w górach. Schronisko na Markowych Szczawinach wczoraj, dziś, jutro. Konrad Połtorzecki.

2011-09-07T02:40:00.000-07:00

Babia Góra zwana Królową Beskidów i Matką Niepogody, ze względu na swoje wyjątkowe walory przyrodnicze, od wieków przyciągała rzesze turystów. To u jej stóp, w 1906 roku, zostało oddane do użytku turystów pierwsze polskie schronisko górskie w Beskidach. Schronisko na Markowych Szczawinach, które na przestrzeni lat ulegało stopniowym modernizacjom i przebudowom, urosło do rangi symbolu walki o polskość Beskidów. Było obiektem charakteryzującym się wyjątkowym klimatem drewnianej góralskiej chaty, idealnie komponującym się z otaczającym go krajobrazem. Niestety w ciągu ostatnich kilku lat w zupełnie innym świetle prezentuje się Schronisko im. dr Hugona Zapałowicza. Zapewne większość z osób, które interesują się pieszą turystyką górską, słyszała o budowie nowego obiektu na Markowych Szczawinach. Dla wielu z nich rozbiórka kultowego schroniska była niczym barbarzyństwo, a nowowybudowany obiekt, mówiąc bardzo delikatnie, to zupełnie nieudana i nieprzemyślana inwestycja. Aby przyjrzeć się losom schroniska wzbudzającego wiele kontrowersji w środowisku osób zawodowo związanych z górami jak i przeciętnych turystów, zapraszam do podróży w czasie, która przybliży nam burzliwe dzieje babiogórskiej turystyki.

Nowy budynek schroniska na Markowych Szczawinach (fot. K. Połtorzecki).

Ponad sto lat temu, w 1903 roku, wybitny niemiecki architekt Wilhelm Schlesinger na zlecenie niemieckiej organizacji turystycznej Beskiden Verein rozpoczął prace nad projektem budowy schroniska górskiego tuż pod szczytem Babiej Góry. Projektowany obiekt miał znajdować się na południowym stoku Królowej Beskidów, kilkadziesiąt metrów poniżej bardzo wydajnego źródła, które miało zaopatrywać schronisko w krystalicznie czystą wodę. Po zatwierdzeniu projektu i lokalizacji miejsca budowy przystąpiono do prowadzonych w bardzo szybkim tempie prac budowlanych. Do budowy wykorzystywano miejscowe materiały budowlane, czyli bloki skalne z piaskowca oraz drewniane belki, które były transportowane końmi z położonej nieopodal Polhory, malowniczej orawskiej miejscowości. Prace związane z budową schroniska trwały niespełna rok czasu. Do oficjalnego otwarcia obiektu doszło 11 czerwca 1905 roku. W tym czasie schronisko dysponowało 30 miejscami noclegowymi i już od początku funkcjonowania cieszyło się dużą popularnością wśród turystów. Było nadzwyczaj dobrze wyposażone, jak na ówczesne czasy. Posiadało instalację odgromową, a na parterze mieściła się biblioteczka i apteczka, które były dostępne dla wszystkich odwiedzających to miejsce osób. Obok schroniska znajdowała się stacja meteorologiczna zbierająca dane o aktualnych warunkach atmosferycznych.

Po lewej dawne schronisko Beskidenverein na Babiej Górze, po prawej jego ruiny. Źródło: www.e-zawoja.pl

Oczywiście w schronisku gościło wielu Polaków, wśród których taka forma działalności niemieckiej organizacji turystycznej, była jednoznacznie interpretowana, jako wynikająca z przesłanek politycznych, germanizacja Beskidów i chęć kontroli ruchu turystycznego w tym obszarze. Warto w tym miejscu przytoczyć fragment listu jaki do Wydziału Towarzystwa Tatrzańskiego, w maju 1906 roku, a wiec w niespełna rok po otwarciu niemieckiego schroniska na Babiej Górze, wystosował dr Hugo Zapałowicz : „Potrzeba zbudowania schroniska, które będzie widomym symbolem naszej działalności, hasłem ożywczym budzącym obojętnych z apatii i przypomni znowu Babią Górę szerszej publiczności, potrzeba ta odczuwalna od dziesiątek lat, konieczna wobec potężnego i zupełnym oskrzydleniem nam grożącego Beskiden Vereinu jest zbyt jasna, aby ją bliżej uzasadniać.”

Z przytoczonego fragmentu jednoznacznie wynika w jakim celu miało zostać wybudowane polskie schronisko górskie w masywie Babiej Góry. Sprawa budowy tego obiektu stała się niejako elementem walki o zachowanie własnej tożsamości, walki o polskość Beskidów. Inicjatorem budowy polskiego schroniska był dr Hugo Zapałowicz zwany słusznie „ojcem babiogórskiej turystyki”. Był on założycielem i jednocześnie pierwszym prezesem Oddziału Towarzystwa Tatrzańskiego w Makowie Podhalańskim. Do prac budowlanych przystąpiono z wielkim zapałem. Już w miesiąc po wystosowaniu zacytowanego listu przez dra Zapałowicza wyznaczono polanę Markowe Szczawiny na przyszłą lokalizację pierwszego polskiego schroniska w całych Beskidach, wg projektu Franciszka Rövera. Pracami budowlanymi, które trwały tylko 3 miesiące kierował cieśla Klemens Trybała. Uroczyste oddanie obiektu do użytku turystom nastąpiło 15 września 1906 roku, czyli w nieco ponad rok czasu od otwarcia niemieckiego schroniska na Babiej Górze. Oczywiście nowowybudowane schronisko na Markowych Szczawinach wymagało ciągłych prac wykończeniowych, które trwały do 1907 roku. Otwarcie „Babiogórskiego Schroniska” ,jak było nazywane, stało się motorem dla rozwoju polskiej turystyki górskiej. W pierwszych latach funkcjonowania obiekt przyjmował turystów głównie od 1 lipca do 30 września. Jeżeli ktoś planował nocleg w innym terminie, należało o tym wcześniej poinformować gospodarza schroniska. Nie zniechęcało to turystów, którzy licznie odwiedzali to miejsce, co potwierdza dwukrotnie większa, roczna frekwencja niż w schronisku niemieckim, wynosząca 1000 osób. Drewniany obiekt dysponował 41 miejscami noclegowymi, z czego 16 znajdowało się w pokojach pięcio i sześcioosobowych, a pozostałe 25 miejsc przewidziane były na siennikach. Spragnieni turyści mogli nabyć w schronisku chleb, nabiał i wędliny, ale także piwo, wino i wódkę, której na próżno szukać w obecnych menu schronisk.

Schronisko w roku 1906. Źródło: www.cotg.pttk.pl

Wraz z wybuchem I wojny światowej ruch turystyczny w schronisku drastycznie zmalał, a sam obiekt został zdewastowany i okradziony. Na szczęście, w 1919 roku, Kazimierz Sosnowski, autor pierwszego „Przewodnika po Beskidach Zachodnich” wydanego w 1914 roku, dzięki swojemu zapałowi i dobrej organizacji pracy doprowadził obiekt na Markowych Szczawinach do stanu użyteczności. Bardzo ważne dla samego schroniska były lata 20. XX wieku, kiedy to przeprowadzono wiele remontów i modernizacji. Do najważniejszych inwestycji należało wybudowanie obszernej jadalni, nowej kuchni, suszarni odzieży, biblioteczki, stacji meteorologicznej, a nawet ciemni fotograficznej. Takim wyposażeniem może się poszczycić niewiele schronisk górskich w obecnych czasach.

Schronisko w 1932 roku. Źródło: www.cotg.pttk.pl

Również w latach 30. obiekt został poddany kolejnym rozbudową, tak, że w 1938 roku schronisko dysponowało aż 93 miejscami noclegowymi, z czego 43 na łóżkach i 50 na siennikach. Podczas II wojny światowej obiekt początkowo przeszedł pod władanie Beskiden Verein, które oddało zarządzanie schroniskiem niemieckim władzom Generalnego Gubernatorstwa w Krakowie. W 1944 roku niejako w formie kary, za to, że obiekt był często odwiedzany przez polskich partyzantów, władze niemieckie postanowiły spalić schronisko. Jednakże dzięki ogromnym umiejętnościom dyplomatycznym ówczesnego gospodarza schroniska Rudolfa Wielgusa, ten czarny scenariusz nigdy się nie spełnił, a obiekt szczęśliwie doczekał końca wojny.

Wygląd schroniska w 1938 r. Źródło: www.e-zawoja.com

Tego losu nie podzieliło niemieckie schronisko na Babiej Górze, które w 1949 roku, w niewyjaśnionych okolicznościach strawił doszczętnie pożar. Jego ruiny, jesienią 1979 roku, decyzją dyrekcji Babiogórskiego Parku Narodowego zostały rozebrane, a pozostawione fundamenty są swoistą atrakcją turystyczną przypominającą burzliwe początki turystyki górskiej w Beskidach.

W 1966 roku obok schroniska im. dr Hugona Zapałowicza na Markowych Szczawinach decyzją Komisji Turystyki Górskiej Zarządu Głównego PTTK zostało wybudowane pierwsze w polskich górach Muzeum Turystyki Górskiej. Obiekt ten posiadający bezcenne zbiory pozwalające zapoznać się z niezwykłymi dziejami schroniska jak również babiogórskiej turystyki funkcjonuje po dzień dzisiejszy.

Niestety ponad stuletnie schronisko na Markowych Szczawinach będące cennym zabytkiem polskiej turystyki górskiej doczekało swego kresu wiosną 2007 roku, kiedy podjęto prace przy jego rozbiórce. Decyzję o podjęciu prac budowlanych ogłoszono 15 września 2006 roku, podczas obchodów 100-lecia schroniska. Wtedy też wmurowano kamień węgielny pod budowę nowego obiektu. Prace przy budowie schroniska trwały stosunkowo krótko, mimo iż prowadzone były w trudnych warunkach z racji lokalizacji obiektu na terenie Babiogórskiego Parku Narodowego. Podczas budowy, schronisko swoją działalność prowadziło w malutkiej goprówce, znajdującej się kilkadziesiąt metrów od placu budowy. Przybywający licznie turyści pod szczyt Królowej Beskidów mogli śledzić na bieżąco prace przy powstawaniu najmłodszego schroniska górskiego w Beskidzie Żywieckim. Wyłaniająca się bryła budynku zwiastowała, że będzie to obiekt równie dobrze wyposażony o wysokim standardzie jak schronisko na Hali Miziowej. Pierwszych turystów przyjęto już 20 listopada 2009 roku, a uroczystego poświęcenia schroniska dokonano 25 kwietnia 2010 roku.

Jeszcze przed oddaniem obiektu do użytku rozhulała się ogromna burza na forach dyskusyjnych traktujących o tematyce górskiej. Oskarżano władze PTTK oraz gospodarzy schroniska o to, że pozbawiają Babią Górę swojego charakterystycznego elementu, jakim było schronisko im. dr Hugona Zapałowicza. Moim zdaniem osobą która tak naprawdę wiedziała w jakim stanie było stare drewniane schronisko był śp. Edward Hudziak, wieloletni gospodarz tego obiektu, ratownik beskidzkiej grupy GOPR, działacz i przewodnik górski, który 18 stycznia 2011 roku zmarł podczas wyprawy w górach Ekwadoru. W jednym z wywiadów tak mówił : „Mój Boże – kultowe schronisko w polskich górach odejdzie do historii. Schronisko, w którym turystyki uczyło się tyle pokoleń młodzieży, zarówno z bliskich okolic jak i całej Polski. Wielki żal pozostanie w naszych sercach. Miejmy wszyscy nadzieję, żeby jego duch zamieszkał w nowym schronisku. Oby turyści czuli się w nim tak dobrze jak w starym, łącząc funkcję rozrywkowo – turystyczno - edukacyjne. (…). A stare ? No cóż, rozum mówi, że trzeba go rozebrać, ale serce boli, oj boli!”

Jak widać sam gospodarz schroniska obawiał się o los nowego obiektu. Doskonale zdawał sobie sprawę, że stare schronisko długo już nie będzie służyło turystom. Ponad stuletni obiekt, z racji upływu czasu musiał zostać zastąpiony nowym. Dlatego moim zdaniem głosy o tym, że rozbiórka starego schroniska nie była konieczna są nieuzasadnione. Odrębną kwestią pozostaje to, o czym mówi się tak szeroko w Internecie, krytykując nowy obiekt na Markowych Szczawinach, czyli tak zwany klimat miejsca. Schronisko to przecież nie tylko pusty dom, ale przecież to w głównej mierze, ludzie, którzy go tworzą, a więc zarówno turyści jak i gospodarze. Nawet najpiękniejsze drewniane schronisko projektu Witkacego, które prowadzone jest przez gospodarzy, którzy traktują turystów nie jak gości, tylko jak intruzów, z których trzeba wyciągnąć jak najwięcej pieniędzy, nie będzie przez nich lubiane. Podobnie ma się do turystów, jeśli będą traktować schronisko jak miejsce na udany melanż, a w efekcie izbę wytrzeźwień bądź pierwszy lepszy bufet, to nie ma możliwości, żeby taki obiekt posiadał wyjątkową atmosferę.

Nowe schronisko na Markowych Szczawinach to duży, murowany dwupiętrowy budynek, który dysponuje około 55 miejscami noclegowymi. Swoim wyglądem przypomina raczej pensjonat, czy hotel górski, niż schronisko. Ceny pokoi są zróżnicowane i kształtują się od 30 zł za nocleg w pokoju wieloosobowym (który może nawet pomieścić 15 osób), do 50 zł za nocleg w pokoju dwuosobowym z łazienką. Nie są to najniższe ceny, ale z racji tego, że jest to jedyny tego typu obiekt w masywie Babiej Góry, szczególnie w weekendy znalezienie miejsca bez wcześniejszej rezerwacji telefonicznej graniczy z cudem. Dla osób, które nie znajdą miejsca w pokojach jest przewidziany nocleg zastępczy tzw. „gleba”, za którą trzeba zapłacić najwięcej ze wszystkich obiektów w Beskidzie Żywieckim, bagatela 24 zł. Dla turystów, którzy chcą posilić się potrawami przygotowywanymi przez schroniskową kuchnię, czeka kolejny szok cenowy. Mimo iż na oficjalnej stronie internetowej schroniska można przeczytać taką informację: „W ofercie duży wybór dań barowych i obiadowych.

Ceny ? wszędzie na świecie ceny w schroniskach są dużo większe niż na dole. U nas jest inaczej. Można najeść się do syta za rozsądną cenę.” z przykrością muszę stwierdzić, że wspomnianych rozsądnych cen nie znalazłem w menu schroniska, a porcją 6 pierogów odgrzanych w mikrofalówce za 12 zł, choć muszę przyznać, że smacznych, można co najwyżej podrażnić żołądek. Taka sytuacja jest oczywiście zrozumiała, mikrofalówki w schroniskach to norma, są i będą, wynika to z racji tego jak trudno jest przygotować szybko ciepłą potrawę, dla turystów, którzy niejednokrotnie odwiedzają schronisko tylko na kilkadziesiąt minut, robiąc sobie krótką przerwę w całodziennym marszu. Wybór dań dostępnych w bufecie jest przeciętny, a ich smak nie odbiega od schroniskowej średniej. Żeby nie poprzestać tylko na krytyce, muszę przyznać, że domowe wypieki, które zawsze można kupić w weekendy są naprawdę najwyższej jakości, a sernik i szarlotka, za których kawałek trzeba zapłacić 6 zł, wyprzedzają swoimi walorami smakowymi schabowego i flaczki. Słynny darmowy wrzątek dostępny jest dla turystów nocujących w schronisku, dla pozostałych osób opłata za kubek wynosi 1 zł. Dla niektórych turystów, szczególnie dla miłośników złotego trunku, minusem będzie brak lanego piwa z beczki, które można tylko zakupić w butelce bądź puszce. W każdym schronisku miejscem, które najbardziej integruje wszystkich turystów i tak naprawdę decyduje o atmosferze jaka panuje w obiekcie jest jadalnia, która pełni czasami funkcję świetlicy. To tam przy akompaniamencie gitary śpiewa się różnego rodzaju piosenki, słucha się górskich opowieści i poznaje się nowe osoby. Niestety w opisywanym schronisku, jadalnia jest sprzątana tuż przed zamknięciem bufetu, krzesła lądują na stołach, a każda osoba zostająca tam na dłużej jest grzecznie mówiąc niemile widziana. Tylko kilka razy w miesiącu, czasami nawet rzadziej, w schronisku organizowane są różnego rodzaju prelekcje o tematyce turystycznej, slajdowiska, czy spotkania z ciekawymi ludźmi np. Krzysztofem Wielickim, Anną Czerwińską, ale takie jednorazowe akcje, mimo iż bardzo interesujące, nie zmienią w szybkim czasie tego w jakim świetle postrzegane jest schronisko przez turystów. Niewątpliwie przed gospodarzami obiektu pozostało wiele pracy, zwłaszcza nad stworzeniem atmosfery prawdziwie życzliwego i ciepłego schroniska, do którego będzie się wracało z utęsknieniem.

Mam nadzieję, że lektura tego artykułu zachęci Was do odwiedzenia schroniska na Markowych Szczawinach i odbycia wycieczki na Babią Górę. Oczywiście liczę na wasze spostrzeżenia i uwagi dotyczące tego miejsca. Pewnie większość z Was była już w nowym schronisku, więc macie swoje zdanie na ten temat. Rozpoczynając dyskusję chciałbym powiedzieć, że dla mnie samo schronisko ze swoim nowoczesnym wyglądem, nie do końca szpeci otoczenie, takie obiekty możemy przecież spotkać w górach, lecz w przeciwieństwie do obiektu na Markowych Szczawinach nie są to schroniska, lecz pensjonaty i hotele. Czym w takim razie jest nowo wybudowany następca pierwszego schroniska górskiego w Beskidach ? Z tym pytaniem zostawiam was samych na chwilę refleksji o przemianach jakie z biegiem lat zachodzą na naszych oczach w górskim krajobrazie. Zapraszam do dyskusji...

Panorama Tatr z Babiej Góry (fot. K. Połtorzecki).

Konrad Połtorzecki

Pieniński Rajd na zakończenie lata i V Zlot Podróżników - impreza pod patronatem Strefy Gór.

2011-09-05T09:12:00.000-07:00

Pieniński Rajd na zakończenie lata i Zlot Podróżników to impreza przygotowana przez Klub Podróżników Śródziemie i Schronisko "Trzy Korony" w sercu Pienin .

Zlot ma na celu pokazanie piękna Pienin u progu jesieni, a trasa poprowadzona jest najsłynniejszym i najbardziej widokowym szlakiem ze Szczawnicy poprzez Sokolicę, ruiny zamku Pieniny, punkt widokowy na szczycie Masywu Trzech Koron, z metą przy schronisku "Trzy Korony" (Schronisko PTTK "Trzy Korony" ul. Sobczańska 91 , 34-443 Sromowce Niżne).
Rajd i Zlot dostępny jest dla wszystkich osób uprawiających turystykę oraz szanujących przyrodę i zasady panujące na szlakach.
Jedynym warunkiem jest rejestracja na forum Klubu Podróżników Śródziemie - a to po to by dyskutować, omawiać i komentować sprawy związane nie tylko z tym Rajdem i Zlotem ale także aby umawiać się wspólnie na przyjazd z różnych rejonów kraju.

Ideą Zlotu i Rajdu jest pomoc naszej przyrodzie i posprzątanie pienińskich szlaków przynajmniej na trasie rajdu. Po letnim sezonie, pełnym nie zawsze w pełni świadomych turystów pozostaną zapewne duże ilości śmieci. Można przecież inaczej, wystarczy dać przykład...

Pełen program i szczegółowe informacje dotyczące wydarzenia znajdziecie na: http://www.klubpodroznikow.com/spotkania-i-zloty-podronikow/1047-pieninski-rajd-podroznikow-

W imieniu organizatorów rajdu zapraszamy w PIeniny!.

Dom w górach - Adres: Balnica 1 - Michał Łangowski

2011-09-05T04:14:00.000-07:00

"Coś umiera, coś się rodzi
Od początku aż do kresu
Na stacyjkach zapomnianych
W małych domkach bez adresu..."
Saskia

Adres jest.

Jeden numer. Balnica 1.

A pod tym samotnym numerem kryje się wszystko, czego wytrawny bieszczadzki turysta oczekuje od tych gór. Nienaruszona, dzika przyroda, cisza i poczucie wszechogarniającego spokoju i życzliwości. Historia jest tu na każdym kroku. W dolinie dawnej wsi Balnica zdziczałe sady służą dziś tylko dzikim zwierzętom, spadające z nich owoce są bowiem jesiennym przysmakiem niedźwiedzi i dzików. Można jeszcze dostrzec zarysy piwnic, zawalone studnie. Wszystko to pozostałości leżącej w Bieszczadach łemkowskiej wsi zniszczonej po II wojnie światowej. Miłośnicy militariów znaleźć tu mogą stare łuski, czasem hełmy, pozostałości po wojskach, które utrzymywały tu linie umocnień w I wojnie światowej, ale i przedmioty codziennego użytku mieszkańców wsi - ściany tego jedynego domu w dolinie zdobią niezliczone pamiątki z tych burzliwych czasów. Chatka ma bardzo duże przytulne poddasze z materacami i kilka mniejszych pomieszczeń z łóżkami dla gości. Dostępna jest też turystyczna kuchnia z pełnym wyposażeniem. Łazienki są duże i czyste, a mimo odludnego miejsca w kranie nie brakuje ciepłej wody. Ale to tylko garść suchych faktów.
To co sprawia, że każdy kto raz odwiedzi rodzinę Judów zawsze będzie tam już wracał to unikalna atmosfera tego miejsca. To przytulny, niewielki domek otoczony zielenią. To zapomniana stacyjka kolejki wąskotorowej w środku bieszczadzkiej puszczy, gdzie zapuszczające się na podwórko wilki i niedźwiedzie w znany tylko sobie sposób dogadują z mieszkającymi tam zwierzętami – ćwierć krwi wilczycą, kotami i końmi. Gospodarz – Wojtek, opowie chętnie każdemu, że dzikie i domowe zwierzęta znają się tam doskonale i nie wchodzą sobie w drogę. Warto też wybrać się wraz z Wojtkiem konno w teren. Przemierzając na końskim grzbiecie bezdroża okolic Berda, Hyrlatej i Matragony wysłuchać można opowieści o spotkaniach z dzikimi zwierzętami – od ponad 15 lat Gospodarz obserwuje bowiem ich zwyczaje. Zna doskonale ścieżki żubrów, wilków i niedźwiedzi – i tylko najbardziej skrytego z bieszczadzkich mieszkańców – rysia nie udało mu się jak dotąd spotkać na szlaku. Barwnie i pięknie o nich opowiada. A sam - wysłucha z wielkim zainteresowaniem każdego kto nosi w sobie choćby ślad jakiejkolwiek pasji.

A w domu ciepło, cicho i przyjaźnie. Przy ogromnym kominku zasiąść możemy w myśl zasady Gospodarzy - Wojtka i Doroty:

"Zarówno my, jak i nasi goście mówimy o tym miejscu dom..."

Przez dwa letnie miesiące miejsce na chwilę ożywa za sprawą przyjeżdżającej tu 2 razy dziennie kolejki z turystami z Cisnej. Działa wtedy sezonowy sklepik prowadzony przez Gospodarzy, w którym można kupić czeskie i słowackie piwa i słodycze – prawdziwe rarytasy, zwłaszcza dla tych turystów dla których importowane drzewiej z Czechosłowacji słodycze to smaki dzieciństwa. Gości zza naszej południowo-wschodniej granicy można też często spotkać w chacie w Balnicy. Tuż po sezonie zapomniana stacyjka znów staje się ostoją harmonii i spokoju. I jak piszą Gospodarze na stronie www.balnica.pl

„Bukowe lasy zapalają się czerwienią liści. Żółkną modrzewie. I tylko jodły pozostają ciemnozielone. Klucze żurawi zamykają, tak jak przedtem otwierały, kolejną porę roku”

Zapraszam Was wówczas do poznania tego przepięknego miejsca – tam tak naprawdę przyjeżdża się tylko raz.

Potem już tylko się wraca.

Michał Łangowski

Iza Rutkowska - Podróże po Rosji

2011-09-03T04:23:00.000-07:00

Bajkał - Niebieskie oko Syberii, kuchnia regionu, dzika przyroda , mieszanka kultur i niepowtarzalna przygoda. Zapraszamy Was do wysłuchania wywiadu z Izą Rutkowską - pilotem wycieczek, podróżniczką i redaktorką Strefy Gór. Wywiad został zrealizowane 3 sierpnia na antenie Radia Koszalin. Polecamy!

Zdjęcia użyte do prezentacji pochodzą z prywatnych zbirów redaktora Strefy Gór. Na zdjęciach: Irkuck, Jezioro Bajkał, Sajany.

SIGG - diabeł tkwi w szczegółach.

2011-09-02T01:58:00.000-07:00

Nazwa SIGG nie każdemu może coś mówić. Aluminiową butelkę z charakterystycznym szwajcarskim krzyżem w logo kojarzy już zapewne wielu z Was. To właśnie firma SIGG w 1908 roku jako pierwsza stworzyła aluminiową butelkę na napoje z charakterystyczną nakrętką z otworem, w który można wpiąć karabinek. Obecnie tego typu butelki posiada w swej ofercie wiele firm produkujących sprzęt turystyczny. Przy porównywaniu, na pierwszy rzut oka, produkty SIGGA wyróżniają się głównie.. ceną. Czy i tym razem płacimy wyłącznie za „markę”? Cóż, moim zdaniem, jak to mówią: „diabeł tkwi w szczegółach”.

Jak wspomniałem wyżej wszystko zaczęło się ponad 100 lat temu. Po ponad wieku, wszystkie butelki sygnowane logo SIGG, nadal pochodzą ze szwajcarskiej fabryki i wykonywane są, w procesie wytłaczania, z jednego kawałka aluminium. Dzięki temu procesowi otrzymujemy trwałą, aluminiową butelkę bez zbędnych łączeń mogących zmniejszyć jej wytrzymałość. Aluminium jest lekkie, trwałe i, wbrew pozorom, przyjazne dla środowiska gdyż po zużyciu łatwo je ponownie przetworzyć. Poddane recyklingowi tworzywo to nie traci nic ze swoich właściwości. Między innymi dlatego helweci reklamują swoje produkty jako Simply Ecological;)

Oczywiście aluminium gdy styka się z napojami bądź żywnością nie jest obojętne dla naszych organizmów. Aby uniknąć niepożądanych skutków Szwajcarzy początkowo korzystali z żywicy epoksydowej jako bariery oddzielającej aluminium od cieczy. Okazało się jednak, że taka powłoka wydziela szkodliwe dla zdrowia ftalany i BPA (bisfenol A). Obecnie SIGG korzysta z, wolnej od tych związków, powłoki EcoCare. Warstwa ta, nie dość że wolna od szkodliwych substancji, nie zmienia smaku napojów zachowując ich naturalny smak i zapach. Dodatkowo nie łuszczy się, jest bardzo elastyczna i nie pęka nawet gdy butelka jest wygięta od zewnątrz! To ważne gdyż w przypadku butelek aluminiowych o wgniecenia naprawdę nietrudno;) EcoCare jest też odporna na kwasy owocowe. Dzięki temu bez problemu możemy wlewać do niej soki czy napoje izotoniczne.

Jedną z najbardziej charakterystycznych cech butelek SIGG-a jest ich design. Także w tym przypadku szwajcarzy starają się tworzyć produkty jak najbardziej przyjazne środowisku stosując farby bez zawartości szkodliwych rozpuszczalników. Zresztą co będę się rozpisywał, zobaczcie sami proces produkcyjny:

W powyższy sposób otrzymujemy trwałą, odporną na uszkodzenia, przyjazną dla środowiska, nadającą się do recyklingu, butelkę wielokrotnego użytku. Zwykłe PET-y oczywiście też możemy używać prze pewien czas ale nie przez wiele... lat. Butelki SIGGA, jeśli będziemy stosować się do kilku zasad to naprawdę nabytek na wiele lat. Butelki te nie służą do długotrwałego przechowywania cieczy, zawartość najlepiej wypić w ciągu jednego dnia gdy napój jest jeszcze świeży. Można SIGG-a przechowywać w lodówce dla schłodzenia napoju ale butelki nie służą do głębokiego zamrażania. Zamrożony płyn może zwiększyć swoja objętość i doprowadzić do pęknięcia butelki. Po każdym użyciu wnętrz należy umyć ręcznie (nie w zmywarce) i wysuszyć. Butelkę i nakrętkę przechowywać osobno. Nakrętki, szczególnie w butelkach dziecięcych, powinny być rozkręcone przynajmniej raz w miesiącu a wszystkie części umyte. Można wlewać ciepłe napoje ale nie jest wskazane wlewanie wrzątku. Ścianki mogą mocno się nagrzać i doprowadzić do poparzenia. Należy uważać na napije gazowane. Wstrząsanie butelki może doprowadzić do wzrostu ciśnienia i rozszczelnienia nakrętki. Stosując się do tych zasad będziecie cieszyć się swoją ulubioną butelką przez wiele lat.

Nie bez kozery użyłem zwrotu „ulubioną butelką”. Wystarczy wejść na stronę producenta by przekonać się ile wzorów i modeli szwajcarzy przygotowali. Każdy znajdzie tu coś dla siebie. Zarówno w kwestii modelu jaki wzoru na butelce. W ofercie znajdziemy klasyczne modele z wąskim wlewem jak i linię sportową z szerokim wlewem (WMB - Wide Mouth Bottles) ułatwiającym przygotowywanie napojów izotonicznych czy wsypywanie kostek lodu. Mamy bogatą kolekcję, mniejszych butelek dla dzieci i młodzieży z grafikami przygotowanymi specjalnie dla najmłodszych klientów. Która dziewczynka nie będzie chciała różowej butelki z konikiem czy Hello Kitty?:) „Czachy” i piłki dla chłopców też się znajdą;) Oprócz wykonania, design to rzeczywiście najmocniejsza strona SIGG-a. Marka co roku wprowadza nowe wzory, często projektowane przez znanych projektantów czy artystów jak Vivienne Westwood czy Keith Haring. Oczywiście zwolennicy klasycznych, stonowanych, jednokolorowych wzorów też znajdą coś dla siebie. O klasie naniesionych wzorów najlepiej świadczy to, że dwie butelki znalazły się w stałej ekspozycji Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Nowym Jorku.

Kolejnym atutem odróżniającym szwajcarskie butelki od konkurencji jest wybór akcesoriów. Do wybory mamy klasyczną nakrętkę z otworem na karabinek, taki sam korek z pętlą zapobiegającą zgubieniu, wersję dla dzieci z blokadą oraz opcję do butelek z szerokim wlewem znaną z klasycznych rowerowych bidonów. To wszystko w wielu kolorach. Nie ma problemu ze zgubioną nakrętką, w każdej chwili możecie dokupić nową.

Dzięki zastosowaniu uszczelek nakrętki są w pełni szczelne. Uszczelki, wiadomo, mogą się popsuć. W przypadku SIGG-a zawsze dokupicie zapasową. Dla zwiększenia izolacji zawsze możecie użyć pokrowców nylonowych bądź neoprenowych pasujących na wszystkie rozmiary butelek. Macie dziecko uczące się wiązać buty? Oto pomoc dydaktyczna:

Boicie się, ze dziecko zgubi butelkę? Zawsze możecie dokupić smyczkę. Znajdziecie także butelki z pozytywką dla małych dzieci i elastyczny, bezpieczny uchwyt umożliwiający dziecku trzymać butelkę oburącz. Z wnętrza pojemnika ulatnia się nieprzyjemny zapach? Nie możesz pozbyć się go klasycznymi detergentami? Użyj tabletek do czyszczenia butelek (przydadzą się też do czyszczenia termosu). Żadna ze znanych mi firm produkujących tego typu butelki nie ma tylu dodatkowych akcesoriów i zamiennych elementów, a to cechuje tylko najlepsze marki.

Uff, ale się rozpisałem. Niby zwykła butelka ale tyle można o niej napisać:) Jak napisałem wyżej diabeł tkwi w szczegółach a butelka, butelce nie równa;) Kupując SIGG-a otrzymujemy wielokrotnego użytku, trwałą, przyjazną dla środowiska, gotową do recyklingu, nie przeciekającą, i co nie najmniej ważne, ładną butelkę z łatwym dostępem do akcesoriów i części zamiennych;)

Łukasz Rogala.